Σάρωθρον είσαι...

Η βαλίτσα στη γωνία, η λίστα στο γραφείο… Είναι παράξενη η αίσθηση του να ετοιμάζεσαι για ταξίδι, μακρινό ή κοντινό, πολυήμερο ή όχι, να προσπαθείς να σκεφτείς τι θα πάρεις, τι θα αφήσεις, τι χρειάζεσαι στ’ αλήθεια και τι το κουβαλάς για συναισθηματικούς λόγους… Και ενώ το βλέμμα περιπλανιόταν στο δωμάτιο,  έπεσε στο καινούριο cd, σε εκείνο που σε τυλίγει στον τίτλο του και σε στέλνει σε άλλες εποχές, εκείνες του… βινυλίου. Και ήταν τότε που έφθασε και η έμπνευση, φουριόζα και ορεξάτη. Έχουμε μέρες για πακετάρισμα, είπε το μυαλό, βάλε το cd να ακούγεται και πιάσε μολύβι, χαρτί, πληκτρολόγιο, κάτι.

Δεν είναι σπάνιο να με επισκέπτεται η έμπνευση κρυμμένη πίσω από αγαπημένα τραγούδια, αντιθέτως θα έλεγα. Είναι που τα τραγούδια, αν και μια σταλιά, είναι οι γλώσσες τους ροδάνι, που λέει και ο Μίλτος. Που έχουν αυτή τη δύναμη οι στίχοι να σε βάζουν σε μια χρονομηχανή και να σε πηγαίνουν από πίσω έως μπρος… «Είναι μερικά τραγούδια που σε κάνουν να νιώθεις ότι σου λείπουν άτομα που δεν έχεις καν γνωρίσει» έγραψε κάποιος στο twitter. Ή που έχεις σχεδόν γνωρίσει, ή που θα ‘θελες να γνωρίσεις, συμπληρώνω εγώ.

«Σαν σε παλιό βινύλιο» λοιπόν το δώρο του Σάρωθρον που γιόρτασε τα έκτα του γενέθλια και μας χάρισε σε πακέτο ένα δείγμα όσων ακούστηκαν το ’15 στο μαγαζί που χρίστηκε αυτό της καρδιάς μου ένα χειμωνιάτικο βράδυ, μετά το αφιέρωμα στον Πασχαλίδη και τις δύο κερδισμένες προσκλήσεις, όταν συνειδητοποίησα ότι τα ίδια τραγούδια θα άκουγα αν είχα μείνει σπίτι και έκτοτε επαληθεύθηκε η κρίση μου ουκ ολίγες φορές και νιώθω σαν να πηγαίνω χρόνια…

Κάπως έτσι, με το βινύλ…ε, το cd εννοώ, ως μουσική υπόκρουση και χαζεύοντας φωτογραφίες της Κρήτης, δεν κατάφερα  να αποφασίσω, είναι τελικά τόσο «κακό» να παραδεχθώ ότι κρύβω και μια Κρητικιά μέσα μου; Ή θα μειώσει αυτό την αγάπη μου για την Θεσσαλονίκη και την λαχτάρα να γυρίσω πάλι πίσω σε αυτήν και σε ότι αυτή συμβολίζει για μένα;

Αν η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη που λατρεύω να ζω και να γυρίζω κάθε γωνιά της παρέα με αγαπημένα πρόσωπα, στην Κρήτη έζησα όλα αυτά που με έκαναν κάτι από αυτό που είμαι, εκεί είναι το πατρικό μου, οι γονείς μου και τα μέρη των παιδικών αναμνήσεων από διακοπές, εκδρομές, βόλτες, γιορτές και καθημερινές.

Φιλοσοφημένες σκέψεις, βαριές μα και αισιόδοξες, γιατί τι πιο ελπιδοφόρο από το να ξες ότι έχεις πάντα ένα μέρος να γυρίζεις και δυο πατρίδες με ανθρώπους που αγαπάς και σ’ αγαπούν, γεμάτες με στιγμές, αναμνήσεις και όνειρα;  

Φτάνει για απόψε με την νοσταλγία, ως κι οι θάλασσες θα πλημμυρίσουν, αυτές που χωρίζουν τα αγαπημένα αυτά μέρη, διακοπές έρχονται..

Και κάπως έτσι πάρθηκε η απόφαση ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κλείσει η φετινή χρονιά πέρα από μια επίσκεψη στο Σάρωθρον λίγα εικοσιτετράωρα πριν την έναρξη αυτών, για να δώσουμε ξανά ραντεβού εκεί με την επιστροφή…

Τσιακίρη Ειρήνη

30/07/2016

Το καλοκαίρι έφθασε...

Και κάπως έτσι, αργοπορημένο, καταιδρωμένο και αναμαλλιασμένο, έφτασε κι αυτό το καλοκαίρι… Ένα παράξενο καλοκαίρι, το πρώτο πραγματικά εργάσιμο και ρουτινιασμένο, το καλοκαίρι που συμπλήρωσε το λήμμα και τη σημασία της λέξης «άδεια» στο προσωπικό μου λεξικό αλλά μου πήρε την έμπνευση και την έκρυψε κάπου ανάμεσα στις κούτες της μετακόμισης και τους φακέλους στο γραφείο.

Όχι, του είπα, δε θα στην κάνω τη χάρη, εγώ θα την βρω, είναι δική μου, τη χρειάζομαι, είναι εκείνη που πάντα με βοηθά να βάλω σε σειρά το κουβάρι του μυαλού μου, μετατρέποντας το σε λέξεις. Και προσπάθησα μα δεν ξέρω αν ήρθε, θα φανεί.

Τι παράξενη εποχή το καλοκαίρι… Κρύβει μέσα του τόσους λόγους να το λατρεύεις και άλλους τόσους να το μισείς θανάσιμα… Και αν δοκιμάσεις να τους μετρήσεις, η ίδια η ζυγαριά θα κατεβάσει το γυαλί ηλίου και θα σε κοιτάξει σαν να κατέβηκες από τον Άρη ή ίσως σαν να σηκώθηκες από τη χειμερία νάρκη φορώντας παλτό στα τέλη του Ιούλη…

Και με το δίκιο της η καημένη αφού στο κάτω κάτω με ποιο δικαίωμα της ζητάς να πάρει απόφαση όταν απολαμβάνει την άδεια της πίνοντας παγωμένο καφέ σε μια καθαρή παραλία όπου οι λουόμενοι στις διπλανές ξαπλώστρες κάνουν δαιμονισμένη φασαρία και τα κουνούπια αγνοούν επιδεικτικά κάθε φυσικό ή χημικό τρικ που χρησιμοποιείς για να τα απομακρύνεις την ώρα που ο ήλιος βυθίζεται στη θάλασσα βάφοντας με μοναδικά χρώματα τον ουρανό; Ή την ώρα που απολαμβάνει τα ουζάκια της με την υπόλοιπη παρέας στο ταβερνάκι δίπλα στο κύμα, απομακρύνοντας τη σκέψη της νούμερου που θα γράφει το χαρτάκι στο τέλος της βραδιάς; Ή ακόμα και την ώρα που βολτάρει στην παραλία της άδειας πια πόλης, αγκαζέ με τον καινούριο της «πρίγκιπα» και κρατώντας στο χέρι ένα χωνάκι παγωτό;

Ίσως κάθε στιγμή, κάθε γεγονός αυτού του καλοκαιριού να θέλει κάτι να μας πει… Ας πούμε, το να εκτιμάμε αυτό που έχουμε κάθε φορά, και ας το θεωρούσαμε δεδομένο ως τώρα. Μετά από περίπου είκοσι δύο ξένοιαστα καλοκαίρια, ήρθε το εικοστό τρίτο, οπότε και το τελευταίο σχολικό κουδούνι του σχολικού έτους δε σήμανε την έναρξη των διακοπών αλλά ίσως το πιο κουραστικό κομμάτι μιας σεζόν, αφού ήταν επιβαρυμένο με κούραση, άγχος, εκκρεμότητες, πακετάρισμα, ξεπακετάρισμα, γραφειοκρατία, γκρίνια, ζέστη και ανάγκη ξεκούρασης.

Είχε κι άλλα βέβαια, είχε θάλασσες, βόλτες, πάρτυ, θερινά σινεμαδάκια, καλές μουσικές, ενδιαφέρουσες και ελπιδοφόρες γνωριμίες και μια γλυκιά αναμονή για τις διακοπές…

Επομένως, το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ και η διάθεση έτοιμη για επιστροφή στο πατρικό, βόλτες στην πλατεία, μπάνια στις υπέροχες παραλίες, ψαράκια στη σχάρα τα μεσημέρια, ρακές και τραπεζώματα και μπιρίμπες στην αυλή, συναντήσεις με εκείνους τους παλιούς συμμαθητές που θέλουν ακόμα να σε δουν… Και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι, ήδη από τις πρώτες μέρες, θα εμφανιστεί εκείνη η γλυκιά νοσταλγία για την αγαπημένη Σαλονίκη και όλα όσα και όσους έμειναν πίσω μαζί με την ελπίδα ότι η νέα χρονιά θα φέρει τα καλύτερα…

Καλό Καλοκαίρι & Καλή Αντάμωση!

Τσιακίρη Ειρήνη

29/07/2016 

Και πάλι εδώ...

Δεν θα πω πάλι ότι πιάσαμε αράχνες και σκόνες… Πρώτον, έχει παλιώσει το αστείο, δεύτερον είναι ψέμα… Μούχλα πιάσαμε, το πάτωμα σάπισε και η πόρτα τρίζει… Το περιεχόμενο πάλιωσε, χωρίς βέβαια να χάσει την αξία του μα ο χώρος θέλει ένα φρεσκαρισματάκι, και μερικές νέες αφίξεις…

Γι’ αυτό λοιπόν, έβαλα μπρος το μυαλό, ξεκλείδωσα τα κρυμμένα συρταράκια και είπα να αδειάσω το καταχωνιασμένο περιεχόμενο τους... Αν δεν το έκανα, θα έσκαγαν, δεν χωρούσαν πια τίποτα και όσα περιείχαν, ή σχεδόν όσα, έπρεπε να βγουν έξω…

Τώρα που το ξαναβλέπω, κείμενο είχα να ανεβάσω από τον Οκτώβρη, όταν ανακοίνωσα την υπέροχη εκείνη συνεργασία, η οποία τρέχει, με αργούς βέβαια ρυθμούς, (ελπίζω ότι η αγαπημένη μου θεία και συνεργάτιδα δεν θα λέει από μέσα της «ναι, και χελώνα να ήταν, πιο γρήγορα θα πήγαινε») αλλά έφθασε ο καιρός να κινηθεί και γρηγορότερα…

Επομένως, ούτε χριστουγεννιάτικο κείμενο έγραψα, ούτε απολογισμό του ’15 έκανα, ούτε πρωτοχρονιάτικες ευχές σας έστειλα… Και ίσως τώρα να είναι λίγο αργά μα τι πειράζει; Ανακαίνιση είπαμε, από εκεί που το αφήσαμε…

Δύσκολος ο απολογισμός της περασμένης χρονιάς γιατί ήταν ανάμεικτη, περισσότερο από τις άλλες… Έφερε ένα πτυχίο, μια νέα δουλειά, ένα νέο σπίτι, νέες γνωριμίες με γλυκόπικρες ιστορίες μα πήρε κιόλας… Την αθωότητα, τη φοιτητική ιδιότητα και κυρίως εκείνη, την πολυαγαπημένη μου γιαγιά που μας άφησε για…. Ποιος ξέρει για πού; Δεν πονάει βέβαια πια μα, όλοι εμείς που δεν την έχουμε δίπλα μας, πονάμε που μας λείπει, που δεν θα ξανακούσουμε τις ιστορίες της, τα γέλια της, τις συμβουλές της, τα «μαλώματα» της, το αιώνιο «Λέγετε;» στο τηλέφωνο και τη φωνή της να μιλάει με περηφάνια για τα παιδιά, τα εγγόνια, τις νύφες της, τον γαμπρό της….

Η φοιτητική ιδιότητα με εγκατέλειψε το πιο ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού, όταν ντυμένη, στολισμένη, ιδρωμένη, περήφανη, συγκινημένη και ευτυχισμένη, μεταξύ υπέροχων φίλων και συναδέλφων, ομολόγησα ότι «Του πτυχίου του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αξιωθείσα, όρκον ομνύομεν…» και τα λοιπά και τα λοιπά…

Πάει λοιπόν αυτός ο κύκλος και είναι γνωστό τοις πάσι και πολύ τετριμμένο επίσης ότι όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει και όσο και αν θα θέλαμε η δεύτερη να ήταν αυτή ενός σχολείου, το όνειρο αυτό είναι ακόμα λιγάκι μακρινό…

Μια άλλη πόρτα άνοιξε και με έβαλε στον κόσμο της… πραγματικής ζωής, αυτής που εξελίσσεται στα αστικά κέντρα, στα διαμερίσματα των οικοδομών που γεμίζουν την πόλη από τη δεκαετία του ’70 περίπου και κάθε μέρα γίνονται και περισσότερα…

Και έτσι η καθημερινότητα μου άλλαξε άρδην, γέμισε νέες γνώσεις, παράνοια, ιστορίες καθημερινής τρέλας και σκέψεις που προκύπτουν κάθε στιγμή και θα γίνονταν εξαίρετα status στο facebook και ανάρπαστα tweets στο twitter (λέω εγώ, οι περισσότεροι δεν θα τα καταλάβαιναν καν, όπως συμβαίνει συνήθως) αλλά αποφάσισα να τα συγκεντρώσω όλα (καλά, όχι όλα, μερικά) εδώ, στο κείμενο-ανακαίνιση του blog… Χιουμοριστικά, ακατανόητα, αισιόδοξα ή θλιβερά, ταυτιστείτε/ εκνευριστείτε/ συμφωνείστε/ αναφωνήστε ελεύθερα!

Ø  Αγαπητέ συνταξιούχε, σέβομαι απόλυτα την ηλικία σου/τους αγώνες σου/ οτιδήποτε θες να σεβαστώ (εκτός από την ψήφο σου ορισμένες φορές αλλά δεν είναι της παρούσης) αλλά Ο Χ Ι, δεν θα σηκωθώ να καθίσεις στο αστικό όταν αποφάσισες να γυρίσεις από το καφενείο στο σπίτι σου στις 3 τα μεσημέρι που ο κόσμος σχολάει από τη δουλειά, ναι;

Ø  Φίλτατε οδηγέ, σε περίπτωση που το αγνοείς, στην αριστερή πλευρά του τιμονιού υπάρχει ο διακόπτης του φλας! Ενημερώσου για τη λειτουργία του και χρησιμοποίησε το, δεν ξέρω που μένεις/ δουλεύεις/για πού το ‘βαλες πρωί πρωί και δεν με ενδιαφέρει κιόλας, επιθυμώ απλώς να φθάσω σώα και ασφαλής στον προορισμό μου.

Ø  Πόσο πιο απλά να το πούμε πια; Περιμένετε να κατέβει όποιος είναι να κατέβει από το αστικό πριν μπουκάρετε μέσα σε αυτό, ήμαρτον! Επίσης, αν πρέπει να μιλήσετε στο τηλέφωνο, κρατήστε την ένταση της φωνής σας χαμηλή, δεν μας ενδιαφέρει το οικογενειακό σας δράμα, αν μας ενδιέφερε θα βλέπαμε Αννίτα Πάνια.

Ø  Εμάς, που δεν αρνούμαστε να σας εξυπηρετήσουμε στις 15:15 που ήρθατε στο γραφείο, αν και σχολάμε στις 15:00 και έχουμε ήδη κλείσει υπολογιστές και λοιπά εργαλεία, σεβαστείτε την καλή μας διάθεση και μην μας κάνετε ερωτήσεις που δεν υπάρχει περίπτωση να ξέρουμε να απαντήσουμε και ανταγωνίζονται αυτές τους τύπου «Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα», έχοντας ύφος «Μα εγώ θέλω να μάθω ΤΩΡΑ», έλεος δηλαδή!

Ø  Δεν ξέρω πως την έχετε δει ορισμένοι αλλά όχι, δεν έχω καμία υποχρέωση να αναγνωρίζω τη φωνή σας στο τηλέφωνο, ιδίως αν δεν την έχω ξανακούσει ΠΟΤΕ ή έχοντας ακούσει αυτήν μία φορά πριν τρεις μήνες, εκτός αν είστε ο Τσίπρας/Παπανδρέου/Παπαρήγα/Κουτσούμπας/Κανέλλη/ Αυτιάς/Χατζηνικολάου, ναι; Επίσης, με το άκουσμα του επωνύμου σας δεν κάνω κάποια αυτόματη ενημέρωση για το ποιος είσθε, που μένετε, πότε γεννηθήκατε, πόσα παιδιά έχετε, πόσα χωράφια διαθέτετε, πόσα τα διεκδικεί η ξαδέρφη σας η Τασούλα και αν και πότε διατελέσατε διαχειριστής, πρόεδρος του χωριού, δημοτικός σύμβουλος στη Δώθε Παναγιά, βουλευτής του Κόμματος των Συνεχιστών του Καποδίστρια, συνεννοηθήκαμε;

Πέντε καταστάσεις κατάφερα να σας γράψω εδώ σήμερα, και οι πέντε αναφέρονται είτε στην κυκλοφορία είτε στη δουλειά, και κάπου εδώ αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι μεταμορφώνομαι στους γονείς μου… Όχι, όχι, όχι! Όχι ότι δεν είναι υπέροχοι οι γονείς μου (το blog το διαβάζει και η μαμά!) αλλά Όχι!!!

Ο κόσμος έχει χαζέψει, δεν πάει καλά, καθένας προσπαθεί να φορτώσει τις ευθύνες τους στους άλλους, δεν φταίει ποτέ εκείνος, μόνο εκείνος ζορίζεται, έχει δίκιο, πρέπει να πληρώσει/να πληρωθεί, βιάζεται, έχει δουλειές, έπεσε στην κίνηση, θέλει να ψωνίσει, να φάει, να πιει, να μιλήσει στο τηλέφωνο.

Χάσαμε τη μπάλα, την όρεξη, την ευγένεια, την συντροφικότητα, την αλληλεγγύη, ξεχάσαμε τους καλούς μας τρόπους και το χαμόγελο μας στη ντουλάπα, βγαίνουμε έξω στραβομουτσουνιασμένοι, ξινισμένοι, σκυθρωποί, με το ζωνάρι λυμένο για καυγά στην πρώτη αφορμή, κι εγώ κι εσείς και όλοι…

Δεν χάνω την αισιοδοξία μου, προσπαθώ να βλέπω τις φωτεινές εξαιρέσεις, τους ανθρώπους που αρνούνται να μαλώσουν, που διατηρούν την ψυχραιμία τους, που πιστεύουν στις ανθρώπινες σχέσεις παρά τις δυσκολίες αυτών, που πιστεύουν στη φιλία και ας τους φέρθηκαν απαράδεκτα «φίλοι» ετών, στον έρωτα και την αγάπη παρά τον εγωισμό που κατευθύνει τους ανθρώπους, στον ρομαντισμό, την ελπίδα και την αισιοδοξία και ας διακρίνονται κάθε μέρα και δυσκολότερα

Και ξέρω, ότι η επαφή με την καθημερινή τρέλα, με τους ανθρώπους στα ζόρικά τους θέματα, με την ίδια τη ζωή, είναι εκείνη που με κάνει περήφανη, ικανή να τα καταφέρω σε κάθε πρόκληση και με κατεβάζει από το συννεφάκι στο οποίο ίσως και να είχα παραξεχαστεί…

Ωραία τα συννεφάκια, το έχουμε ανάγκη να σκαρφαλώνουμε σε αυτά πότε πότε αλλά η πραγματική ζωή είναι κάτω και, παρ’ όλες τις δυσκολίες της είναι όμορφη όταν μέσα στο χάος της μέρας ξεκαρδίζεσαι στα γέλια με κάτι φαινομενικά ασήμαντο, όταν μαθαίνεις κάτι καινούριο, όταν ακούς ένα όμορφο τραγούδι, όταν βρίσκεις χρόνο για μια βόλτα με την κολλητή σου, όταν έχεις δίπλα σου ανθρώπους που αγαπάς και θα είσαι δίπλα τους και θα είναι και εκείνοι στα δύσκολα, στα εύκολα, στις στενοχώριες και στις χαρές, και όλους αυτούς τους ανθρώπους, ξέρουν καλά ποιοι είναι, τους αγαπώ και τους ευχαριστώ! 

Καλώς ξαναβρεθήκαμε!

Τσιακίρη Ειρήνη,

20/3/2016 

Νέα συνεργασία!

Λένε πως τους φίλους τους διαλέγεις ενώ τους συγγενείς τους ανέχεσαι, γιατί απλά σου τυχαίνουν…

Υπάρχουν οι κοντινοί συγγενείς, που τους συναναστρέφεσαι συχνότατα, όσο βέβαια το επιτρέπουν η καθημερινότητα και πολλές φορές και η απόσταση, που πολλές φορές κρατά τα αγαπημένα μας πρόσωπα μακριά μας! (Μανούλα, μπαμπάκα, μου λείπετε!)

Υπάρχουν και οι άλλοι, οι μακρινοί συγγενείς που χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες. Είναι εκείνοι που θα μπορούσες και να τους συναναστρέφεσαι πιο συχνά αλλά ποτέ δεν τυχαίνει… Είναι οι άλλοι, που τους συναντάς σε κοινωνικές εκδηλώσεις (γάμους, βαφτίσεις, κηδείες, γιορτές), κάνεις την καρδιά σου πέτρα, αναρωτιέσαι που το βρήκες τέτοιο σόι, τους ανέχεσαι για ένα δίωρο επαναλαμβάνοντας από μέσα σου τη φράση «Τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε, μας τυχαίνουν» και μετά τους ξεχνάς και ζεις ευτυχισμένη, χωρίς την παρουσία τους μέχρι την επόμενη ανάλογη εκδήλωση.

Και υπάρχουν και οι άλλοι, εκείνοι που κοντινοί ή μακρινοί, δεν έχει σημασία, τους έχεις επιλέξει και εντάξει στην καθημερινότητα σου, απολαμβάνεις την παρέα τους και την επιδιώκεις, οπότε μάλλον πλέον ανάγονται στην κατηγορία «συγγενείς-φίλοι», ακριβώς γιατί έχεις επιλέξει το να κάνεις παρέα μαζί τους.

Είναι υπέροχη η αίσθηση ότι ναι, μέσα σε όλο εκείνο το «γενεαλογικό δέντρο» στο οποίο φύτρωσες, υπάρχουν καρποί σε μακρινά κλαδιά, που μέχρι πρόσφατα δεν ήξερες καν την ύπαρξη τους κι όμως, σου μοιάζουν τόσο πολύ και τώρα που τους γνώρισες δεν θα τους ξαναχάσεις στο χάος αυτό.

Είναι υπέροχη και η αίσθηση ότι μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων με τους οποίους συγγενεύεις αλλά αναρωτιέσαι πως μπορεί να συμβαίνει αυτό, υπάρχουν και εκείνοι οι λίγοι με τους οποίους συνεννοείσαι κιόλας και λες «οκ, ναι, υπάρχει σωτηρία και κάποια επιπλέον απόδειξη ότι ανήκω κι εγώ στο συγγενολόι αυτό».

Και κάπως έτσι, ξεκινήσαμε πρόσφατα, μια νέα συνεργασία, εμείς που θέλουμε να αποκαλούμαστε, και προς το παρόν, αυτό-αποκαλούμαστε «συγγραφείς» του σογιού, εγώ και η θεία μου η Βαγγελίτσα, και είπαμε να οργανώσουμε μια ιστοσελίδα και στη συνέχεια ένα e-book για νέες μαμάδες… Βασικά εκείνη, η φοβερή μαμά, θεία, μαγείρισσα, βρεφονηπιοκόμος, συγγραφέας ανέλαβε να μεταδώσει τις πάμπολλες γνώσεις της και τις υπέροχες ιστορίες της και εγώ με ενθουσιασμό ανέλαβα να τη βοηθήσω… Κάποτε βέβαια θα γίνουμε φοβερό συγγραφικό δίδυμο και το Τσιακιρέικο θα είναι περήφανο και για τις δυο μας!!

Επισκεφθείτε λοιπόν την ιστοσελίδα www.kathe-mera-mama.gr, για συμβουλές, ιδέες, κατασκευές και ιστορίες και μείνετε συντονισμένοι, τα καλύτερα έρχονται!!!

Εν’ όψει μάλιστα της νέας συνεργασίας, κατάφερα και εγώ να βρω τα κλειδιά του έρμου του blog (είχα ξεχάσει που ήταν, μετά τα βρήκα, σε μια τσέπη ενός παλτό, στην αρχή είπα μπας και ήταν κανά εκατομμύριο ξεχασμένο το εύρημα μου, αλλά όχι, ήταν απλά αυτά τα κλειδιά...)! Καιρός για νέα κείμενα λοιπόν!

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό είναι εξαιρετικά αφιερωμένο και στην ξαδέρφη μου, τη Μαντώ! 

Υ.Γ. Και επειδή είπα ότι τους φίλους τους διαλέγουμε, δεν θα μπορούσα να μην το αφιερώσω στην φίλη μου και πλέον αδερφή μου, τη Θεανώ! Καλέ, μπείτε και στο δικό της blog, τα λέει φοβερά: http://nanouka93.blogspot.gr

Δημοψηφίζουσες σκέψεις

Χμμ… Αναρωτιέστε άραγε πώς μπορεί να έμοιαζε η αρχική σελίδα του facebook, αν αυτό υπήρχε και πριν πενήντα χρόνια, την 1^η Δεκεμβρίου 1974; Φαντάζομαι, φωτογραφίες της βασιλικής οικογένειας να χαμογελά περήφανα επιστρέφοντας, σκίτσα του τέως να κουνά το μαντίλι στην χώρα, hashtag του τύπου #Freideriki_krata_to_gio_sou_makria, #Konstantine_ela_piso και βασιλικά πορτρέτα με τη λέξη NAI ή ΌΧΙ γραμμένη σε πρώτο πλάνο.

Επιστρέφοντας όμως στο σήμερα… Πολλά ακούσαμε, πολλά διαβάσαμε, πολλά τα προσπεράσαμε γιατί αγανακτήσαμε και είναι νωρίς ακόμα να σχηματίσουμε οριστική γνώμη μιας και όλα είναι εντελώς ρευστά, ωστόσο μια άποψη μπορούμε να την εκφέρουμε…

Οικονομολόγος δεν είμαι, ούτε το αλάθητο έχω, όμως νομίζω ότι το θέμα είναι πολύ πιο βαθύ από το αν θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη, όπως πολυμεταφράζεται το ερώτημα του δημοψηφίσματος. Το ερώτημα είναι, σε ποια Ευρώπη θέλουμε να μείνουμε; Σε εκείνη που ενδιαφέρεται για τις τράπεζες και όχι για τους ανθρώπους;  Σε εκείνη που οι βόρειες χώρες της αδιαφορούν για τα προβλήματα των νοτίων καθώς δεν τις αγγίζουν;  Σε εκείνη που βάζει όρους και συνθήκες δανεισμού ανάλογες με αυτές που θα έμπαιναν σε χώρα ηττημένη μετά από πόλεμο;

Κανείς δεν αρνείται ότι έγιναν λάθη στη διακυβέρνηση της χώρας, ότι αυτή η χώρα πρέπει επιτέλους να ανασυγκροτηθεί, να λειτουργήσει σωστά, να πάψει να λειτουργεί με δανεικά, αυτό το θέλουμε όλοι, συμφωνούμε όλοι. Όμως δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι αυτό θα συμβεί μέσα από μνημόνια και συμφωνίες με αδιανόητους και παράλογους όρους που μόνο ύφεση φέρνουν, κάτι που η ίδια η πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων αποδεικνύει.

Ναι, δεν στείλαμε την νέα κυβέρνηση να μας βγάλει από την Ευρώπη, δεν την στείλαμε όμως και να υπογράψει ότι της δώσουν, όπως έκαναν και οι προηγούμενοι και αν ήθελε να εφαρμόσει τα μυστικά της σχέδια, όπως πολλοί ισχυρίζονται, δεν νομίζω ότι θα μας ρωτούσε, θα το έκανε έτσι κι αλλιώς.

Ίσως λοιπόν θα έπρεπε και οι υπόλοιποι εταίροι μας να αντιληφθούν τη θέση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας, το γεγονός ότι κανείς δεν αρνείται ότι πρέπει να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβεί μέσα από συνεχή ύφεση και συνεχώς βαρύτερα μνημόνια αλλά μέσα από την πραγματική ανάπτυξη που η ανασυγκρότηση της μπορεί να φέρει και ότι ο απλός κόσμος δεν μπορεί, δεν αντέχει και δεν φταίει να πληρώνει σπασμένα που δεν έσπασε. Ναι, φέρει το μερίδιο της ευθύνης των επιλογών που έκανε αλλά ήδη το έχει πληρώσει ακριβά και θα συνεχίσει να το πληρώνει ούτως ή άλλως.

Και επειδή με την ιστορία έχω μια λατρεία, ίσως δεν θα ήταν περιττό να φέρω το παράδειγμα της υπερχρεωμένης, μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, Γερμανίας, όταν η υπόλοιπη Ευρώπη αναγνώρισε ότι ο γερμανικός λαός δεν είχε καμία ευθύνη για τις πράξεις του παρανοϊκού ηγέτη της και τη βοήθησε να ορθοποδήσει, διαγράφοντας μεγάλο μερίδιο των χρεών της.

Δεν ισχυρίζομαι ότι όλες οι περιπτώσεις είναι ίδιες, απλά ότι στο δικό μου ρομαντικό μυαλό, όταν μιλάμε για ένωση, θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο ότι μέσα σε αυτήν τα μέλη της έχουν δικαιώματα εκτός από υποχρεώσεις αλλά και την ευθύνη να στηρίζονται και να είναι αλληλέγγυα μεταξύ τους.

Υ.Γ. Εσείς που μας ενημερώνετε ανά ώρα πόσους φίλους σας έχετε διαγράψει από το fb, προκειμένου να μην διαβάζετε την αντίθετη άποψη τους και συγχύζεστε, σας υπενθυμίζω ότι ξέρουμε κι εμείς που είναι το κουμπάκι της διαγραφής ωστόσο δεν το πατάμε μόνο και μόνο επειδή απλά διαφωνούμε μαζί σας, αναγνωρίζουμε το δικαίωμα σας αυτό! 

Τσιακίρη Ειρήνη

27.06.2015

Γιαγιάκα μου αγαπημένη...!

Γιαγιάκα μου,

      Ήσουν πάντα πολύ περήφανη για όσα έγραφα, και ας μην τα διάβαζες, όχι γιατί δεν ήθελες αλλά γιατί δεν χρειαζόταν, τα καταλάβαινες από μόνη σου… Σήμερα μπορεί να τα διαβάζεις και να χαμογελάς… Αυτό που ήξερες καλά να κάνεις…

Ήσουν πάντα εκεί για όλους, για όλο τον κόσμο, να σταθείς, να βοηθήσεις, να συμπαρασταθείς, να τρέξεις, να κάνεις ότι μπορούσες και ότι δεν μπορούσες… Να τρέξεις για όλους, να μην στενοχωρήσεις κανέναν και αν κάποιος σε στενοχωρούσε, πάλι να τον δικαιολογήσεις… Και μόνο για τον εαυτό σου δεν σε ένοιαζε, πάντα για τους άλλους, μόνο για τους άλλους…

Και σήμερα ήμασταν όλοι εμείς εκεί για σένα και μιλούσαμε για σένα και εσύ δεν ήσουν εκεί και μένα μου φαινόταν σαν ψέματα…

Πάντα με έναν καλό λόγο, πάντα με τη σωστή συμβουλή, και όταν ακόμα έλεγες κάτι που με στενοχωρούσε, συμπλήρωνες «Εγώ για σένα το λέω, εμείς έτσι κι αλλιώς σ’ αγαπάμε».  

Ήξερες τα πάντα… Συμβουλές για ραντεβού και για άντρες, χτενίσματα για τα μαλλιά, ιδέες για ρούχα, λύσεις για τα προβλήματα, ιστορίες από παλιά, σχέδια για το μετά… Και αν δεν τα ήξερες, δεν το κατάλαβε ποτέ κανείς…

Απογεύματα στο σπίτι στα Μετέωρα να μας μαλώνεις που τρώγαμε μπισκότα και ρίχναμε τα ψίχουλα έξω από τα αιώνια δισκάκια σου μα να μας δίνεις κι άλλα… Βράδια που μας έλεγες το ίδιο παραμύθι και εμείς γελούσαμε στα ίδια σημεία… Πρωινά που μου έπλεκες τα μαλλιά για να πάω σχολείο πριν καλά καλά ξυπνήσεις… Ξερές που παίζαμε στην αυλή τρώγοντας καρπούζι με τυρί και αναλύοντας κάθε μικρό ή μεγάλο θέμα… Το βλέμμα σου, κάθε φορά που έσπαγα κάτι ή που λερωνόμουν και τα λόγια σου: «Αμάν βρε κορίτσι μου, πρόσεχε λίγο, γίνε λίγο πιο προσεκτική, πολύ αμπντάλα είσαι, μόνο τα βιβλία δεν φτάνουν» μα καμάρωνες για τα «βιβλία» αυτά… Βράδια με ελληνικές ταινίες και ηρωίδες που λάτρευες, γέλια μέχρι δακρύων μα και βούρκωμα αιώνιο στις ταινίες του αγαπημένου σου Ξανθόπουλου… Μπολ με μερέντα που έφτιαχνες και έβαζες στην κατάψυξη και εμείς πηγαίναμε και τα αδειάζαμε «κρυφά»… Κρυφά… Ανοησίες…. Δεν υπήρχε περίπτωση να λείψει γραμμάριο, κόκκος, ψίχουλο, κομμάτι από οτιδήποτε και να μην το πάρεις είδηση και τότε έκανες απλά ότι δεν καταλάβαινες για να μην μας μαρτυρήσεις, να μην αναγκαστείς να μας μαλώσεις… Πόσες αμέτρητες, υπέροχες στιγμές, που δεν μπορώ, δεν γίνεται, δεν θα με φτάσουν χρόνια και χρόνια για να απαριθμήσω…

Ήξερες βασικά να δίνεις, μόνο να δίνεις και ποτέ να μην ζητάς. Ακόμα και όταν δεν μπορούσες, πάλι στενοχωριόσουν που δεν μπορούσες για εμάς να τρέξεις… Ακόμα και τότε που με δυσκολία μιλούσες, πάλι για τους άλλους έλεγες, για τα παιδιά σου, και τα εγγόνια σου, με καμάρι, με αγάπη, με περηφάνια… «Είναι η εγγονή μου, συνονόματη, του μεγάλου μου γιου η κόρη, είναι φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο, δασκάλα!» έλεγες και έλαμπες ολόκληρη και ας πονούσες…

Ποτέ δεν παραπονέθηκες για τίποτα, όσα και αν τράβηξες… Πάντα διακριτική, χαμογελαστή, διαθέσιμη, πρόθυμη Και όταν σε ακούγαμε να λες ότι πονάς, φανταζόμασταν πόσο ζόρι θα τραβούσες για να έφτανες να το ομολογείς και πάλι με το ζόρι….

Και σήμερα ξέρουμε ότι τώρα είσαι καλά. Τώρα θα ξεκουραστείς, Χρόνια άξιζες να ξεκουραστείς μα δεν το πρόσφερες ποτέ στον εαυτό σου… Η αλήθεια είναι πως πολλοί αγαπημένοι μαζεύεστε εκεί πάνω, ελπίζω να περνάτε καλά… Εύχομαι να μας βλέπεις και να γελάς που εμείς κλαίμε και εσύ είσαι ήρεμη… Θέλαμε να είσαι ήρεμη και ξεκούραστη εδώ δίπλα μας, να σε βλέπουμε, να χαιρόμαστε, μα φαίνεται πως δεν γινόταν αφού πάντα θα σκεφτόσουν πώς να τρέξεις να μας ευχαριστήσεις…  Σου άξιζαν τα καλύτερα, πολλαπλάσια από αυτά που έδινες μα έφυγες, πριν στα δώσουμε… Ίσως τα βρεις εκεί που είσαι…

Δεν σε χάρηκα πολύ, τόσα χρόνια μακριά ήταν πολύτιμοι οι μήνες που ερχόσουν κοντά μας και περνούσαν γρήγορα μα ήταν οι πιο ευτυχισμένοι… Τέσσερα χρόνια τώρα ήσουν σημείο αναφοράς στη καθημερινότητα μα δεν σε χόρτασα, ήθελα κι άλλο και πάλι δεν θα σε χόρταινα… Δεν το καταλαβαίνω ότι δεν θα σε ξανακούσω να μου μιλάς και να μου λες όσα σοφά μου έλεγες μα σου υπόσχομαι να εφαρμόσω όσα μου έχεις ως τώρα πει…

Θα μας λείψεις πολύ και το ξέρεις… Στις γιορτές, στα τραπέζια, στα παιχνίδια, στις συζητήσεις, στην προετοιμασία των ραντεβού, όταν θα νιώθουμε σαν να είσαι εκεί, με το χαμόγελο και την καλή κουβέντα στο στόμα και το τραγούδι έτοιμο στα χείλη: «Γαρύφαλλο στ’ αυτί…»

Σ’ αγαπάω πολύ αγαπημένη μου γιαγιά Ειρήνη!!

Πέμπτη 14 Μαΐου 2015

Το ξαραχνιαστήρι παρακαλώ!

Φου, φου, φουουουου….. Τρίζει η πόρτα του blog, τα τζάμια στα παράθυρα έσπασαν και… τι είναι αυτό στη γωνία; Ιστοί; Αράχνες πιάσαμε εδώ μέσα, αν εμφανιστεί και καμιά νυχτερίδα δεν θα εντυπωσιαστώ… Μόνο ο Καζαντζίδης λείπει, να τραγουδήσει το ανάλογο άσμα…

Για να δούμε… Ξέχασα και να σας χαιρετάω και τι σας είχα πει και που είχαμε μείνει και τι εμεσολάβησε από τότε… Μμμ, όχι,το τι μεσολάβησε δεν το ξέχασα, ίσως και να ήταν η αιτία που μύρισε μούχλα το blog… Με το που έβλεπα λευκή σελίδα στο word, άγγιζα πληκτρολόγιο, έπιανα μολύβι στο χέρι μου και άνοιγα τετράδιο, συγκεκριμένα πράγματα έρχονταν στο μυαλό μου και δεν χρειαζόταν να τα γράψω, τουλάχιστον δεν γράφονταν σ’ αυτό το blog…

Έτσι πιάσαμε τα μέσα τ’ Απρίλη και μετά από ένα δεκαήμερο στην ανεμοδαρμένη και παγωμένη Λεβεντογέννα και ένα κάρο άλλες, διαφορετικές και, ομολογουμένως υπέρ του δέοντος αισιόδοξες σκέψεις, τις οποίες παλεύουμε να συμμαζέψουμε λιγάκι, ορίστε, παρούσα & έτοιμη για ξαράχνιασμα!

Το «Πώς τη βλέπεις τη νέα κυβέρνηση;» δεν θα το υπεραναλύσω… Αλλά θαύματα δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη να σας θυμίσω πρώτον, και έχουμε κάνει τόση και τόση υπομονή χωρίς να φαίνεται τίποτα στον ορίζοντα, λίγη ακόμα όταν νιώθουμε πως κάτι πάει να γίνει δεν θα μας βλάψει νομίζω…  Παραδέχομαι βέβαια και γνωρίζω πολύ καλά πως αυτό το “stand by” στο οποίο βρισκόμαστε είναι άκρως εκνευριστικό και απείρως κουραστικό…

Σε άλλα νέα, αν δεν το διαβάσατε/ είδατε στα social media/ διαπιστώσατε κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο/ ποστάρατε/ ακούσατε/ σιχτιρίσατε την 395^η αναφορά στον καιρό, καλοκαίριασε!!! Οκ, ας μην είμαι υπερβολική, ας πω απλά ότι ο ήλιος το πήρε απόφαση να μας κάνει τη χάρη και να εμφανιστεί γιατί λίγο ακόμα θα μεταμορφωνόμασταν όλοι σε Ομπρελοχέρηδες και, δεν ξέρω για σας αλλά, γιατί να θέλω να γίνω ταινία του Tim Burton;

Τώρα λοιπόν που έφτιαξε ο καιρός, θα έχουμε όλοι ένα λόγο λιγότερο να γκρινιάζχαχαχαχαχαχα!! Ναι καλά! Τον τελευταίο καιρό είμαι πλέον πεπεισμένη ότι η γκρίνια είναι το εθνικό μας σπορ… Βρέχει, χιονίζει, φυσάει, κάνει ζέστη, έχει κίνηση, δεν έχει κίνηση, αργήσαμε, φτάσαμε νωρίς, χάλασε το λεωφορείο, μας έπιασε το φανάρι, πού πάει έτσι αυτός, μπροστά του δεν βλέπει; περιμένετε κυρία μου να κατέβω από το αστικό, σήκω να κάτσω δε με βλέπεις γριά γυναίκα, καλέ τι σηκώθηκες, γριά είμαι; Και ο κατάλογος συνεχίζεται και θα συνεχίζεται εις τους αιώνας των αιώνων και μεταξύ μας τώρα, είμαι εγώ ο άνθρωπος να σας πω να κόψετε την γκρίνια;  Γκρινιάζω, γκρινιάζουμε, γκρινιάζετε, δεν αλλάζει και τίποτα με το να μένουμε σε αυτό  αλλά έχουμε και δίκιο κάποιες φορές… Άλλωστε… Πού πάτε κυρία μου να ανεβείτε στο αστικό πριν ακόμα κατέβουμε, πού θα πάτε δηλαδή, δεν σας κόβει ντιπ; (Δεν θα σας κατηγορήσω ποτέ για γκρίνια αν το πείτε αυτό, θα έρθω, θα σας σφίξω το χέρι και θα σας προτείνω να ανοίξουμε έναν ανάλογο σύλλογο διαμαρτυρίας-έστω μια ομάδα στο fb βρε παιδί μου!)

Κατά τ’ άλλα, αναμένεται ένα πολύ ενδιαφέρον καλοκαίρι στο τέλος του οποίου τίποτα δεν θα είναι όπως το ξέραμε και αυτό είναι το μόνο σίγουρο, ας ελπίσουμε ότι θα είναι όλα καλύτερα από ότι τα φανταζόμαστε!!! Μας και σας εύχομαι τα καλύτερα, να χαμογελάτε πολύ, να γκρινιάζετε λίγο, να χαίρεστε τον ήλιο -αλλά και τη βροχή!- και θα τα πούμε σύντομα-υπόσχομαι και ελπίζω!

Τσιακίρη Ειρήνη

18/4/2015

Υ.Γ. Σαν χθες μας χαιρέτησαν το '11 ο Νίκος, το '12 ο Δημήτρης και για κάποιον λόγο, το τραγούδι αυτό μου θυμίζει και τους δύο...

Θεσσαλονίκη Σαββατόβραδο κι Απρίλης...