Γιαγιάκα μου αγαπημένη...!

Γιαγιάκα μου,

      Ήσουν πάντα πολύ περήφανη για όσα έγραφα, και ας μην τα διάβαζες, όχι γιατί δεν ήθελες αλλά γιατί δεν χρειαζόταν, τα καταλάβαινες από μόνη σου… Σήμερα μπορεί να τα διαβάζεις και να χαμογελάς… Αυτό που ήξερες καλά να κάνεις…

Ήσουν πάντα εκεί για όλους, για όλο τον κόσμο, να σταθείς, να βοηθήσεις, να συμπαρασταθείς, να τρέξεις, να κάνεις ότι μπορούσες και ότι δεν μπορούσες… Να τρέξεις για όλους, να μην στενοχωρήσεις κανέναν και αν κάποιος σε στενοχωρούσε, πάλι να τον δικαιολογήσεις… Και μόνο για τον εαυτό σου δεν σε ένοιαζε, πάντα για τους άλλους, μόνο για τους άλλους…

Και σήμερα ήμασταν όλοι εμείς εκεί για σένα και μιλούσαμε για σένα και εσύ δεν ήσουν εκεί και μένα μου φαινόταν σαν ψέματα…

Πάντα με έναν καλό λόγο, πάντα με τη σωστή συμβουλή, και όταν ακόμα έλεγες κάτι που με στενοχωρούσε, συμπλήρωνες «Εγώ για σένα το λέω, εμείς έτσι κι αλλιώς σ’ αγαπάμε».  

Ήξερες τα πάντα… Συμβουλές για ραντεβού και για άντρες, χτενίσματα για τα μαλλιά, ιδέες για ρούχα, λύσεις για τα προβλήματα, ιστορίες από παλιά, σχέδια για το μετά… Και αν δεν τα ήξερες, δεν το κατάλαβε ποτέ κανείς…

Απογεύματα στο σπίτι στα Μετέωρα να μας μαλώνεις που τρώγαμε μπισκότα και ρίχναμε τα ψίχουλα έξω από τα αιώνια δισκάκια σου μα να μας δίνεις κι άλλα… Βράδια που μας έλεγες το ίδιο παραμύθι και εμείς γελούσαμε στα ίδια σημεία… Πρωινά που μου έπλεκες τα μαλλιά για να πάω σχολείο πριν καλά καλά ξυπνήσεις… Ξερές που παίζαμε στην αυλή τρώγοντας καρπούζι με τυρί και αναλύοντας κάθε μικρό ή μεγάλο θέμα… Το βλέμμα σου, κάθε φορά που έσπαγα κάτι ή που λερωνόμουν και τα λόγια σου: «Αμάν βρε κορίτσι μου, πρόσεχε λίγο, γίνε λίγο πιο προσεκτική, πολύ αμπντάλα είσαι, μόνο τα βιβλία δεν φτάνουν» μα καμάρωνες για τα «βιβλία» αυτά… Βράδια με ελληνικές ταινίες και ηρωίδες που λάτρευες, γέλια μέχρι δακρύων μα και βούρκωμα αιώνιο στις ταινίες του αγαπημένου σου Ξανθόπουλου… Μπολ με μερέντα που έφτιαχνες και έβαζες στην κατάψυξη και εμείς πηγαίναμε και τα αδειάζαμε «κρυφά»… Κρυφά… Ανοησίες…. Δεν υπήρχε περίπτωση να λείψει γραμμάριο, κόκκος, ψίχουλο, κομμάτι από οτιδήποτε και να μην το πάρεις είδηση και τότε έκανες απλά ότι δεν καταλάβαινες για να μην μας μαρτυρήσεις, να μην αναγκαστείς να μας μαλώσεις… Πόσες αμέτρητες, υπέροχες στιγμές, που δεν μπορώ, δεν γίνεται, δεν θα με φτάσουν χρόνια και χρόνια για να απαριθμήσω…

Ήξερες βασικά να δίνεις, μόνο να δίνεις και ποτέ να μην ζητάς. Ακόμα και όταν δεν μπορούσες, πάλι στενοχωριόσουν που δεν μπορούσες για εμάς να τρέξεις… Ακόμα και τότε που με δυσκολία μιλούσες, πάλι για τους άλλους έλεγες, για τα παιδιά σου, και τα εγγόνια σου, με καμάρι, με αγάπη, με περηφάνια… «Είναι η εγγονή μου, συνονόματη, του μεγάλου μου γιου η κόρη, είναι φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο, δασκάλα!» έλεγες και έλαμπες ολόκληρη και ας πονούσες…

Ποτέ δεν παραπονέθηκες για τίποτα, όσα και αν τράβηξες… Πάντα διακριτική, χαμογελαστή, διαθέσιμη, πρόθυμη Και όταν σε ακούγαμε να λες ότι πονάς, φανταζόμασταν πόσο ζόρι θα τραβούσες για να έφτανες να το ομολογείς και πάλι με το ζόρι….

Και σήμερα ξέρουμε ότι τώρα είσαι καλά. Τώρα θα ξεκουραστείς, Χρόνια άξιζες να ξεκουραστείς μα δεν το πρόσφερες ποτέ στον εαυτό σου… Η αλήθεια είναι πως πολλοί αγαπημένοι μαζεύεστε εκεί πάνω, ελπίζω να περνάτε καλά… Εύχομαι να μας βλέπεις και να γελάς που εμείς κλαίμε και εσύ είσαι ήρεμη… Θέλαμε να είσαι ήρεμη και ξεκούραστη εδώ δίπλα μας, να σε βλέπουμε, να χαιρόμαστε, μα φαίνεται πως δεν γινόταν αφού πάντα θα σκεφτόσουν πώς να τρέξεις να μας ευχαριστήσεις…  Σου άξιζαν τα καλύτερα, πολλαπλάσια από αυτά που έδινες μα έφυγες, πριν στα δώσουμε… Ίσως τα βρεις εκεί που είσαι…

Δεν σε χάρηκα πολύ, τόσα χρόνια μακριά ήταν πολύτιμοι οι μήνες που ερχόσουν κοντά μας και περνούσαν γρήγορα μα ήταν οι πιο ευτυχισμένοι… Τέσσερα χρόνια τώρα ήσουν σημείο αναφοράς στη καθημερινότητα μα δεν σε χόρτασα, ήθελα κι άλλο και πάλι δεν θα σε χόρταινα… Δεν το καταλαβαίνω ότι δεν θα σε ξανακούσω να μου μιλάς και να μου λες όσα σοφά μου έλεγες μα σου υπόσχομαι να εφαρμόσω όσα μου έχεις ως τώρα πει…

Θα μας λείψεις πολύ και το ξέρεις… Στις γιορτές, στα τραπέζια, στα παιχνίδια, στις συζητήσεις, στην προετοιμασία των ραντεβού, όταν θα νιώθουμε σαν να είσαι εκεί, με το χαμόγελο και την καλή κουβέντα στο στόμα και το τραγούδι έτοιμο στα χείλη: «Γαρύφαλλο στ’ αυτί…»

Σ’ αγαπάω πολύ αγαπημένη μου γιαγιά Ειρήνη!!

Πέμπτη 14 Μαΐου 2015

Το ξαραχνιαστήρι παρακαλώ!

Φου, φου, φουουουου….. Τρίζει η πόρτα του blog, τα τζάμια στα παράθυρα έσπασαν και… τι είναι αυτό στη γωνία; Ιστοί; Αράχνες πιάσαμε εδώ μέσα, αν εμφανιστεί και καμιά νυχτερίδα δεν θα εντυπωσιαστώ… Μόνο ο Καζαντζίδης λείπει, να τραγουδήσει το ανάλογο άσμα…

Για να δούμε… Ξέχασα και να σας χαιρετάω και τι σας είχα πει και που είχαμε μείνει και τι εμεσολάβησε από τότε… Μμμ, όχι,το τι μεσολάβησε δεν το ξέχασα, ίσως και να ήταν η αιτία που μύρισε μούχλα το blog… Με το που έβλεπα λευκή σελίδα στο word, άγγιζα πληκτρολόγιο, έπιανα μολύβι στο χέρι μου και άνοιγα τετράδιο, συγκεκριμένα πράγματα έρχονταν στο μυαλό μου και δεν χρειαζόταν να τα γράψω, τουλάχιστον δεν γράφονταν σ’ αυτό το blog…

Έτσι πιάσαμε τα μέσα τ’ Απρίλη και μετά από ένα δεκαήμερο στην ανεμοδαρμένη και παγωμένη Λεβεντογέννα και ένα κάρο άλλες, διαφορετικές και, ομολογουμένως υπέρ του δέοντος αισιόδοξες σκέψεις, τις οποίες παλεύουμε να συμμαζέψουμε λιγάκι, ορίστε, παρούσα & έτοιμη για ξαράχνιασμα!

Το «Πώς τη βλέπεις τη νέα κυβέρνηση;» δεν θα το υπεραναλύσω… Αλλά θαύματα δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη να σας θυμίσω πρώτον, και έχουμε κάνει τόση και τόση υπομονή χωρίς να φαίνεται τίποτα στον ορίζοντα, λίγη ακόμα όταν νιώθουμε πως κάτι πάει να γίνει δεν θα μας βλάψει νομίζω…  Παραδέχομαι βέβαια και γνωρίζω πολύ καλά πως αυτό το “stand by” στο οποίο βρισκόμαστε είναι άκρως εκνευριστικό και απείρως κουραστικό…

Σε άλλα νέα, αν δεν το διαβάσατε/ είδατε στα social media/ διαπιστώσατε κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο/ ποστάρατε/ ακούσατε/ σιχτιρίσατε την 395^η αναφορά στον καιρό, καλοκαίριασε!!! Οκ, ας μην είμαι υπερβολική, ας πω απλά ότι ο ήλιος το πήρε απόφαση να μας κάνει τη χάρη και να εμφανιστεί γιατί λίγο ακόμα θα μεταμορφωνόμασταν όλοι σε Ομπρελοχέρηδες και, δεν ξέρω για σας αλλά, γιατί να θέλω να γίνω ταινία του Tim Burton;

Τώρα λοιπόν που έφτιαξε ο καιρός, θα έχουμε όλοι ένα λόγο λιγότερο να γκρινιάζχαχαχαχαχαχα!! Ναι καλά! Τον τελευταίο καιρό είμαι πλέον πεπεισμένη ότι η γκρίνια είναι το εθνικό μας σπορ… Βρέχει, χιονίζει, φυσάει, κάνει ζέστη, έχει κίνηση, δεν έχει κίνηση, αργήσαμε, φτάσαμε νωρίς, χάλασε το λεωφορείο, μας έπιασε το φανάρι, πού πάει έτσι αυτός, μπροστά του δεν βλέπει; περιμένετε κυρία μου να κατέβω από το αστικό, σήκω να κάτσω δε με βλέπεις γριά γυναίκα, καλέ τι σηκώθηκες, γριά είμαι; Και ο κατάλογος συνεχίζεται και θα συνεχίζεται εις τους αιώνας των αιώνων και μεταξύ μας τώρα, είμαι εγώ ο άνθρωπος να σας πω να κόψετε την γκρίνια;  Γκρινιάζω, γκρινιάζουμε, γκρινιάζετε, δεν αλλάζει και τίποτα με το να μένουμε σε αυτό  αλλά έχουμε και δίκιο κάποιες φορές… Άλλωστε… Πού πάτε κυρία μου να ανεβείτε στο αστικό πριν ακόμα κατέβουμε, πού θα πάτε δηλαδή, δεν σας κόβει ντιπ; (Δεν θα σας κατηγορήσω ποτέ για γκρίνια αν το πείτε αυτό, θα έρθω, θα σας σφίξω το χέρι και θα σας προτείνω να ανοίξουμε έναν ανάλογο σύλλογο διαμαρτυρίας-έστω μια ομάδα στο fb βρε παιδί μου!)

Κατά τ’ άλλα, αναμένεται ένα πολύ ενδιαφέρον καλοκαίρι στο τέλος του οποίου τίποτα δεν θα είναι όπως το ξέραμε και αυτό είναι το μόνο σίγουρο, ας ελπίσουμε ότι θα είναι όλα καλύτερα από ότι τα φανταζόμαστε!!! Μας και σας εύχομαι τα καλύτερα, να χαμογελάτε πολύ, να γκρινιάζετε λίγο, να χαίρεστε τον ήλιο -αλλά και τη βροχή!- και θα τα πούμε σύντομα-υπόσχομαι και ελπίζω!

Τσιακίρη Ειρήνη

18/4/2015

Υ.Γ. Σαν χθες μας χαιρέτησαν το '11 ο Νίκος, το '12 ο Δημήτρης και για κάποιον λόγο, το τραγούδι αυτό μου θυμίζει και τους δύο...

Θεσσαλονίκη Σαββατόβραδο κι Απρίλης...

Σκέψεις (ξε)γραβατωμένες!

Λέξεις, σκέψεις στριμώχνονται στην άκρη του μυαλού μου, σαν να ‘ταν επιβάτες που όλοι μαζί σπρώχνονται να ανέβουν στο αστικό, δημιουργώντας το απόλυτο χάος μπροστά στις εισόδους… Μα ανακατεμένες έρχονται, ανακατεμένες θα σας τις πω…

Ο Αντωνάκης με τη γραβάτα του, που δεν παρέδωσε το Μαξίμου στον Αλέξη, ως είθισται, που δεν σηκώθηκε να τον χαιρετήσει, ως είθισται, σέβεται τους θεσμούς περισσότερο από τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς που δεν φοράνε; Ή πιστεύει ότι η γραβάτα είναι από μόνη της ένδειξη καλών τρόπων οπότε δεν χρειάζεται να συνοδεύεται από τίποτα άλλο και εξαφανίζει και κάθε αγενή συμπεριφορά με την ύπαρξη της;

Δεν είναι ειρωνικό που εκπλησσόμαστε επειδή η νέα κυβέρνηση λέει μετεκλογικά τα ίδια που έλεγε προεκλογικά; Το αντίθετο δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει και να το σχολιάζουμε; Επιτέλους, μια καλή έκπληξη!

Δεν είναι τραγικό να υπάρχουν άνθρωποι που εύχονται να αποτύχει η νέα κυβέρνηση στα σχέδια της, μόνο και μόνο για να μπορούν να πουν «σας τα έλεγα εγώ»;

Δεν ξέρω αν όντως θα πάνε τόσο καλά τα πράγματα όσο ελπίζω… Και με πιάνω πολλές φορές να συγκρατώ τον εαυτό μου και να λέω «κράτα και μια πισινή, καλύτερα να περιμένεις λιγότερα και να γίνουν περισσότερα, οπότε θα χαρείς παρά να περιμένεις περισσότερα και να απογοητευτείς»¨-συμβουλή φίλων αυτή! Όμως η αλήθεια είναι ότι δεν έχασα ποτέ την αισιοδοξία μου για να την χάσω τότε οπότε ελπίζω κι εύχομαι-και εσείς, και οι περισσότεροι νομίζω- να μην απογοητευτούμε για άλλη μια φορά -γιατί αν συμβεί αυτό ούτε θέλω να φανταστώ τι θα ακολουθήσει- και να χαμογελάσουμε επιτέλους-μας αξίζει!

Τσιακίρη Ειρήνη

05/02/2015

Πάει ο παλιός ο Χρόνος!!!

Με τον φετινό ρυθμό του blog το αναμενόμενο ήταν να φτάσω να σας εύχομαι Καλή Χρονιά εκεί κατά την 25^η Μαρτίου όμως είπα να σας κάνω την έκπληξη και να είμαι εδώ, στην ώρα μου, λίγο πριν Πάει ο παλιός ο χρόνος…

Να πάει και να μην ξανάρθει και να πάρει μαζί του όλα τα άσχημα, να αφήσει μόνο τα καλά!!

Να πάρει μαζί του πολλά προβλήματα υγείας, υψηλά ποσοστά ανεργίας, ναυάγια, χαμένα αεροπλάνα, τροχαία, μια κυβέρνηση που μας απογοήτευσε, ανθρώπους που στάθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, που το έπαιξαν κάποιοι γιατί τους δόθηκε εξουσία και ευκαιρία να το κάνουν, στιγμές που μόνο με πίκρα τις θυμόμαστε…

Για να είμαστε δίκαιοι δεν είχε μόνο στραβά αυτό το έτος… Είχε και τα καλά του… Νέες, εθελοντικές εμπειρίες που άφησαν ανάμεικτη γεύση και πολλές νέες, υπέροχες γνωριμίες και φιλίες! Μια θητεία ομαδάρχισσας που σε επίπεδο κατασκήνωσης άφησε διόλου αξιομνημόνευτες εμπειρίες αλλά σε επίπεδο παιδιών όμορφες αναμνήσεις και πολλά χαμόγελα… Άλλωστε αυτό είναι το σημαντικό… Όσοι κι αν αμφισβήτησαν κάποιοι το έργο σου, αυτοί που πραγματικά είχαν σημασία το εισέπραξαν με τον πιο υπέροχο τρόπο… Έφερε χαμένες επενδύσεις και απογοητεύσεις που όμως έδωσαν μαθήματα για να αποφύγουμε τις επόμενες, όπως άλλωστε συμβαίνει συνήθως…  Μια φιλία που πέρασε πολλά αλλά τα κατάφερε και είμαι σίγουρη –και τυχερή-ότι θα κρατήσει πολλά πολλά χρόνια! Έκλεισε με μια πρακτική που μπορεί να ήταν εξοντωτική όμως στην πραγματικότητα ήταν  διασκεδαστική, δημιουργική, καταπληκτική!

Το 2015 είναι σχεδόν έξω από την πόρτα… Ετοιμάζεται…  Και στην ετοιμασία του αυτή είπα να βάλω κι εγώ ένα χεράκι… Του προτείνω λοιπόν να έρθει στολισμένο σαν λατέρνα και κανείς δεν θα το κακοχαρακτηρίσει! Να βάλει Υγεία και Εργασία! Να φορέσει Αγάπη, Ευτυχία, Δημιουργικότητα και Επιτυχία! Να στολιστεί με Δικαιοσύνη, Ευημερία, Γαλήνη, Ειρήνη! Να φέρει μαζί του Χαμόγελα, Γέλια, Όμορφες στιγμές με φίλους, συγγενείς, αγαπημένα πρόσωπα! Να γεμίσει τις τσέπες του Χρήματα, Φαγητά, Δώρα και να τα μοιράσει σε όλο τον κόσμο! Να κουβαλήσει μια κυβέρνηση που θα κάνει το καλύτερο για τους ανθρώπους αυτής της χώρας και μια πραγματική δημοκρατία!!! Και ακόμα… 2015 ευτυχισμένες στιγμές στον καθένα μας!!!

Καλή & Ευτυχισμένη Χρονιά σε όλο τον κόσμο!!!

Επέτειος Πολυτεχνείου

Όταν ήμουν μικρή, καμιά δεκαετία νωρίτερα δηλαδή, μέρες σαν την σημερινή μέρα υπέφερα. Γυρνούσα από την σχολική γιορτή αφενός σχεδόν κλαμμένη, αφετέρου φοβισμένη, μήπως γίνει πάλι Χούντα και σκοτωθούν στο νέο Πολυτεχνείο κι άλλοι άνθρωποι, κι άλλα παιδιά. Έτσι, δεν ήθελα να ακούω άλλο τα τραγούδια γιατί ανατρίχιαζα και με κυρίευε αυτός ο φόβος που με έκανε να βλέπω κακά όνειρα για την επόμενη βδομάδα.

Όμως αυτό που θεωρούσα «μαρτύριο» δεν τελείωνε. Η μαμά μου, επιστρέφοντας από το σχολείο, έβαζε στο κασετόφωνο μια κασέτα με αυτά ακριβώς τα τραγούδια… Τον δρόμο, τον στρατιώτη, το χελιδόνι, τον ήλιο της δικαιοσύνης… Μετά άκουγε και όλα τα σχετικά ρεπορτάζ της τηλεόρασης, όπου τα τραγούδια επαναλαμβάνονταν. Και εγώ κλεινόμουν στο δωμάτιο μου, έκλεινα τα αυτιά μου, να μην ακούω, να μην φοβάμαι… Κατά το απόγευμα ξεμύτιζα επιτέλους από το άντρο μου, χωνόμουν στην αγκαλιά της μαμάς μου και την ρωτούσα: «Μαμά θα γίνει ξανά Πολυτεχνείο;» Κι εκείνη μου απαντούσε ότι αν χρειαστεί, θα ελπίζουμε όλοι ότι θα ξαναγίνει ένα Πολυτεχνείο.

Τα χρόνια πέρασαν και όσο μεγάλωνα η επέτειος του Πολυτεχνείου ήταν πια μια όμορφη μέρα, μια επέτειος που θύμιζε ότι αν θέλουμε, αν είμαστε ενωμένοι, μπορούμε να τα καταφέρουμε, να αγωνιστούμε και να κερδίσουμε ξανά όσα μας ανήκουν… Τα τραγούδια εκείνης  της κασέτας δεν ήταν πια τρομακτικά στα αυτιά μου, ήταν αισιόδοξα, δυνατά, μελωδικά, όμορφα, συγκινητικά.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα αναζητώντας εκείνη την κασέτα μα είναι χιλιόμετρα μακριά. Έτσι χρησιμοποίησα την τεχνολογία για να φτιάξω εκείνη την συλλογή και να συνειδητοποιώ πόσο μοιάζουμε με τους γονείς μας μεγαλώνοντας και πόσο εύκολα κολλάμε τα χούγια και τις συνήθειες τους.

Σήμερα τιμάμε αυτούς που αγωνίστηκαν, που σκοτώθηκαν για να κερδίσουμε ξανά αυτά τα αυτονόητα. Χωρίς να γενικεύουμε ότι εκείνη η γενιά μας έφερε στο σήμερα. Γιατί όσοι ήταν στο Πολυτεχνείο, δεν έγιναν όλοι λαμόγια πολιτικοί. Όπως δεν κάθονται όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν παίρνουν φακελάκια όλοι οι γιατροί, δεν λένε ψέματα όλοι οι δημοσιογράφοι. Η υπεργενίκευση είναι ένας εύκολος τρόπος να αποφεύγουμε να σκεφτούμε και να αμφισβητούμε αυτά που κάποιους τους βολεύει να θεωρούμε δεδομένα.

Πλέον δεν φοβάμαι μήπως ξαναγίνει δικτατορία, μήπως επαναληφθεί το Πολυτεχνείο, μήπως ξανασκοτωθούν άνθρωποι. Φοβάμαι πως ήδη το δημοκρατικό πολίτευμα καταλύεται καθημερινά, το Σύνταγμα γίνεται αόρατο, ασήμαντο, αγνοούμενο. Οι πολίτες δεν απολαμβάνουν αυτά που δικαιούνται, αυτά που τους ανήκουν και καθημερινά είναι θύματα διακρίσεων, εκμετάλλευσης, τρομοκρατίας, ρατσισμού. Καθημερινά σκοτώνονται άνθρωποι, από την βία του κράτους, την αδιαφορία του, την πείνα και τις αυτοκτονίες που αυτή προκαλεί. Και εμείς δεν αντιδράμε, δεν ξεσηκωνόμαστε, όπως τότε, απλά, δυναμικά, συλλογικά.

Αυτό που πραγματικά με τρομάζει σήμερα είναι αυτό που είπε ο Μανώλης Αναγνωστάκης: «Φοβάμαι τους ανθρώπους, που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία εορτασμού βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια, κραυγάζοντας “δώστε την Χούντα στον λαό”. Φοβάμαι τους ανθρώπους, που κλείνουν την πόρτα τους στη συντροφικότητα, την αλληλεγγύη και τους αγώνες και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο, να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.»

Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι δεν έχει νόημα να κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας για να κοιμήσουμε τις μνήμες, κοιμούνται εύκολα. Εμείς που θέλουμε να τις κρατήσουμε ξύπνιες ας κρατήσουμε από την σημερινή μέρα τα μηνύματα που το Πολυτεχνείο στέλνει, μηνύματα αλληλεγγύης, συντροφικότητας, συμμετοχής στα κοινά, αγώνα, γιατί μ’αυτά θα φτιάξουμε μια νέα, καλύτερη, δικαιότερη κοινωνία για όλο τον κόσμο! 

Μαμά, μπαμπά, σας ευχαριστώ που με μάθατε να σκέφτομαι, να κρίνω, να αμφισβητώ, να εκφράζομαι!

Τσιακίρη Ειρήνη,

17/11/2014

 

 

 

πηγή εικόνας: alfavita.gr

Σκέψεις μετά μουσικής…

Και κάπως έτσι, ένα καυτό μεσημέρι του Αυγούστου πιάνεις το ξεσκονόπανο-μολύβι-πληκτρολόγιο και η σκόνη του blog μοιάζει να αραιώνει… Πίσω της διακρίνονται κείμενα που βρίσκονται εκεί εδώ και τρεις μήνες και σε κοιτούν περιφρονητικά… «Πού ήσουν;» σε ρωτάνε, «Πού εξαφανίστηκες; Γιατί χάθηκες; Γιατί μας ξέχασες;» και πώς να μιλήσεις για εξεταστική, θητεία σε κατασκήνωση, τριήμερα σε σπίτια συγγενών και αντίσκηνα, βόλτες και καφέδες, διάβασμα και αναζήτηση της έμπνευσης παντού μα μόλις την έβλεπες και πήγαινες να την πιάσεις, τσααακ, αυτή ξεγλιστρούσε και φτου κι από την αρχή…

Μα να, τα κατάφερα, τους λες, να είναι καλά ο Γιάννης ο Σκουλετάκης και τα τραγούδια που διάλεξε πάλι σήμερα το απόγευμα και μας έστειλε αδιάβαστες, μας άφησε άφωνες και ως γνωστόν, μπορεί πολλές φορές οι σκέψεις να μην μπορούν να γίνουν λόγια προφορικά, γίνονται όμως λέξεις γραπτές…

Όταν από τα πρώτα τραγούδια που ακούς είναι το «Ανάθεμα σε» του Θαλασσινού, ξες ότι δεν θα τη βγάλεις καθαρή τις επόμενες τρεις ώρες…  

Μετά ήρθε η Ελεωνόρα και θύμισε ότι κι εγώ παθαίνω κάτι με τους βρεγμένους  δρόμους, τα φώτα της πόλης, τα σκοτεινά αρώματα, τις παλιές σκάλες των σπιτιών, τους αιώνιους έρωτες, τα λαμπερά βλέμματα, τις ασπρόμαυρες ταινίες και ότι αυτό το τραγούδι, μεταξύ μερικών ακόμα, τα άκουγα όλο το χειμώνα στα αστικά μιας μουντής και υγρής συμπρωτεύουσας, την ώρα που έξω έβρεχε και μέσα ο καθένας έλεγε το μακρύ και το κοντό του, στη διαπασών, στις εφτά και μισή το πρωί κι εγώ έλεγα «Ας είναι καλά η μουσική»…

Την έχει αυτή τη δύναμη η μουσική… Να σε μεταφέρει από κρύα και βρώμικα αστικά σε στενά σοκάκια που μυρίζουν βρεγμένο χώμα από τις γλάστρες στο πλάι τους, από κατάμεστες αίθουσες όπου νιώθεις απίστευτα μόνη σε ερημικές εξοχές με ελάχιστη παρέα όπου νιώθεις πλήρης… Να σε κάνει να ξεχνάς και να ονειρεύεσαι στιγμές που πέρασαν και στιγμές που δεν ήρθαν ακόμα…  

Είναι μερικά τραγούδια που τα ακούς και νιώθεις ότι αυτό, αυτό είναι το soundtrack της ζωής σου και αν δεν είναι, θα γίνει, το διαισθάνεσαι, το ξέρεις… Κάποιος πάλι είχε γράψει ότι είναι μερικά τραγούδια που σε κάνουν να νιώθεις ότι σου λείπουν άτομα που ούτε καν έχεις γνωρίσει ακόμα… Και κάποια δεν έχουν καμιά σχέση με τη ζωή σου, με τα όνειρα σου μα τι σημασία έχει; Είναι τα τραγούδια της ζωής κάποιων άλλων, με τα όνειρα κάποιων άλλων και εσύ, που έχεις το χούι να παρατηρείς τους ανθρώπους και να πλάθεις ιστορίες βρίσκεις έναν τρόπο να μάθεις για ιστορίες, σκέψεις, πάθη, λάθη, όνειρα σε εποχές αλλοτινές…

Όσο οι σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό, το ραδιόφωνο συνεχίζει να παίζει και το δωμάτιο να γεμίζει Πασχαλίδη και «Όμως δεν θέλω να υποφέρεις γιατί ακόμα σ’ αγαπώ…», Μητροπάνο και ένας Αύγουστος που κάποιος μας τον χρωστάει ακόμα… Αυτές οι μαγικές επιλογές δεν έχουν τέλος… Κάποιος επισημαίνει πόσο όμορφα τραγούδια διαλέγουν και οι ακροατές του εκτός από τον ίδιο, φυσικά, σκέφτομαι, είμαστε καλοί μαθητές γιατί τον έχουμε δάσκαλο… Επίσης δεν ξεχνά να μας θυμίζει τον Γιώργο τον Ζαμπέτα και τον Θανάση του, τον κυρ-Αλέκο του, τον Αράπη του που ευτυχώς βρίσκονται κάπου εδώ μέσα στο χάος από εχθές…

Τι μπορεί να κάνει ένα καλό τραγούδι… Να ταρακουνήσει, να κουρδίσει, να χτυπήσει πορτάκια και να αφήσει σκέψεις να ξεχειλίσουν, να συγκινήσει, να ανοίξει βρυσούλες και να αφήσει δάκρυα να πέσουν…

Είναι εκπληκτικό πόσο πλούσιο ρεπερτόριο έχει η ελληνική μουσική σε όμορφα, αγαπημένα, καλά τραγούδια… Και είναι τόσο όμορφο να υπάρχει μια εκπομπή και ένας παραγωγός εκεί έξω που διαλέγει τραγούδια με τόση αγάπη και μεράκι και κάθε φορά που ξεκινά τραγούδι εγώ προσωπικά αναρωτιέμαι αν αυτός ο άνθρωπος έχει κάπου κρυμμένη μια λίστα με αγαπημένα μου τραγούδια-ομολογουμένως θα ήταν τεράστια- και διαλέγει από αυτήν, δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω…  Ίσως και να μην χρειάζεται βέβαια… Τι σημασία έχει, δεν αρκεί που σου δίνεται η δυνατότητα να ακούσεις όλα αυτά τα μαγικά τραγούδια που κάποιος διαλέγει για χιλιάδες ακροατές και είναι σαν να διαλέχτηκαν για να τα ακούσεις εσύ, γιατί είναι τα τραγούδια που (κι) εσύ αγαπάς;

Αρκεί.. Αλλά ένα μπράβο κι ένα ευχαριστώ σε αυτόν που τα καταφέρνει δεν είναι ποτέ περιττό, ποτέ τόσο δύσκολο να ειπωθεί και πάντα θα κάνει αυτόν που θα το εισπράξει χαρούμενο και περήφανο… Και όταν κάποιος αξίζει ένα μπράβο, αξίζει και να το έχει… Μπράβο & Ευχαριστώ λοιπόν!  

Άλλωστε γενικά έχω την τάση να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να μιλάω πολύ, να γράφω πολύ, να γελάω περισσότερο, να σκέφτομαι ακόμα πιο πολύ και να είμαι ανοιχτό βιβλίο, κι ας μην είναι πάντα καλό… Γι’ αυτό άλλωστε έφτιαξα και αυτό το blog πριν δύο χρόνια… Τα γενέθλια του πέρασαν κι εγώ έλειπα μα δεν τα ξέχασα… Δυο χρόνια μετά, απλά ευχαριστώ όσους με διαβάζετε, λέτε τη γνώμη σας, σχολιάζετε, στηρίζετε, ξέρετε εσείς ποιοι είστε… Θα τα πούμε σύντομα (ελπίζω)!

Καλό Υπόλοιπο Καλοκαιριού!!!

Υ.Γ.: Όσοι θέλετε να ακούσετε τον Γιάννη Σκουλετάκη γιατί σας κίνησα το ενδιαφέρον ή την περιέργεια, η εκπομπή του μεταδίδεται κάθε Σάββατο μεσημέρι, 15:00-17:00, στον αέρα του Real  fm, στους 97.8 στην Αθήνα (ακούτε και μέσω internet)! Τώρα το καλοκαίρι έχετε το νου σας γιατί έχει την ευχάριστη συνήθεια να μας δροσίζει μουσικά εκτάκτως περισσότερες φορές την εβδομάδα και για περισσότερες ώρες... Καλή σας Ακρόαση!

16/8/2014

Τσιακίρη Ειρήνη

Καλό βόλι!

Εδώ είμαστε πάλι, στο παρά τσακ για το άνοιγμα της κάλπης και όλα αυτά τα βράδια για να κοιμηθούμε, καθώς έχουμε και αγωνία, μετράμε-τι; Προβατάκια; Ε όχι δα, πολύ ξεπερασμένο! Μετράμε Υποψήφιους Δημοτικούς Συμβούλους, οι οποίοι ξεφυτρώνουν γύρω μας σαν τα μανιτάρια και έχουμε αρχίσει να χάνουμε την μπάλα!

Ανέκδοτο γίνανε λοιπόν οι Δημοτικοί Σύμβουλοι και την ομαδική τους κάθοδο σχολίασαν, με χιούμορ ομολογουμένως οι συμπολίτες μας… «Βοήθεια! Ένας ιός στο fb μεταμορφώνει τους φίλους μου σε Υποψήφιους Δημοτικούς Συμβούλους» «- Σ’αγαπώ! -Σε βλέπω σαν δημοτικό σύμβουλο» «Πάω περίπτερο και τι να δω; Lacta με υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο. Τι άλλο θα βγάλουν;» «Ήταν ένας Άγγλος ένας Γάλλος κι ένας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος!» είναι μόνο λίγα από τα πετυχημένα αστεία που διάβασα σε facebook και twitter. Αν έφτανε και η πολιτική μας συνείδηση, εκεί που φτάνει το χιούμορ μας, ίσως για να μην πω σίγουρα, να μην είχε χάσει τόσο πολύ το νόημα της η πολιτική… 

Μεταξύ μας, εγώ θα το θεωρούσα εξαιρετικό που για μια φορά κατεβαίνουν στις εκλογές άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, αυτό που λέμε άνθρωποι της διπλανής πόρτας, άνθρωποι σαν εμάς και όχι ξανά οι ίδιοι και οι ίδιοι, αυτοί που τους νοιάζει πράγματι το καλό της πόλης τους και όχι το προσωπικό τους συμφέρον. Είναι όμως έτσι τελικά; Ισχύει αυτό για όλους; Προσωπικά να μιλήσω, για όλους δεν ξέρω. Αλλά θα έβαζα σχεδόν το χέρι μου στη φωτιά ότι τουλάχιστον κάποιοι από τους δικούς μου γνωστούς μπήκαν στην διαδικασία αυτοί, να τρέχουν ωσάν τους τρελούς όλη μέρα γιατί πραγματικά τους νοιάζει η πόλη τους και οι άνθρωποι της.  

 Περισσότεροι λοιπόν οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι από τους Παπαδόπουλους, όπως είπε και μια φίλη, και από τους Παπαδάκηδες, προσθέτω εγώ. Έτσι νομίζω ότι με την φετινή πληθώρα υποψηφίων, έχουμε όλοι τόσες πολλές επιλογές που θα είμαστε επιεικώς αδικαιολόγητοι να στείλουμε πάλι τους ίδιους, να επιλέξουμε πάλι με βάση πελατειακά και προσωπικά συμφέροντα. Αυτήν την φορά  ας αντιληφθούμε την σημαντικότητα της ψήφου μας και ας ψηφίσουμε με γνώμονα το καλό της πόλης μας, της περιοχής μας, του δήμου μας.

 Κατά τ' άλλα, φαίνεται να πέρασε καιρός από το τελευταίο μου κείμενο, καιρός γεμάτος δημιουργικό τρέξιμο, κάτι λίγο από άγχος, διάβασμα, ταξίδι, μελαγχολία και συνωστισμό σκέψεων σε ένα κεφάλι που φορές φορές νόμιζα θα έσκαγε… Το τρέξιμο συνεχίζεται, άλλωστε, εχμ… εξεταστική εν’ όψει και υπόσχομαι να επανέλθω πολύ πολύ σύντομα με άλλες, μη εκλογικές σκέψεις! Μέχρι τότε, Καλή Ψήφο με σκέψη και συνείδηση!!!