Ήταν μια φορά η κυβέρνηση-ε, ο Πινόκιο…

«Να μείνουν ανοιχτά τα σχολεία», «Όλες οι τάξεις έχουν δάσκαλο», «Να μην υποστούν τα παιδιά τις συνέπειες της κρίσης», «Η παιδεία είναι δικαίωμα».

Κύριε Υπουργέ, ακούτε τι λέτε; Και κυρίως καταλαβαίνετε σε ποιον τα λέτε; Πώς θα μείνουν ανοιχτά τα σχολεία, χωρίς εκπαιδευτικούς; Τι είναι το σχολείο, ντουλάπι και το αφήνουμε ανοιχτό, να αερίζεται;  

Ποιες τάξεις έχουν δάσκαλο, που τα σχολεία έχουν τόσα κενά που αν πέσετε μέσα δεν θα βγείτε ποτέ;

Τι θα πει να μην υποστούν τα παιδιά τις συνέπειες της κρίσης; Έχετε ιδέα τι συμβαίνει στα σπίτια αυτών των παιδιών; Έχετε ιδέα αν οι γονείς τους δουλεύουν, αν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τα απαραίτητα, να πληρώσουν το δάνειο για το σπίτι, το φαγητό από το σούπερ μάρκετ, τα ρούχα, τα παπούτσια, το ρεύμα, το νερό; Πώς μπορεί η κρίση να μην επηρεάσει τα παιδιά, όταν επηρεάζει τους γονείς τους, το σπίτι τους;

Και επίσης, ασφαλώς και η παιδεία είναι δικαίωμα όλων. Όλων των παιδιών. Όχι όλων των πολιτικών που την κάνετε γήπεδο για να παίζετε με τα νεύρα μας πάνω της!

Κι εσείς κάθε μέρα την αφαιρείτε, διώχνοντας δασκάλους, κλείνοντας ειδικότητες, στρέφοντας τους μαθητές σε ιδιωτικά σχολεία, τα οποία δεν μπορούν να πληρώσουν. Δεν αφαιρείτε έτσι το δικαίωμα στην παιδεία;

Και η εργασία είναι δικαίωμα όλων ξέρετε. Και αφήνετε τόσους ανθρώπους άνεργους κάθε χρόνο γιατί είμαστε, λέει, υπεράριθμοι.

Είμαστε υπεράριθμοι αλλά συμπτύσσετε τάξεις για να βρείτε δασκάλους.

Και είμαστε ανεύθυνοι γιατί δεν μας νοιάζει το καλό των μαθητών μας. Σας νοιάζει εσάς δηλαδή!

Και θέλουμε να επιστρέψουμε και στον Μεσαίωνα, επειδή αντιδράμε στην αδικία. Εσείς μας επιστρέφετε στον Μεσαίωνα και στην αρχαία Ελλάδα, όπου η παιδεία ήταν ιδιωτική, μόνο για τους πλούσιους.

Εσείς κύριε Αρβανιτόπουλε και όλη η υπόλοιπη παρέα είστε ψεύτες. Και μια και «ανήκετε» στο χώρο της παιδείας, πρέπει να σας κάνουμε παραμύθι, σαν τον Πινόκιο, που μεγάλωνε η μύτη του. Μόνο που εσάς δεν μεγαλώνει η μύτη σας όταν λέτε ψέματα. Μεγαλώνει το θράσος σας ακόμα περισσότερο και δυστυχώς, αν δεν αλλάξουμε μυαλά, ο αριθμός των ψηφοφόρων σας.

Αυτών, που θα πιστέψουνε ότι, όντως τα σχολεία λειτουργούν μια χαρά, όντως οι εκπαιδευτικοί είναι στη θέση τους, όντως δεν υπάρχει θέμα απομάκρυνσης τους και ότι ναι, όντως, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι ιδιότροποι, αχάριστοι, αναίσθητοι, ανεύθυνοι, σκέφτονται μόνο την τσέπη τους, την πάρτη τους και καθόλου τους μαθητές τους!

Και τότε θα έχετε πετύχει άψογα το επιθυμητό αποτέλεσμα… Βλέπετε, πήγαμε κι εμείς σχολείο, κάπου, κάπως, κάποτε.. Και για κακή σας τύχη, το παρακολουθήσαμε αυτό το μάθημα… Λέγεται «διαίρει και βασίλευε»

Τσιακίρη Ειρήνη

11/09/2013

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες...

Τα γεγονότα τρέχουν, πλήθος ειδήσεων μας κατακλύζουν καθημερινά, κι ενώ θες να πεις τόσα, μα τόσα πολλά, ξαφνικά δεν έχεις λόγια να σχολιάσεις. Οι σκέψεις μπερδεύονται, με σχόλια, με γνώμες, με αντιδράσεις και οι λέξεις φεύγουν από το χαρτί, πετάνε, κρύβονται.  Και ξαφνικά, μπαίνουν όλα στη σειρά με μια τυχαία φράση.
    3 του Σεπτέμβρη εχθές και την θυμόμαστε οι περισσότεροι για δυο λόγους. 1843. Οι Έλληνες ξεσηκώνονται και ζητάνε από τον βασιλιά Όθωνα το αυτονόητο: Σύνταγμα. Ελπιδοφόρο γεγονός. 1974. Ιδρύεται ένα σοσιαλιστικό κόμμα, πολλοί ελπίζουν ότι τώρα τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Σήμερα; Το Σύνταγμα τεντώνεται και παραμορφώνεται όπως βολεύει ορισμένους και το κόμμα έχει σαφώς μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση στην οποία φτάσαμε σήμερα.
    Σήμερα, που δίπλα μας διεξάγεται ένας πόλεμος, που άνθρωποι χάνουν την αξιοπρέπεια τους, το δικαίωμα τους στη ζωή, την ίδια τους τη ζωή. Σήμερα που η φράση που λέγαμε κάνοντας χιούμορ σε κάποιον που λέει βλακείες «ληγμένα τρως;» παύει πια να είναι χιουμοριστική και γίνεται αντικατοπτρισμός της θλιβερής πραγματικότητας.     Μα υπάρχουν ακόμα λόγοι να ελπίζουμε ακόμα. Γιατί η 3^η Σεπτεμβρίου για μας είναι κι άλλα πράγματα. Να, για έναν φίλο είναι μια ευτυχισμένη επέτειος γάμου, μια μέρα που θυμάται με αγάπη! (σ.σ. Να ζήσετε πάντα αγαπημένοι και ευτυχισμένοι!). Έτσι συνειδητοποιούμε ότι γύρω μας, εκτός από θλιβερά γεγονότα, υπάρχουν και χαρούμενα! Και υπάρχουν άνθρωποι, φίλοι, αυτοί που έχουμε συναντήσει, αλλά και αυτοί που δεν έχουμε συναντήσει, αυτοί που έγιναν μέρος της ζωής μας ξαφνικά και είναι εκεί, παρέα, για να γελάμε στις αστείες στιγμές, να χαρούμε στις ευχάριστες, να συμπαρασταθούμε στις δύσκολες. Γιατί μια καλή κουβέντα μπορεί να μην κάνει μεγάλα πράγματα στην πράξη, κάνει όμως στην ψυχολογία. Και όλοι μαζί, με αυτούς και με όλους τους άλλους φίλους, ευελπιστούμε ότι δεν μπορεί, κάποια στιγμή, θα πάνε καλύτερα τα πράγματα και συμφωνούμε ότι πρέπει κι εμείς να παλέψουμε γι’ αυτό! 

Υ.Γ 1. Εξαιρετικά αφιερωμένο.... 

Υ.Γ 2. Δεν ξέρω ποιον και γιατί αγχώνει η ευχή "Καλό Χειμώνα", όμως εγώ, σαν γνήσιο παιδί του χειμώνα, τον αγαπώ, γι' αυτό σας εύχομαι

Καλό Χειμώνα να έχουμε, 

και σίγουρα καλύτερο απ' ότι φοβόμαστε ότι θα είναι!

Ανθρωπιστικές Σπουδές

Της Ματίνας Τσιμοπούλου

 Τελευταία και εν καιρώ «κρίσης», και βάζω τη λέξη σε εισαγωγικά γιατί η κατάσταση την οποία περιγράφει μόνο παροδική δεν φαίνεται να είναι, ισχυρό πλήγμα δέχονται οι ανθρωπιστικές σπουδές και ειδικότερα ο τομέας της φιλοσοφίας. Ο άκρατος οικονομισμός και τεχνοκρατισμός που δεσπόζει παγκοσμίως έχει εξαπολύσει επίθεση έναντι του κύρους, της αξίας και της χρησιμότητας των ανθρωπιστικών σπουδών, αποσκοπώντας στην βαθμιαία απομάκρυνση και υποβάθμισή τους από τον επιστημονικό χώρο και τα αναλυτικά σχολικά προγράμματα.  Η συμβολή και η αξία αυτού του επιστημονικού κλάδου να μπορεί να μετρηθεί με τους όρους της αγοράς που πλέον αποτελούν το ρυθμιστικό παράγοντα και το μέτρο αναφοράς των πάντων. Επιπροσθέτως, δεν φαίνονται να παράγουν κάποιο άμεσο προϊόν εντελώς αφοριστικά χαρακτηρίζονται μη προσοδοφόρες στα πλαίσια των νέων οικονομικών δομών. Η βιωσιμότητά τους λοιπόν μοιάζει αμφισβητήσιμη και η ύπαρξη τους δίχως εγγενή αξία. Είναι γεγονός ότι ο προσανατολισμός των ανθρωπιστικών σπουδών δεν ενδιαφέρει καθόλου τις παγκόσμιες αγορές και τους επενδυτές καθώς δεν παρέχει κάποιο χειροπιαστό και ποσοτικό αποτέλεσμα.

Από τα πρώτα θύματα της στοχευμένης αυτής επίθεσης ήταν και το τμήμα φιλοσοφίας του Middlsex University που αναγκάστηκε το 2010 να βάλει λουκέτο. Παράλληλα το Forbs διαμηνύει να κλείσουν όλα τα πανεπιστημιακά τμήματα φιλοσοφίας, ανθρωπολογίας, ιστορίας τέχνης, κ.ά., που παράγουν ανέργους και οι υποψήφιοι φοιτητές να πάνε να γίνουν απευθείας σερβιτόροι και ξενοδοχοϋπάλληλοι, μιας και η συνέχιση της χρηματοδότησής τους απορροφά πόρους (κτίρια, δασκάλους, διοικήσεις) και ζημιώνει τα υπόλοιπα πιο εφαρμοσμένα τμήματα. Γενικότερα λοιπόν, η ενασχόληση με τις ανθρωπιστικές επιστήμες αποθαρρύνεται και θεωρείται μεγάλο ρίσκο ένα τέτοιο διάβημα καθώς σπάνια θα οδηγήσει σε επαγγελματική αποκατάσταση και καταξίωση. Ακόμα, οι έρευνες στους αντίστοιχους τομείς δεν χρηματοδοτούνται ή υποχρηματοδοτούνται.

Οι ανθρωπιστικές σπουδές συνεπώς, θεωρούνται πλέον παρασιτικές για την οικονομία και περιττές. Εδώ που φτάσαμε η φιλοσοφία και οι υπόλοιπες ανθρωπιστικές επιστήμες καλούνται στο εδώλιο να αποδείξουν το αυταπόδεικτο της σημασίας τους!

Για την αντιγραφή,
Τσιακίρη Ειρήνη

28/08/2013

 

Λιλή Ζωγράφου - Η Συβαρίτισσα

Της Ματίνας Τσιμοπούλου 

Ελευθερία… Έννοια αμφιλεγόμενη, πολύτιμη… Αξία διαχρονική και πανανθρώπινη. Δύσκολο να κατακτηθεί μα και να υποφερθεί. Ιδανικό και χίμαιρα έχει στιγματίσει τον ρου της ιστορίας και έχει ταυτιστεί με την καταξίωση της ύπαρξης. Δυσνόητη έννοια, δυσερμήνευτη, έχει πολλές φορές καπηλευθεί, μα η αίγλη της πνέει αλώβητη στους αιώνες της ανθρωπότητας. Πολλοί την έχουν επικαλεστεί. Την έχουν όμως κατακτήσει;  Σε αυτό το υπαρξιακό ερώτημα η Λιλή Ζωγράφου αντιπαραβάλλει τη « Συβαρίτισσα» της και ταυτόχρονα αποπειράται να ερμηνεύσει το νόημα του υψηλού αυτού ιδανικού μέσα από ένα φεμινιστικό και ρηξικέλευθο πρίσμα.

Η ηρωίδα της, η Ελένη, αναλαμβάνει να μας μυήσει στο κυνήγι της ελευθερίας και να μας ξεναγήσει στις εμπειρίες που της αποκάλυψε η επίτευξη και η προσήλωση στον ελεύθερο τρόπο ζωής. Επιφορτίζεται, λοιπόν, να υποστηρίξει και να ενσαρκώσει την ανακάλυψη και κατάκτηση της ελευθερίας σε καιρούς χαλεπούς τόσο για την εγχώρια όσο και για την παγκόσμια ιστορία. Η Ελένη θα γνωρίσει τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, την εμφύλια σύρραξη που ταλάνισε έντονα τον ελληνικό χώρο καθώς και τα μετεμφυλιακά γεγονότα που ακολούθησαν και θα περιπλανηθεί θα σκοτεινά και ηδονικά μονοπάτια που θα της ανοίξει η πίστη της στην αξία και στην αναζήτηση της ελευθερίας. Πέρα απ’ αυτά, θα γευτεί τον μικροαστισμό και τον συντηρητισμό στο αποκορύφωμα του, είτε ως θλιβερή απότοκο του οικογενειακού πατριαρχισμού, είτε ως απόρροια της φαρισαϊκής κοινωνίας που την στοιχειώνει. Θα ζήσει πολυτάραχη ζωή μα θα κατακτήσει την αυτογνωσία.  Η Ελένη θα καταδικαστεί από την κοινωνία για τον «έκλυτο» βίο της, μια κοινωνία αιμοδιψή, τυφλή μπροστά στο φάρο της αλήθειας και της ελεύθερης ζωής που μαίνεται και ψέγει, δικάζει και καταδικάζει, εγκλωβισμένη στο σκοταδισμό που επισύρει η ηθικολογία.

Η πρωταγωνίστρια θα απαρνηθεί όσα πρεσβεύει η κοινωνία της αποσύνθεσης, όμως θα εκπληρώσει το έργο της στα πλαίσια της , αδιαφορώντας για την ετυμηγορία της. Θα διαδραματίσει ρόλο φωτεινό σε ζοφερούς καιρούς, θα βιώσει και θα φέρει την ανατροπή και θα αναπτύξει την συνειδητότητα της ως αντιρρησίας της εποχής της και των σημείων των καιρών της. Θα διαγράψει τη δική της πορεία βαδίζοντας αντίθετα στο ρεύμα και θα πληρώσει το τίμημα. Το ελεύθερο και αντιστεκόμενο πνεύμα της δεν θα ενδώσει στους περιορισμούς και στην κατακραυγή -που θα επισύρει πάνω της ως ποινή η κοινωνία της υποκρισίας- μα θα την αγκιστρώσει στην μοναχικότητά της ως ύστατο προσωπικό οχυρό. Η Ελένη θα αποκαλύψει όλες τις πλάνες της ζωής , θα απαρνηθεί τους θεούς, θα αγωνιστεί, θα απελευθερωθεί πνευματικά και σεξουαλικά, θα αποκτήσει γνώσεις και εμπειρίες μέσα από άτυχες συγκυρίες και κάτω από δύσκολες συνθήκες. Θα υπογράψει ενσυνείδητα την προσωπική της ιστορία και θα αναλάβει τις ευθύνες και τον προγραμματισμό της ζωής της κατ’ αποκλειστικότητα. Η Συβαρίτισσα δεν εκχωρεί ευθύνες ούτε αποποιείται το χρέος και το ποιόν της. Αποδέχεται τον εαυτό της ως ολότητα και δεν εξουσιοδοτεί σε κανέναν την διαχείριση του εαυτού της. Ολοκληρώνεται και καταξιώνεται μέσω της αυτοδιάθεσης που της παρέχει η ελευθερία της και ανασταίνεται σαν τον φοίνικα κάθε φορά που η κοινωνία την σταυρώνει στο όνομα μιας ανήθικης ηθικής και ψευδοϊδεολογίας. Ως αποτέλεσμα, η ενεργής δράση της  θα την φέρει αντιμέτωπη με τα κακώς κείμενα της εποχής της, τα οποία και θα απογυμνώσει και θα στηλιτεύσει.

Ίσως το τίμημα της ελευθερίας της να ήταν η μοναξιά μα ακόμα και η μοναχικότητα της στερείται μεμψιμοιρίας και αποτελεί αμετάκλητη επιλογή της και η επιμονή της σε αυτή νενοημένο διάβημα προσωπικής προαίρεσης. Καταληκτικά, η Συβαρίτισσα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η ιδανική φιλόσοφος καθώς φιλοσόφησε τη ζωή και ενσάρκωσε κατά γράμμα την φιλοσοφία της στον υπαρκτό κόσμο και γεύτηκε τα αποτελέσματά της. Όσο για το ήθος της, καθώς το προφίλ της σκιαγραφείται εναργώς, το βιβλίο την δικαιώνει πανηγυρικά και την αποκαθηλώνει από τον σταυρό στον οποίο την καταδίκασε και την αφόρισε η κοινωνία της ντροπής.

Η Λιλή Ζωγράφου (1922-1998) έγραψε την Συβαρίτισσα το 1987. 

Για την αντιγραφή,
Τσιακίρη Ειρήνη
18/08/2013

Πού να σφίξουν κι οι ζέστες!!!

      Αυτό θα πει αποχή! Δυο μήνες από το ένα κείμενο στο άλλο! Εντάξει, συγχωρήστε με, μεσολάβησε και μια εξεταστική. Και μια κατασκηνωτική περίοδος ως ομαδάρχισσα, φουλ κουραστική αλλά και φουλ διασκεδαστική! Κάπως έτσι πέρασε κιόλας το μισό καλοκαίρι!
      Από γεγονότα; Άλλο τίποτα!
      Γύρισα που λέτε από την «απομόνωση», ξέρετε, εκεί ούτε ειδήσεις, ούτε ενημέρωση, ούτε τίποτα, ησύχασε το κεφάλι μας από αυτήν την άποψη. Γύρισα λοιπόν και εκεί στην απόπειρα προσγείωσης, τσουπ! όλα ανάποδα. Δεν ήταν λέει η ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση. Του τελείωσε ο κόκκινος μαρκαδόρος του κυρ-Φώτη, σου λέει πού να ψάχνω καινούριο να τραβάω γραμμές, άντε πάμε τώρα.
      Ο Άδωνις, με είπανε, Υπουργός Υγείας. Με ανοιχτό το στόμα έμεινα,  κόντεψα να πάθω καρδιά νέα κοπέλα, αλλά λέω πού να τρέχω τώρα, σε ποιο νοσοκομείο, με τέτοιον αρμόδιο Υπουργό, τον μπελά μου θέλω, να πάω και να βρω ταμπελίτσα «Κλειστό λόγω Άδωνι»;  Να προσέχετε πολύ την υγεία σας! Πάντα δηλαδή να την προσέχετε και πάντα να είστε καλά, σας το εύχομαι! Αλλά τώρα ένα παραπάνω! Βέβαια, αν ποτέ χρειαστείτε κάτι,  κανονίστε  τα ραντεβού σας σε ΙΚΑ κ νοσοκομεία με ένα dm! Και πουθενά αλλού να μην τον βρείτε, εκεί θα τον πετύχετε σίγουρα.
      Έμαθα επίσης ότι ο Κυριάκος ο…  ε, ελάτε τώρα, ξέρετε ποιος, μην με κάνετε να λέω ονόματα κ πέσει το internet, δεν κάνει, δεν μπορεί λέει να κοιμηθεί, από τις τύψεις. Πρέπει να τον λυπηθούμε τώρα. Τόσος κόσμος που δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί έχει να πληρώσει όλες τις φαεινές ιδέες, τόσος κόσμος που δεν έχει μέρος να κοιμηθεί, αυτό μάλλον δεν τον αφορά, ε;
      Και βέβαια, τι να σχολιάσω  για τον πρωθυπουργό μας, πώς να τον χαρακτηρίσω. Καλά, θα με πείτε, αυτός αυτοχαρακτηρίζεται, τι μπορούμε να προσθέσουμε εμείς; Πάντως, πρέπει να του το αναγνωρίσουμε. Αυτός ο άνθρωπος έχει τρομερό ταλέντο στο να γίνεται hashtag και να φτιάχνονται για χάρη του οι καλύτερες ατάκες. Θα θυμίσω μόνο μία,που είχε γράψει κάποιος στο twitter, τότε με το μάτι του, που είναι πάντα άκρως επίκαιρη: «Η γιαγιά του, η Πηνελόπη Δέλτα, το είχε προβλέψει: Τρελαντώνης».  Τα καταφέρνει βρε παιδιά, να μας κάνει να γελάμε, άσχετα βέβαια αν δεν ήταν αυτός ο στόχος μας όταν τον ψηφίσαμε, πράγμα που έχω ξαναγράψει παλαιότερα.
      Να πω και για την ΕΡΤ; Έχουμε πει τόσα, ένα μόνο θα αναφέρω τώρα. Δυστυχώς, πολύ φοβάμαι ότι αυτοί που δήθεν εξαιτίας τους έκλεισε, καθώς έπαιρναν τους παχυλούς μισθούς και διοικούσαν όπως διοικούσαν, και στην καινούρια αντίστοιχη ΕΡΤ, εκεί θα είναι. Αυτοί πάλι που άδικα έχασαν την δουλειά τους, οι απλοί υπάλληλοι, αυτοί θα είναι ίσως και οι τελικοί χαμένοι της ιστορίας, όπως πάντα. Καταλαβαίνετε, μπάχαλο η κατάσταση-τι πρωτότυπο! Πού να σφίξουν κι οι ζέστες- αν και δεν το βλέπω!
      Κατά τ’ άλλα, ξέρω πως είναι δύσκολο, μα προσπαθήστε να περάσετε ένα όμορφο καλοκαίρι. Αν μη τι άλλο, έχουμε τόσες παραλίες, τόσα όμορφα μέρη. Κοιτάξτε να περάσετε όμορφες στιγμές με τους δικούς σας ανθρώπους, να γεμίσετε μπαταρίες! Αν ο χειμώνας  είναι όσο δύσκολος φοβόμαστε, πράγμα που απευχόμαστε βεβαίως βεβαίως, χρειαζόμαστε ενέργεια να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες! Καλό (υπόλοιπο) καλοκαίρι, καλά μπάνια, καλές βουτιές και καλή δύναμη!!! 

Τσιακίρη Ειρήνη,
21/7/2013

Επιστράτευση τώρα! (και μη χειρότερα!)

            Αυτό το «τώρα θυμήθηκαν οι καθηγητές να απεργήσουν, μέσα στις Πανελλήνιες;» που ακούγεται και ξανακούγεται είναι νομίζω μία από τις αποδείξεις του πόσο καλά μας δουλεύει η κυβέρνηση. Λες και ξύπνησαν οι καθηγητές δυο εβδομάδες πριν τις Πανελλήνιες και ξαφνικά έπαψε να τους νοιάζει για τους δικούς τους μαθητές και μαθήτριες, για τα δικά τους παιδιά, που αγωνίζονταν μαζί τους όλη τη χρονιά, που τους προετοίμαζαν για να φτάσουν σε αυτό το σημείο και να περάσουν αυτήν την διαδικασία και είπαν «Ε, πού να τρέχουμε τώρα να επιτηρούμε και να διορθώνουμε, απεργούμε»! Είμαστε σοβαροί;
            Γιατί η αλήθεια είναι μάλλον διαφορετική… Αν την κυβέρνηση την ένοιαζε η ομαλή διεξαγωγή των Πανελληνίων, δεν θα εξέδιδε αυτήν την στιγμή ένα προεδρικό διάταγμα για κάτι που δεν επείγει καν-προφανώς οι αλλαγές θα εφαρμοστούν τον Σεπτέμβρη. Το έκανε για να εξαναγκάσει τους εκπαιδευτικούς να το δεχτούν αδιαμαρτύρητα, να τους φέρει αντιμέτωπους με γονείς και μαθητές, δηλαδή με ολόκληρη την κοινωνία, να τους εκβιάσει να το δεχτούν για να μην στραφούν όλοι εναντίον τους. Κατάφερε να το κάνει σε  έναν βαθμό. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε «Οι δυο ώρες παραπάνω είναι το πρόβλημα; Που δεν δουλεύουν, που κάνουν διακοπές έξι μήνες το χρόνο, που καλοπληρώνονται, που και οι στρατιωτικοί παίρνουν μεταθέσεις και δεν αντιδρούν έτσι». Και βγαίνουν στα κανάλια «κύριοι» -σε πολλά πολλά εισαγωγικά- και έχουν το θράσος να  λένε ότι «όλου του κόσμου οι μισθοί μειώνονται» ενώ οι δικοί τους δεν έχουν υποστεί την παραμικρή μείωση. Και φυσικά αποκρύπτουν ότι οι δύο ώρες παραπάνω σημαίνει μείωση προσλήψεων και αύξηση της ανεργίας, ότι οι εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα σήμερα είναι κάθε άλλο παρά καλοπληρωμένοι και ότι οι στρατιωτικοί που παίρνουν μεταθέσεις πάνε σε μία πόλη και δεν μετακινούνται σε όλο τον νομό.
            Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που αναγνωρίζουν ότι δεν απειλούν οι εκπαιδευτικοί τις πανελλήνιες εξετάσεις. Η κυβέρνηση το κάνει γιατί δεν την νοιάζει. Τώρα θυμήθηκε ο πρωθυπουργός, ο υπουργός, η κυβέρνηση την «ψυχική ηρεμία και γαλήνη των μαθητών και των οικογενειών τους»; Τόσο καιρό που κόβει τους μισθούς, ανεβάζει τους φόρους, τις τιμές, επιβάλλει χαράτσια, που η ανεργία αυξάνεται, που η ελληνική οικογένεια υποφέρει, που ο Έλληνας γονιός μοχθεί για να βοηθήσει τα παιδιά του, ένοιαξε κανέναν τους για την ψυχική ηρεμία αυτών των παιδιών, αυτών των γονιών; Κανέναν. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να στρέφουν την κοινωνία εναντίον του εαυτού της, τον έναν εναντίον του συνανθρώπου του, να διαλύουν την ενότητα, την κοινωνική συνοχή, να μην υπάρχει κανένα κοινό μέτωπο, να νοιάζεται ο καθένας για το συμφέρον του, νομίζοντας ότι ο διπλανός του το ποδοπατά, να στρέφει την οργή του κόσμου αλλού και όχι σε εκείνους που θα έπρεπε, για να μπορούν εκείνοι να δρουν ανενόχλητοι.
            Η λύση είναι απλή. Επιστράτευση τώρα! Στα όπλα! Βάλτε τα χακί και μπείτε στις τάξεις! Εξασφαλισμένη η ψυχική ηρεμία των παιδιών! (Το ήξερα κατά βάθος πριν δυο χρόνια που έδινα ότι οι πανελλήνιες δεν είναι φυσιολογικό φαινόμενο. Τώρα  το επιβεβαιώνει και η κυβέρνηση που το θεωρεί θεομηνία και βάζει μπρος τα μεγάλα μέσα!)
            Φυσικά και δεν φταίνε σε τίποτα οι μαθητές, κανείς δεν θέλει να τους επιβάλλει νέες αγωνίες, αρκετά ψυχοφθόρα είναι από μόνη της η όλη διαδικασία των Πανελληνίων. Οι εκπαιδευτικοί είναι μαζί με τα παιδιά, υπέρ τους, μαζί με εκείνα αγωνίζονται όλη την χρονιά, για εκείνα και το μέλλον τους νοιάζονται. Ας δούμε ποιος πραγματικά φταίει και ας μην τα βάζουμε με αυτούς που θέλουν αυτοί που φταίνε να τα βάλουμε γιατί έτσι, χάρη τους κάνουμε! 

Τσιακίρη Ειρήνη
12/5/2013

Αλληλεγγύη...

            Ήρθε η άνοιξη! Ημερολογιακά τουλάχιστον… Γιατί ο καιρός μας δουλεύει, μια ήλιος μια βροχή… Δεν έχετε την αίσθηση ότι έρχονται Χριστούγεννα και όχι Πάσχα; Αλλά θα ανοίξει ο καιρός, μετά θα σας γκρινιάζω για τη ζέστη οπότε ας πούμε τίποτα άλλο!
            Νομιμοποιήθηκε το φακελάκι, ναι; Γιατί σας κάνει εντύπωση όμως; Μέχρι τώρα απαγορευόταν; Εγώ γιατί δεν είχα καταλάβει κάτι τέτοιο; Τιμωρήθηκε ποτέ κανείς γιατί το ζήτησε ή γιατί το πήρε;
            Μια χαρά βολεύει την πολιτεία να είναι νόμιμο το φακελάκι. Την απαλλάσσει από την ευθύνη να δώσει τους μισθούς που πρέπει στους γιατρούς ώστε να ζουν αξιοπρεπώς! Κάπως έτσι δεν λειτουργεί και η παραπαιδεία; Καλύπτει τα κενά που αφήνει το κράτος.
            Αν το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργούσε όπως θα έπρεπε, δεν θα χρειάζονταν φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα, όπως δεν χρειάζονται σε καμία άλλη χώρα. Αν το σύστημα υγείας λειτουργούσε σωστά, οι γιατροί θα έπαιρναν τους μισθούς τους κανονικά και δεν θα ζητούσαν φακελάκι.
            Αυτό όμως σημαίνει κρατική ευθύνη. Και χρήματα που θα δοθούν για τον κόσμο και δεν θα μπουν στις τσέπες ορισμένων.
            Το «η ένδειξη ευγνωμοσύνης δεν συνιστά πράξη δωροδοκίας» και το «κανείς δεν τιμωρήθηκε για ανθοδέσμες και γλυκά» που ακούσαμε τι σόι επιχειρήματα είναι; Συγγνώμη, πήγατε εσείς σε κανένα γιατρό και σας είπε «Ναι, ξέρετε, για να κάνουμε όμως την εγχείρηση θέλω μια τούρτα σοκολατίνα παγωτό. Και ένα προφιτερόλ για τον αναισθησιολόγο. Ε, και ένα κιλό δεύτερο κέρασμα για τις νοσοκόμες!» Ή: «Ε, πρέπει να μου φέρετε μια ανθοδέσμη ορχιδέες γιατί έχω να πάω μια επίσκεψη μετά. Και για τον αναισθησιολόγο φέρτε μια αγκαλιά τριαντάφυλλα να κάνει την πρόταση γάμου στην καλή του!»
            Πλάκα μας κάνουν; Τα σκέφτονται πολύ για να τα βρουν αυτά τα επιχειρήματα; Κάθονται, συνεδριάζουν και σκέφτονται τι να πουν και καταλήγουν σε αυτό;;; Αυτοί κάθε φορά που λένε «Ας σκεφτώ» βρίσκουν ένα νέο όνομα για ένα χαράτσι το οποίο προεκλογικά υπόσχονταν ότι θα καταργηθεί. Ή ένα τρελό επιχείρημα για εκεί που δεν υπάρχει καμία μα καμία δικαιολογία. Από την πολλή τους την σκέψη φτάσαμε εδώ σήμερα. Βρε αφήστε το, μην κουράζεστε, δεν σας βγαίνει!
            Ξέρουμε ότι αυτή τη στιγμή η ομάδα που βιώνει βαρύτερα την κρίση είναι αυτή που ορίζουμε ως «παραγωγική ηλικία», εκείνη που θέλει να εργαστεί και δεν μπορεί, που της στέρησαν το δικαίωμα και ταυτόχρονα την υποχρέωση της εργασίας. Δυστυχώς αυτή η ομάδα είναι εκείνη που όχι μόνο στερείται την δουλειά της αλλά πλέον και την υγεία της. Βλέπεις, αν δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις ασφάλιση και αν δεν έχεις ασφάλιση, δεν έχεις υγεία. Και, αν δεν έχεις υγεία, πώς θα μπορείς να εργαστείς, να έχεις δουλειά κάποια στιγμή; Η πολιτεία φρόντισε να τα ενώσει όλα μαζί ώστε να αποκλείσει μεγάλη μερίδα του κόσμου από όλα τα βασικά αγαθά μαζί.
            Ποιος νοιάζεται όμως; Αν δεν είσαι παραγωγικός, είσαι άχρηστος και βάρος στο κράτος, δεν του παρέχεις τίποτα, άρα γιατί να σου παρέχει και αυτό;
            Μμμ, μάλλον το σωστό είναι λίγο ανάποδα. Μήπως θα έπρεπε το κράτος να μας παρέχει όσα χρειαζόμαστε, ουσιαστικά και όχι στα λόγια, ώστε και εμείς να πληρώνουμε τους φόρους μας και να είμαστε εντάξει απέναντι του; Η πολιτεία δεν ξέχασε να μας φορολογήσει. Ξέχασε όμως ότι τα χρήματα που παίρνει από τους φόρους πρέπει να διατεθούν για να μας παρέχει δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους, δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους, κατάλληλες υποδομές, ασφαλείς συνθήκες ζωής.
            Και κλείνοντας, ήθελα να πω πόσο πολύ διαφέρει η φιλανθρωπία από την αλληλεγγύη, κάτι που πρόσφατα μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ. Η φιλανθρωπία γίνεται από μερικούς πλούσιους που έχουν καταφέρει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να κερδίσουν μερικά εκατομμύρια, συνήθως εκμεταλλευόμενοι την εργασία του απλού κόσμου και μετά κάνουν φιλανθρωπίες «για να βοηθήσουν τον απλό κόσμο», ξεχνώντας όμως ότι αν αυτοί δεν πλούτιζαν όπως πλούτισαν, ο απλός κόσμος δεν θα χρειαζόταν φιλανθρωπίες για να ζήσει αξιοπρεπώς… Να μας λείπει τέτοιο βύσσινο…
            Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι η αλληλεγγύη, εκείνη η πράξη όπου ο καθένας μας, στις δύσκολες ώρες που περνάμε θα βοηθήσει τον διπλανό του σαν ίσος προς ίσο, όχι σαν ανώτερος προς κατώτερο, σαν άνθρωπος που ξέρει ότι σήμερα βοηθάει και αύριο θα βοηθηθεί, νοιάζεται γιατί τον ενδιαφέρει ο συνάνθρωπος του.
            Αυτό χρειαζόμαστε προκειμένου να μην αφήσουμε να πετύχει η πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» που τόσο θα βόλευε. Αν αρχίσουμε τα «α, καλά να πάθουν οι δημόσιοι υπάλληλοι που τους κόβουν γιατί όλη μέρα κάθονται», «α, καλά να πάθουν οι ιδιωτικοί που μας έλεγαν καλά να πάθουμε», «α, καλά να πάθουν οι ταξιτζήδες, οι γιατροί, οι δάσκαλοι, οι…, οι…., οι…,», αν δεν νοιαστούμε για τους άλλους, γιατί δεν ανήκουμε σε αυτούς, όταν θα έρθει η σειρά μας δεν θα υπάρχει κανείς να νοιαστεί για μας, όπως λέει και το ποίημα (το οποίο, κατά πως φαίνεται ανήκει στον Martin Niemöller, αν και συχνότατα αποδίδεται στον Μπρεχτ).
            Ας νοιαστούμε λοιπόν για όλους, ας δείξουμε αλληλεγγύη και ας μην ξεχνάμε ότι δεν είμαστε μεταξύ μας εχθροί και αντίπαλοι, ότι ο απλός κόσμος είμαστε και θέλουμε να μένουμε ενωμένοι στις δύσκολες στιγμές που περνάμε!

Τσιακίρη Ειρήνη
15/4/2013

Υ.Γ. Για άλλη μια φορά θέλω να σας ευχαριστήσω όλους και όλες που διαβάζετε και στηρίζετε αυτό το blog, χαίρομαι να βλέπω ότι όσα γράφω, διαβάζονται, χαίρομαι με τα σχόλια σας, με βοηθούν να γίνομαι καλύτερη! Σας ευχαριστώ, να είστε καλά, συνεχίστε!!