Επιστράτευση τώρα! (και μη χειρότερα!)

            Αυτό το «τώρα θυμήθηκαν οι καθηγητές να απεργήσουν, μέσα στις Πανελλήνιες;» που ακούγεται και ξανακούγεται είναι νομίζω μία από τις αποδείξεις του πόσο καλά μας δουλεύει η κυβέρνηση. Λες και ξύπνησαν οι καθηγητές δυο εβδομάδες πριν τις Πανελλήνιες και ξαφνικά έπαψε να τους νοιάζει για τους δικούς τους μαθητές και μαθήτριες, για τα δικά τους παιδιά, που αγωνίζονταν μαζί τους όλη τη χρονιά, που τους προετοίμαζαν για να φτάσουν σε αυτό το σημείο και να περάσουν αυτήν την διαδικασία και είπαν «Ε, πού να τρέχουμε τώρα να επιτηρούμε και να διορθώνουμε, απεργούμε»! Είμαστε σοβαροί;
            Γιατί η αλήθεια είναι μάλλον διαφορετική… Αν την κυβέρνηση την ένοιαζε η ομαλή διεξαγωγή των Πανελληνίων, δεν θα εξέδιδε αυτήν την στιγμή ένα προεδρικό διάταγμα για κάτι που δεν επείγει καν-προφανώς οι αλλαγές θα εφαρμοστούν τον Σεπτέμβρη. Το έκανε για να εξαναγκάσει τους εκπαιδευτικούς να το δεχτούν αδιαμαρτύρητα, να τους φέρει αντιμέτωπους με γονείς και μαθητές, δηλαδή με ολόκληρη την κοινωνία, να τους εκβιάσει να το δεχτούν για να μην στραφούν όλοι εναντίον τους. Κατάφερε να το κάνει σε  έναν βαθμό. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε «Οι δυο ώρες παραπάνω είναι το πρόβλημα; Που δεν δουλεύουν, που κάνουν διακοπές έξι μήνες το χρόνο, που καλοπληρώνονται, που και οι στρατιωτικοί παίρνουν μεταθέσεις και δεν αντιδρούν έτσι». Και βγαίνουν στα κανάλια «κύριοι» -σε πολλά πολλά εισαγωγικά- και έχουν το θράσος να  λένε ότι «όλου του κόσμου οι μισθοί μειώνονται» ενώ οι δικοί τους δεν έχουν υποστεί την παραμικρή μείωση. Και φυσικά αποκρύπτουν ότι οι δύο ώρες παραπάνω σημαίνει μείωση προσλήψεων και αύξηση της ανεργίας, ότι οι εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα σήμερα είναι κάθε άλλο παρά καλοπληρωμένοι και ότι οι στρατιωτικοί που παίρνουν μεταθέσεις πάνε σε μία πόλη και δεν μετακινούνται σε όλο τον νομό.
            Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που αναγνωρίζουν ότι δεν απειλούν οι εκπαιδευτικοί τις πανελλήνιες εξετάσεις. Η κυβέρνηση το κάνει γιατί δεν την νοιάζει. Τώρα θυμήθηκε ο πρωθυπουργός, ο υπουργός, η κυβέρνηση την «ψυχική ηρεμία και γαλήνη των μαθητών και των οικογενειών τους»; Τόσο καιρό που κόβει τους μισθούς, ανεβάζει τους φόρους, τις τιμές, επιβάλλει χαράτσια, που η ανεργία αυξάνεται, που η ελληνική οικογένεια υποφέρει, που ο Έλληνας γονιός μοχθεί για να βοηθήσει τα παιδιά του, ένοιαξε κανέναν τους για την ψυχική ηρεμία αυτών των παιδιών, αυτών των γονιών; Κανέναν. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να στρέφουν την κοινωνία εναντίον του εαυτού της, τον έναν εναντίον του συνανθρώπου του, να διαλύουν την ενότητα, την κοινωνική συνοχή, να μην υπάρχει κανένα κοινό μέτωπο, να νοιάζεται ο καθένας για το συμφέρον του, νομίζοντας ότι ο διπλανός του το ποδοπατά, να στρέφει την οργή του κόσμου αλλού και όχι σε εκείνους που θα έπρεπε, για να μπορούν εκείνοι να δρουν ανενόχλητοι.
            Η λύση είναι απλή. Επιστράτευση τώρα! Στα όπλα! Βάλτε τα χακί και μπείτε στις τάξεις! Εξασφαλισμένη η ψυχική ηρεμία των παιδιών! (Το ήξερα κατά βάθος πριν δυο χρόνια που έδινα ότι οι πανελλήνιες δεν είναι φυσιολογικό φαινόμενο. Τώρα  το επιβεβαιώνει και η κυβέρνηση που το θεωρεί θεομηνία και βάζει μπρος τα μεγάλα μέσα!)
            Φυσικά και δεν φταίνε σε τίποτα οι μαθητές, κανείς δεν θέλει να τους επιβάλλει νέες αγωνίες, αρκετά ψυχοφθόρα είναι από μόνη της η όλη διαδικασία των Πανελληνίων. Οι εκπαιδευτικοί είναι μαζί με τα παιδιά, υπέρ τους, μαζί με εκείνα αγωνίζονται όλη την χρονιά, για εκείνα και το μέλλον τους νοιάζονται. Ας δούμε ποιος πραγματικά φταίει και ας μην τα βάζουμε με αυτούς που θέλουν αυτοί που φταίνε να τα βάλουμε γιατί έτσι, χάρη τους κάνουμε! 

Τσιακίρη Ειρήνη
12/5/2013

Αλληλεγγύη...

            Ήρθε η άνοιξη! Ημερολογιακά τουλάχιστον… Γιατί ο καιρός μας δουλεύει, μια ήλιος μια βροχή… Δεν έχετε την αίσθηση ότι έρχονται Χριστούγεννα και όχι Πάσχα; Αλλά θα ανοίξει ο καιρός, μετά θα σας γκρινιάζω για τη ζέστη οπότε ας πούμε τίποτα άλλο!
            Νομιμοποιήθηκε το φακελάκι, ναι; Γιατί σας κάνει εντύπωση όμως; Μέχρι τώρα απαγορευόταν; Εγώ γιατί δεν είχα καταλάβει κάτι τέτοιο; Τιμωρήθηκε ποτέ κανείς γιατί το ζήτησε ή γιατί το πήρε;
            Μια χαρά βολεύει την πολιτεία να είναι νόμιμο το φακελάκι. Την απαλλάσσει από την ευθύνη να δώσει τους μισθούς που πρέπει στους γιατρούς ώστε να ζουν αξιοπρεπώς! Κάπως έτσι δεν λειτουργεί και η παραπαιδεία; Καλύπτει τα κενά που αφήνει το κράτος.
            Αν το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργούσε όπως θα έπρεπε, δεν θα χρειάζονταν φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα, όπως δεν χρειάζονται σε καμία άλλη χώρα. Αν το σύστημα υγείας λειτουργούσε σωστά, οι γιατροί θα έπαιρναν τους μισθούς τους κανονικά και δεν θα ζητούσαν φακελάκι.
            Αυτό όμως σημαίνει κρατική ευθύνη. Και χρήματα που θα δοθούν για τον κόσμο και δεν θα μπουν στις τσέπες ορισμένων.
            Το «η ένδειξη ευγνωμοσύνης δεν συνιστά πράξη δωροδοκίας» και το «κανείς δεν τιμωρήθηκε για ανθοδέσμες και γλυκά» που ακούσαμε τι σόι επιχειρήματα είναι; Συγγνώμη, πήγατε εσείς σε κανένα γιατρό και σας είπε «Ναι, ξέρετε, για να κάνουμε όμως την εγχείρηση θέλω μια τούρτα σοκολατίνα παγωτό. Και ένα προφιτερόλ για τον αναισθησιολόγο. Ε, και ένα κιλό δεύτερο κέρασμα για τις νοσοκόμες!» Ή: «Ε, πρέπει να μου φέρετε μια ανθοδέσμη ορχιδέες γιατί έχω να πάω μια επίσκεψη μετά. Και για τον αναισθησιολόγο φέρτε μια αγκαλιά τριαντάφυλλα να κάνει την πρόταση γάμου στην καλή του!»
            Πλάκα μας κάνουν; Τα σκέφτονται πολύ για να τα βρουν αυτά τα επιχειρήματα; Κάθονται, συνεδριάζουν και σκέφτονται τι να πουν και καταλήγουν σε αυτό;;; Αυτοί κάθε φορά που λένε «Ας σκεφτώ» βρίσκουν ένα νέο όνομα για ένα χαράτσι το οποίο προεκλογικά υπόσχονταν ότι θα καταργηθεί. Ή ένα τρελό επιχείρημα για εκεί που δεν υπάρχει καμία μα καμία δικαιολογία. Από την πολλή τους την σκέψη φτάσαμε εδώ σήμερα. Βρε αφήστε το, μην κουράζεστε, δεν σας βγαίνει!
            Ξέρουμε ότι αυτή τη στιγμή η ομάδα που βιώνει βαρύτερα την κρίση είναι αυτή που ορίζουμε ως «παραγωγική ηλικία», εκείνη που θέλει να εργαστεί και δεν μπορεί, που της στέρησαν το δικαίωμα και ταυτόχρονα την υποχρέωση της εργασίας. Δυστυχώς αυτή η ομάδα είναι εκείνη που όχι μόνο στερείται την δουλειά της αλλά πλέον και την υγεία της. Βλέπεις, αν δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις ασφάλιση και αν δεν έχεις ασφάλιση, δεν έχεις υγεία. Και, αν δεν έχεις υγεία, πώς θα μπορείς να εργαστείς, να έχεις δουλειά κάποια στιγμή; Η πολιτεία φρόντισε να τα ενώσει όλα μαζί ώστε να αποκλείσει μεγάλη μερίδα του κόσμου από όλα τα βασικά αγαθά μαζί.
            Ποιος νοιάζεται όμως; Αν δεν είσαι παραγωγικός, είσαι άχρηστος και βάρος στο κράτος, δεν του παρέχεις τίποτα, άρα γιατί να σου παρέχει και αυτό;
            Μμμ, μάλλον το σωστό είναι λίγο ανάποδα. Μήπως θα έπρεπε το κράτος να μας παρέχει όσα χρειαζόμαστε, ουσιαστικά και όχι στα λόγια, ώστε και εμείς να πληρώνουμε τους φόρους μας και να είμαστε εντάξει απέναντι του; Η πολιτεία δεν ξέχασε να μας φορολογήσει. Ξέχασε όμως ότι τα χρήματα που παίρνει από τους φόρους πρέπει να διατεθούν για να μας παρέχει δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους, δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους, κατάλληλες υποδομές, ασφαλείς συνθήκες ζωής.
            Και κλείνοντας, ήθελα να πω πόσο πολύ διαφέρει η φιλανθρωπία από την αλληλεγγύη, κάτι που πρόσφατα μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ. Η φιλανθρωπία γίνεται από μερικούς πλούσιους που έχουν καταφέρει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να κερδίσουν μερικά εκατομμύρια, συνήθως εκμεταλλευόμενοι την εργασία του απλού κόσμου και μετά κάνουν φιλανθρωπίες «για να βοηθήσουν τον απλό κόσμο», ξεχνώντας όμως ότι αν αυτοί δεν πλούτιζαν όπως πλούτισαν, ο απλός κόσμος δεν θα χρειαζόταν φιλανθρωπίες για να ζήσει αξιοπρεπώς… Να μας λείπει τέτοιο βύσσινο…
            Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι η αλληλεγγύη, εκείνη η πράξη όπου ο καθένας μας, στις δύσκολες ώρες που περνάμε θα βοηθήσει τον διπλανό του σαν ίσος προς ίσο, όχι σαν ανώτερος προς κατώτερο, σαν άνθρωπος που ξέρει ότι σήμερα βοηθάει και αύριο θα βοηθηθεί, νοιάζεται γιατί τον ενδιαφέρει ο συνάνθρωπος του.
            Αυτό χρειαζόμαστε προκειμένου να μην αφήσουμε να πετύχει η πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» που τόσο θα βόλευε. Αν αρχίσουμε τα «α, καλά να πάθουν οι δημόσιοι υπάλληλοι που τους κόβουν γιατί όλη μέρα κάθονται», «α, καλά να πάθουν οι ιδιωτικοί που μας έλεγαν καλά να πάθουμε», «α, καλά να πάθουν οι ταξιτζήδες, οι γιατροί, οι δάσκαλοι, οι…, οι…., οι…,», αν δεν νοιαστούμε για τους άλλους, γιατί δεν ανήκουμε σε αυτούς, όταν θα έρθει η σειρά μας δεν θα υπάρχει κανείς να νοιαστεί για μας, όπως λέει και το ποίημα (το οποίο, κατά πως φαίνεται ανήκει στον Martin Niemöller, αν και συχνότατα αποδίδεται στον Μπρεχτ).
            Ας νοιαστούμε λοιπόν για όλους, ας δείξουμε αλληλεγγύη και ας μην ξεχνάμε ότι δεν είμαστε μεταξύ μας εχθροί και αντίπαλοι, ότι ο απλός κόσμος είμαστε και θέλουμε να μένουμε ενωμένοι στις δύσκολες στιγμές που περνάμε!

Τσιακίρη Ειρήνη
15/4/2013

Υ.Γ. Για άλλη μια φορά θέλω να σας ευχαριστήσω όλους και όλες που διαβάζετε και στηρίζετε αυτό το blog, χαίρομαι να βλέπω ότι όσα γράφω, διαβάζονται, χαίρομαι με τα σχόλια σας, με βοηθούν να γίνομαι καλύτερη! Σας ευχαριστώ, να είστε καλά, συνεχίστε!! 

Στας Αθήνας....

  Γεια σας, γεια σας! Λοιπόν, για να εξηγούμαστε από την αρχή, εσάς τους φίλους μου τους Αθηναίους πολύ σας συμπαθώ και το ξέρετε. Το λέω για να μην παρεξηγηθείτε παρακάτω. 

    Πέρασα λοιπόν ένα όμορφο τριήμερο στας Αθήνας με όμορφη παρέα και πολύ γέλιο. Αλλά… 

    Κοιτάξτε να δείτε. Έχουμε μία μικρή διαφορά γλώσσας. Συννεννόησης. Και ναι, θα θίξω ένα κλασσικό θέμα. 

  Εκείνο το πράγμα που είναι ένα μακρύ μυτερό ξυλάκι και περνάμε σε αυτό κομματάκια κρέας και το ψήνουμε στα κάρβουνα και το τρώμε και γλείφουμε και τα δάχτυλα μας ονομάζεται ΣΟΥΒΛΑΚΙ !!! Ναι;;;; Γιατί με αυτό ΣΟΥΒΛΙΖΟΥΜΕ το κρέας για να το περάσουμε στο ξύλο. 

  Το άλλο πάλι, που είναι πλαστικό, μοιάζει με σωλήνα και βγαίνει σε πολλά χρώματα και το χρησιμοποιούμε για να πίνουμε καφέ, χυμό και τα συναφή το λέμε ΚΑΛΑΜΑΚΙ. Και δεν τρώγεται γιατί ακριβώς είναι πλαστικό!!! Εντάξει;;;;
   Μάλιστα, το καλαμάκι, σε ορισμένα μέρη το λένε και πορφάν, αυτό δηλαδή που ρουφάν!!!  Στο κάτω κάτω δεν έχω ακούσει και κανέναν σας να λέει «Εμείς το Πάσχα καλαμακώσαμε το αρνί», όλοι «σουβλίσαμε» λέτε!
  Και μόλις θίξουμε εμείς το καυτό αυτό ζήτημα, αρχίζετε το παραμύθι με την μπουγάτσα. Και «όλα μπουγάτσα τα λένε οι Θεσσαλονικείς» κλπ κλπ. Η μπουγάτσα δεν είναι γλυκό, είναι φύλλο. Υπάρχει μπουγάτσα με κρέμα, που είναι γλυκιά, με τυρί, με κιμά, με σπανάκι. Άλλο πράγμα είναι η μπουγάτσα με τυρί και άλλο πράγμα είναι η τυρόπιτα και η διαφορά τους είναι στο φύλλο! Το λύσαμε και αυτό; 

   Γέλασα τόσο πολύ όταν μέσα στο αστικό, μετά από κάμποσα με και σε και τη λέξη Θεσσαλονίκη, δυο συνεπιβάτιδες άρχισαν αμέσως να συζητάνε για τον Τερκενλή και τα τσουρέκια του!!! 

    Ωραία η Αθήνα, τουλάχιστον αυτή που είδα εγώ!

   Λάτρεψα την Πλάκα. Ένα μέρος βγαλμένο από παραμύθι, από άλλη εποχή. Τόσο κοντά στο κέντρο, κάτω από την σκιά της Ακρόπολης, κι όμως μοιάζει σαν να έφτασες εκεί με χρονομηχανή. Στενάκια, όμορφα σπίτια, λουλούδια, γελαστοί άνθρωποι, ατμόσφαιρα σαν από παραμύθι… Και να ακούς συνέχεια στο γραμμόφωνο του νου σου εκείνο το παλιό τραγούδι: Στης Πλάκας τις ανηφοριές/που βγαίνουν οι κληματαριές… Και παρακάτω: Και το ξέρει η ανθρωπότης/πως κι ο Θεός είναι Πλακιώτης… 

      

   Να ένα μέρος που δεν αλλοιώθηκε από τα καυσαέρια και την τσιμεντοποίηση που έφτασαν στην Αθήνα να δείχνει τόσο άσχημη σε πολλά μέρη… 

   Το μετρό πολύ ωραίο μα πολύ ωραίο όμως! Αλλά, όπως και να το κάνουμε, το μετρό της Θεσσαλονίκης πραγματικά δεν υπάρχει!!! Στην κυριολεξία όμως!! (Εντάξει, κλεμμένο το αστείο αλλά πετυχημένο, να τα λέμε αυτά!) Ε, μια και εμείς εδώ δεν θα δούμε ποτέ το δικό μας, χαιρόμαστε το δικό σας. 
  Να πω ακόμα ότι μάλλον η παρέλαση θεσμοθετήθηκε ως γεγονός ιδιωτικής προβολής, σαν επίσημη πρεμιέρα παράστασης ένα πράγμα, και δεν το καταλάβαμε. Φρούριο το σύνταγμα. Αν ήσασταν τόσο σίγουροι πως ότι κάνετε το κάνετε για το καλό μας, τότε γιατί φοβάστε τον κόσμο, κύριοι;;;

  Και τέλος, μια απορία. Γιατί οι τράπεζες όταν κερδίζουν δεν μοιράζουν στους καταθέτες τα κέρδη τους αλλά όταν χάνουν πρέπει οι καταθέτες να πληρώσουν την ζημιά;;;

  Να είστε καλά!

Τσιακίρη Ειρήνη

27/3/2013

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και... κάτι ψιλά γράμματα!

            Η συζήτηση για την εκπαιδευτική αξιολόγηση εντείνεται και, μια και μας αφορά άμεσα εμάς εκεί στη σχολή -αν και, αν θέλετε τη γνώμη μου, όλους μας αφορά- δεν σταματά να διεξάγεται σε αίθουσες και αμφιθέατρα…
            Φτάσαμε μια μέρα να μιλάμε για τον ΑΣΕΠ. Ξέρετε, για εκείνον τον διαγωνισμό που δίνεις μόλις πάρεις πτυχίο για να κρίνουν κάποιοι αν και εφόσον μπορείς να ασκήσεις αυτό που σπούδασες για να διοριστείς και να εργαστείς μόνιμα στο δημόσιο. Λες και το ότι έχεις πτυχίο δεν είναι αρκετό για να θεωρείσαι επαγγελματίας, δεν έχεις περάσει εξετάσεις και εξετάσεις για αν το πάρεις, όχι,χρειάζεται κι άλλη.
            Πριν από μερικά χρόνια υπήρχε η επετηρίδα. Και μετά καταργήθηκε. Ή ορθότερα, την κατήργησαν και έβαλαν στη θέση της τον ΑΣΕΠ. Έναν διαγωνισμό δηλαδή που κρίνει τους πτυχιούχους αν μπορούν να ασκήσουν αυτό το οποίο σπούδασαν, λες και το πτυχίο τους δεν επιβεβαιώνει ότι προφανώς μπορούν να το ασκήσουν! 
            Εγώ θα έλεγα-όπως και μερικοί από τους εξαιρετικούς καθηγητές στη σχολή μας- ότι ο ΑΣΕΠ είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να αποποιηθεί το κράτος την ευθύνη ότι είναι υπεύθυνο για την απασχόληση όσων αποφοιτούν και να μετατρέψει αυτήν την ευθύνη από κρατική σε ατομική. Με μια επετηρίδα, αργά ή γρήγορα, όσοι έχουν πτυχίο, με τη σειρά τους θα διοριστούν. Όλοι. Ενώ με τον ΑΣΕΠ σου λέει  το κράτος «Αν είσαι άξιος να βρεις δουλειά, πέρασε τον ΑΣΕΠ. Αν δεν βρίσκεις δουλειά, εσύ φταις, όχι εγώ.».  Και έχει τη συνείδηση του καθαρότατη.

            Και έρχεται η συζήτηση για τη μονιμότητα. Λοιπόν η μονιμότητα καθιερώθηκε τότε, το 1911  για συγκεκριμένους λόγους. Την καθιέρωσε λοιπόν ο Βενιζέλος, ο Ελευθέριος,  για να σταματήσει το φαινόμενο του διορισμού με βάση πολιτικά συμφέροντα αφού κάθε φορά που άλλαζε η κυβέρνηση, απέλυε τους προηγούμενους δημοσίους υπαλλήλους και διόριζε τους δικούς της. Έτσι, ο Βενιζέλος, για να το σταματήσει αυτό, είπε ότι από ‘δω και πέρα απαγορεύεται να απολύονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, άπαξ και διοριστούν είναι μόνιμοι. Καλά, δεν το σταμάτησε. Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα συνέχισαν να διορίζουν τους δικούς τους. Και φτάσαμε στο άλλο άκρο. Να εκμεταλλεύονται ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι την μονιμότητα αυτοί προς όφελος τους αφού κανείς δεν μπορεί να κουνήσει από την καρέκλα τους.
            Για να αντιμετωπιστεί αυτό, επινοήθηκε η αξιολόγηση. Με συγκεκριμένους τρόπους. Και συγκεκριμένους στόχους. Και εδώ θα μιλήσω μόνο για τον κλάδο των εκπαιδευτικών, όχι τίποτα άλλο, απλά για να μην πω πράγματα που δεν γνωρίζω.
            Με τι γνώμονα θα αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί; Κατά πάσα πιθανότητα, με βάση τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών. Οι οποίες, σε ορισμένα σχολεία θα είναι καλύτερες γιατί για αυτές δεν ευθύνεται μόνο ο δάσκαλος αλλά το πολιτισμικό κεφάλαιο του παιδιού, δηλαδή τι γνωρίζει πριν έρθει στο σχολείο, πώς έχει μεγαλώσει, σε ποια δημόσια αγαθά έχει πρόσβαση, ποια είναι κοινωνικοοικονομική κατάσταση της οικογένειας, ποιο το μορφωτικό της επίπεδο. Ορισμένα σχολεία θα βγάζουν «καλούς» μαθητές και ορισμένα λιγότερο καλούς. Και εκείνοι οι γονείς που θα θέλουν τα παιδιά τους να πάνε καλά και να περάσουν στο πανεπιστήμιο θα τα στέλνουν στα «καλά» σχολεία μια και θα έχουν το δικαίωμα της επιλογής. Και αυτά τα σχολεία θα έχουν περισσότερους οικονομικούς πόρους, γιατί το κράτος θα δίνει κάποιο ποσό ανάλογα με τον αριθμό των μαθητών, ενώ τα άλλα λιγότερους, μέχρι που δεν θα μπορούν να συντηρηθούν και θα κλείσουν. Και οι εκπαιδευτικοί θα μείνουν άνεργοι. Και πόσο εύκολο είναι να προσλάβει ένα «καλό» σχολείο έναν δάσκαλο που δούλευε σε ένα σχολείο που έκλεισε γιατί δεν είχε καλά αποτελέσματα;
            Ακόμα, για όσους εκπαιδευτικούς, εκκρεμεί καταγγελία εις βάρος τους, θα περνάνε  ΕΔΕ  που θα μπορεί να οδηγήσει στην απόλυση. Άψογα. Κάθε γονιός που έχει την δική του άποψη για την εκπαίδευση, το δικό του θέμα με τον δάσκαλο και την δασκάλα θα έχει έτοιμη την απειλή «Θα σας καταγγείλω!». Θα φτάσουμε να επιδιώκουμε τις καλές παιδαγωγικές σχέσεις με τους γονείς των παιδιών μας όχι γιατί είναι απαραίτητες-στο κάτω κάτω, κοινούς στόχους έχουμε- αλλά γιατί θα κρέμεται από πάνω μας η απειλή της καταγγελίας.
            Θα τρέχουμε να κάνουμε δραστηριότητες, εκπαιδευτικά και περιβαλλοντικά προγράμματα για να πάρουμε έναν καλό βαθμό, και συνεπώς έναν καλύτερο μισθό. Και βέβαια θέλουμε να κάνουμε δραστηριότητες. Αλλά να τις κάνουμε όχι γιατί στόχος είναι ο μισθός, ούτε γιατί κρέμεται πάνω από το κεφάλι μας η δαμόκλειος σπάθη της απόλυσης, αλλά γιατί θεωρούμε ότι κάτι έχουν να προσφέρουν.
            Αυτό δεν είναι αξιολόγηση. Αυτό είναι η αρχή μιας δημιουργίας ενός εκπαιδευτικού συστήματος που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα όσων το σχεδιάζουν και θα βγάλει μαθητές ακόμα πιο ατομικιστές και δάσκαλους ανίκανους να διδάξουν ελεύθεροι.
            Κανείς δεν είπε ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν χρειάζεται αξιολόγηση. Αλλά σε ένα σύστημα που οι δάσκαλοι και οι δασκάλες είναι εντελώς αποκομμένοι τόσο από την θέσπιση στόχων, όσο και από τον σχεδιασμό της εκπαίδευσης, οι παθογένειες του συστήματος πρέπει να αναζητηθούν αλλού και όχι στους δασκάλους και τις δασκάλες. Είναι πολύ εύκολο να λέμε « Τι κάνουν μωρέ οι δάσκαλοι, έξι ώρες δουλεύουν την μέρα, και αυτές μισές, δυο βδομάδες διακοπές τα Χριστούγεννα, άλλες τόσες το Πάσχα, δυο μήνες κάθονται το καλοκαίρι». Μόνο που αυτό δεν είναι ούτε το πρόβλημα ούτε η λύση του…
            Αυτά σκέφτομαι γιατί τα συζητάμε τόσο στη σχολή όσο και στην παρέα, και είπα να τα μοιραστώ και μαζί σας…

Υ.Γ. Υποψιάζομαι ότι πρέπει να αρχίσω να ζητάω πνευματικά δικαιώματα από κάποιον καθηγητή μας- όσοι και όσες με ξέρετε, ξέρετε…. 

Τσιακίρη Ειρήνη

11/3/2013

Που ΄σαι Αθηνά να ακούσεις!!!

           Σε αναταραχή και ανησυχία βρίσκεται όλος ο φοιτητικός κόσμος τις τελευταίες εβδομάδες εξαιτίας της σύλληψης μιας ιδιοφυούς ιδέας του υπουργού που την ονόμασε «Σχέδιο Αθηνά» για να τονίσει ακριβώς τι σοφία κρύβει μέσα της! Ας μην προβάλλεται όσο οι ιταλικές εκλογές από τα ελληνικά ΜΜΕ, εγώ σήμερα γι’ αυτό θα σας πω ή καλύτερα για ένα κομμάτι του. Για την απαράδεκτη μεταφορά των ΤΕΙ.
          Αρχικά θα αναφερθώ στα ΤΕΙ της Σίνδου. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά είναι τα πλησιέστερα σε μένα. Θέλουν λοιπόν να πάρουν ορισμένα τμήματα των ΤΕΙ από τη Σίνδο και να τα στείλουν στις Σέρρες γιατί…. Ωχ, γιατί;; Ή δεν είμαι ενημερωμένη ή δεν έχω καταλάβει το λόγο. Μάλλον το δεύτερο. Δεν το καταλαβαίνω. Δεν είναι λογικό. Δεν στέκει βρε παιδί μου. Δεν μπορείς άνθρωπε μου να παίρνεις τους φοιτητές και να τους στέλνεις αλλού. Είναι απαράδεκτο, είναι παράλογο, είναι έγκλημα.
          Φοιτητές από τη Θεσσαλονίκη έδωσαν εξετάσεις-εκείνη την εξαντλητική και ανούσια διαδικασία των πανελληνίων- για να περάσουν στην πόλη τους  και να σπουδάσουν γιατί απλά οι γονείς τους δεν θα μπορούσαν να συντηρήσουν δεύτερο σπίτι κάπου αλλού! Τώρα που εσείς κύριοι στέλνετε τα ΤΕΙ αυτά στις Σέρρες αναρωτιέστε πόσοι φοιτητές μπορούν να φύγουν από τα σπίτια τους και να πάνε εκεί; Και, αναρωτιέστε ακόμα τι θα κάνουν όσοι δεν μπορούν να πάνε;
          Δεν είναι ρητορικά τα ερωτήματα, υπάρχει απάντηση. Λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να αφήσουν τα σπίτια τους και να μείνουν αλλού. Και πολλοί εκείνοι που δεν μπορούν να τους ακολουθήσουν. Και θα αφήσουν τις σπουδές τους. Και αυτό έχει όνομα. Και ονομάζεται «σχολική διαρροή». Και σημαίνει ότι μαθητές εγκαταλείπουν την εκπαίδευση ή ορθότερα τους αναγκάζουν να την εγκαταλείψουν. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την σχολική αποτυχία. Για την οποία-μα τι έκπληξη για σας!-όχι, δεν φταίνε οι μαθητές ή οι φοιτητές εν προκειμένω.
          Όλοι οι φοιτητές έδωσαν εξετάσεις για να περάσουν στη σχολή και να σπουδάσουν ένα αντικείμενο. Ένα συγκεκριμένο. Δεν καταλαβαίνω ποιος σας είπε, ιδιοφυείς κύριοι κυβερνώντες ότι μπορείτε εσείς να αποφασίζετε τι πτυχίο θα πάρουν τελικά αυτοί οι φοιτητές που άλλο πράγμα ήθελαν να κάνουν και άλλο τους αναγκάζετε να κάνουν.
          Και δεν καταλαβαίνω ακόμα ποιο είναι το νόημα του να πάρετε τόσους φοιτητές από το ένα μέρος και να τους πάτε σε κάποιες άλλες εγκαταστάσεις μαζί με άλλους τόσους φοιτητές. Και να τους στριμώξετε σε κάποια κτίρια, αφήνοντας κάποια άλλα άδεια και αχρησιμοποίητα και να τα καταστήσετε άχρηστα. Τι λογική είναι αυτή;
          Εκείνο που σίγουρα καταλαβαίνω είναι ότι αν όλα αυτά γίνονται για να κάνετε και καλά οικονομία, για να εξοικονομήσετε χρήματα, υπάρχουν και άλλοι τρόποι, που τους λέμε και τους ξαναλέμε, και ας ξέρουμε πως δεν ακούγονται γιατί δεν σας συμφέρει να ακουστούν. Κόψτε από τους δικούς σας μισθούς, από τις δικές σας απολαβές, ένα μικρό κομμάτι, που ούτε καν θα καταλάβετε την διαφορά του αν αρχίσετε αν ζείτε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι και όχι σαν Κροίσοι και βάλτε τα στα κρατικά ταμεία ή όπου αλλού θα βάζατε τα χρήματα που δήθεν θα εξοικονομούσατε από τα Πανεπιστήμια. Όχι μόνο φτάνουν, περισσεύουν κιόλας.
          Αλλά υποψιάζομαι ότι το κίνητρο σας δεν είναι μόνο αυτό, είναι κι άλλα. Που είναι μια μεγάλη ιστορία και θα την πούμε μια άλλη φορά. 

Τσιακίρη Ειρήνη

26/2/2013

Άντε και του χρόνου!

Γεια σας, γεια σας! Τι μου κάνετε; Ελπίζω όλοι να είστε καλά και να μην ξεχνάτε να χαμογελάτε. Εγώ πάλι σκέφτομαι και είπα να σας τα πω.
                Αύριο είναι λέει του Αγίου Βαλεντίνου. Συμφωνώ ότι ο Άγιος Βαλεντίνος είναι εμπορική γιορτή, για να πουλάνε τα ζαχαροπλαστεία, τα ανθοπωλεία, τα μαγαζιά με είδη δώρων και λοιπά συναφή καταστήματα. Φέτος πραγματικά εύχομαι σε όλους αυτούς τους έμπορους να βγάλουν κάτι.  Όχι τίποτα άλλο, με τέτοια κατάσταση έξω, μακάρι η αγορά να κινηθεί έστω για μία μέρα, έστω γι’ αυτό το λόγο. Αν και αυτό δεν είναι λύση. Είναι λοιπόν μια εμπορική γιορτή, η σημασία της ως γιορτή της εκκλησίας μοιάζει να έχει ξεχασθεί, λίγοι τη θυμούνται…  (έτσι, μήπως θέλετε να την θυμηθείτε ή να την μάθετε:  http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=191710&catid=10). Ώρες ώρες μοιάζει η καραμέλα «είναι εμπορική γιορτή» να είναι απλά παρηγοριά στον άρρωστο, ε, στον μόνο ήθελα να πω.
                Δυο-τρία χρόνια τώρα, τέτοια μέρα μια παλιά συμμαθήτρια με λέει «Άντε και του χρόνου διπλή. Και να ξέρεις, είμαι γουρλού. Πιάνουν οι ευχές μου». Ή είναι τόσο γουρλού όσο ο…-ε, ξέρετε  τώρα ποιος, μην λέμε ονόματα- ή εννοεί στα κιλά.
                Ξέρετε κάτι, θα πω το χιλιοειπωμένο «Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα». Και θα το πω γιατί το πιστεύω. Όποιος είναι ερωτευμένος δεν περιμένει μια μέρα τον χρόνο να το πει ή να τα δείξει. Και αν περιμένει, τότε δεν είναι ερωτευμένος.
                Και όλοι και όλες εμείς που ξυπνάμε το πρωί και καταριόμαστε την μέρα που ξημέρωσε γιατί άλλη μια χρονιά είμαστε μόνοι και μόνες, δεν μας πειράζει η σημερινή μέρα. Μας πειράζουν πολύ περισσότερο οι υπόλοιπες 364. Αλλά ούτε αυτή είναι λύση, να μιζεριάζουμε και να στενοχωριόμαστε.
                Καλύτερα δεν είναι να χαιρόμαστε αυτό που έχουμε; Αν περπατάτε έξω και βλέπετε μόνο ευτυχισμένα ζευγάρια και αναρωτιέστε γιατί όλοι να είναι ζευγάρια και εσείς όχι, θυμηθείτε το εξής: Όταν είσαι μόνος, βλέπεις παντού ευτυχισμένα ζευγάρια. Όταν είσαι ζευγάρι, βλέπεις παντού ευτυχισμένους μόνους. Το να θεωρείς πάντα καλό αυτό που δεν είσαι, το να θες αυτό που δεν έχεις, το να ζηλεύεις αυτούς που είναι ότι δεν είσαι εσύ ένα αποτέλεσμα έχει: Να μην είσαι ποτέ ικανοποιημένος με το παρόν, να μην χαίρεσαι αυτό που ζεις.
                Άρα λοιπόν, εσείς που είστε ερωτευμένοι, χαρείτε το. Βγείτε έξω, γιορτάστε. Αλλά μην επαναπαύεστε στην μέρα αυτή. Κάθε μέρα να γιορτάζετε, κάθε μέρα να δείχνετε ότι αισθάνεστε. Εσείς που δεν είστε, δεν πειράζει. Χαρείτε και εσείς, βγείτε με τους φίλους σας ή χαρείτε την μοναξιά σας, ευχαριστηθείτε αυτό που έχετε για αν είστε χορτασμένοι και να μην το νοσταλγείτε όταν δεν θα το έχετε. Για σας που αγαπάτε, δεν χρειάζεται αν σας πω τίποτα. Και ξέρετε να το δείχνετε κάθε μέρα και δεν επιθυμείτε τίποτα διαφορετικό από αυτό!
                Και όσο για την συγγραφέα, είμαι σίγουρη πως ότι και να κάνω θα περάσω καλά! Ξεκινώντας με ένα υπέροχο μάθημα στη σχολή, με έναν αγαπημένο καθηγητή, και στη συνέχεια… βλέπουμε! Όχι σας το λέω να μην το έχετε άγχος! 

Τσιακίρη Ειρήνη

13/2/2013

Όσα κομμάτια κι αν μπορέσεις να ενώσεις…

            Χθες βράδυ, άκουσα για μια ακόμη φορά, ζωντανά, τον αγαπημένο μου Μιλτιάδη Πασχαλίδη να ερμηνεύει μοναδικά αγαπημένα μας δικά του τραγούδια αλλά και τραγούδια συναδέλφων του, μαζί με την Μιρέλλα Πάχου.
            Σε ένα γεμάτο κόσμο μαγαζί, ο Μίλτος Πασχαλίδης μας ταξίδεψε, μας συγκίνησε, μας έφερε δάκρυα στα μάτια, μας μελαγχόλησε με τα τραγούδια του και μας έκανε να λέμε «Αχ ας μην τελειώσει η βραδιά, ας πει ένα ακόμα, και ένα ακόμα, και ένα ακόμα…»
            Μερικές τέτοιες βραδιές, ανάμεσα σε τόσο κόσμο, ακούγοντας στίχους αγαπημένων τραγουδιών, νιώθεις τόση μοναξιά. Δεν είναι πρωτότυπο αυτό που λέω, είναι όμως αλήθεια. Όσος κόσμος και αν είναι γύρω σου, αν εσύ νιώθεις μόνος, είσαι μόνος. Σε πιάνει και μια πίκρα, ένα παράπονο, τόσο υπέροχους ρομαντικούς στίχους έχει γράψει αυτός ο άνθρωπος, τους τραγουδάς μαζί του και να μην έχεις κάποιον, έστω νοερά, να του απευθυνθείς;  Ή αν έχεις, με το που τον βλέπεις με τη φαντασία σου εκεί, στον τοίχο, απέναντι, να χαμογελά ειρωνικά, λες «Όχι πάλι εσύ, έχεις φύγει, τι θες εδώ;», νιώθεις τα μάτια του να σε τραβάνε πίσω, σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί σου και δεν σ’ αρέσει καθόλου αυτό και τον διώχνεις και ναι, τα καταφέρνεις, φεύγει. Καλύτερα. Μπορείς απλά να τραγουδήσεις στον άγνωστο που δεν έχει έρθει ακόμα «σε σφυρίζω, σε σφυρίζω, στα στενά σε μουρμουρίζω». Άλλωστε μια μέρα θα έρθει!
            Και αλλάζουμε κλίμα. Παραδεχόμαστε πώς ναι, πράγματι, ότι μας δένει στα παλιά, είναι οι κακές συνήθειες, όποιες και αν είναι αυτές, και μπορεί να μην μας αρέσουν αλλά τελικά μαθαίνουμε να ζούμε με αυτές, μας κάνουν αυτό που είμαστε (αρκεί αυτό να μην επηρεάζει αρνητικά αυτούς που αγαπάμε)!
            Μετά γυρνάμε πίσω, στο προηγούμενο θέμα. Σκεφτόμαστε πόσο αλήθεια είναι το μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται και ότι τελικά της αγάπης την ουσία την μετρώ στην απουσία. Ίσως γι’ αυτό και η απουσία, ή η μοναξιά ευρύτερα να είναι τόσο δύσκολη, τόσο μελαγχολική.  Πόσο ελπιδοφόρο είναι να πιστεύεις πως οι έρωτες δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται! Αλλά έρχεται μετά ο Μίλτος μας και σου λέει ότι πρώτον, και βέβαια πεθαίνουν οι έρωτες και δεύτερον, αν πιστέψουμε όσα μας λένε τα τραγούδια και τα βιβλία, την πατήσαμε. Και μας γκρεμοτσακίζει!
            Αλλά εξακολουθούμε να τον αγαπάμε, εγώ δηλαδή τον λατρεύω, για εσάς δεν ξέρω. Και ίσως και να τον πιστεύω. Αλλά τελικά, θα εξακολουθώ να πιστεύω στα βιβλία και στα τραγούδια. Και να ελπίζω-η ελπίδα, το έχουμε πει, είναι απαραίτητη!- ότι μια μέρα θα έρθει εκείνος που θα του εξομολογηθώ όλες αυτές τις σκέψεις και μετά θα του πω Στα είπα όλα, φίλα με τώρα…

Να είστε όλοι καλά!!!

Τσιακίρη  Ειρήνη

25/1/2013