Χαρούμενη Χρυσή (Πρωτο)Χρονιά!!!

     Διαβάζω όσα έγραφα πέρσι τέτοια εποχή, εδώ, σε αυτό το blog… Γράμμα στον Άγιο Βασίλη, ανασκόπηση της χρονιάς, ευχές για μια νέα, καλύτερη, για ένα 2013 που θα καταρρίψει τον μύθο του «γρουσούζικου» 2013… Δεν ξέρω αν μπορώ να πω ότι το δίσεκτο ’12 ήταν καλύτερο ή χειρότερο από το γρουσούζικο ’13, κυρίως γιατί δεν πιστεύω σε προλήψεις… Αλλά και να πίστευα, πάλι δεν θα ήξερα… Ξέρω μόνο πως αυτό το Κάθε πέρσι και καλύτερα, κάθε χρόνο ακούγεται ολοένα και πιο τρομακτικό.

     Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω και φέτος ανασκόπηση, όσο κι αν είναι της μόδας τέτοιες μέρες… Σχεδόν φοβάμαι να θυμηθώ τι συνέβη τη χρονιά που πέρασε. Για κλείσιμο και μεταφορά ΤΕΙ ακούσαμε, για επιστρατεύσεις απεργών ακούσαμε, τον Άδωνη Υπουργό Υγείας είδαμε, την ΕΡΤ αποχαιρετήσαμε, πλειστηριασμοί σπιτιών ψηφίσθηκαν. Οι άνεργοι αυξάνονται, οι άστεγοι αυξάνονται, οι αυτοκτονίες αυξάνονται, παιδιά και όχι μόνο λιποθυμούν από την πείνα… συγγνώμη, λαϊκίζω.

     Λαϊκίζω και ξεχνώ τα αληθινά δράματα της ζωής… Τον Μητσοτάκη τον νεότερο που δεν του κολλάει ύπνος, τον Τζαμτζή που κάνει το...-καταλάβατε τώρα- παξιμάδι γιατί δεν του φτάνει ο μισθός, τον Ταμήλο που τι να πάει να κάνει στη Βουλή, βαριέται ο άνθρωπος και τον Λιάπη που ένα ταξίδι σχεδίασε ο φτωχός με ότι του περισσεύει από την μικρή του σύνταξη, για να ηρεμήσει από το δράμα που πέρασε και δεν τον αφήσαμε σε ησυχία.

     Θέλω τώρα να σας μαλώσω λίγο. Δεν ακούτε τον Άδωνη.  Σβήστε τα τζάκια, σας λέει, τίποτα εσείς. Σας έπιασε καημός να το παίξετε αριστοκράτες, να κάνετε ρεβεγιόν και να σερβίρετε χαβιάρι και σαμπάνια, δίπλα στο έλατο, μπροστά στο αναμμένο τζάκι… Δεν σκέφτεστε, βρε άχρηστοι  τον Άγιο Βασίλη;;;

     Δηλαδή πείτε ότι ο Άγιος έχει τρομερή όραση- τον παίρνουν και στην Αεροπορία άμα λάχει- η μύτη του Ρούντολφ διαπερνά την αιθαλομίχλη –αλήθεια ρε παιδιά, εξηγήστε με λίγο, γιατί δεν την λέμε απλώς κάπνα;- και φτάνει στο σπίτι μας. Κ εσείς ανάβετε το τζάκι!! Πώς θα μπει; Ε; Πώς;

Σβήστε λοιπόν τα τζάκια και μην ανησυχείτε, για να ζεσταθούμε, θα πάμε στον Άδωνη για καφέ, εκείνος καίει καλοριφέρ.

     Για να είμαι ειλικρινής, αυτό με απασχολούσε και όταν ήμουν μικρή, μέχρι να με πουν ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης, τουλάχιστον όπως τον φανταζόμαστε παιδιά… 

     Αλλά, επειδή όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα παιδί, εγώ φέτος θα επιμείνω και θα ζητήσω δώρα από τον Άγιο, και ας μοιάζουν ορισμένα και μ ε τα περσινά, ίσως γιατί δεν έφτασαν ακόμα…

Θέλω αξιοπρέπεια για όλο τον κόσμο! Δουλειά, καλές συνθήκες εργασίας, στέγαση, θέρμανση, τροφή, νερό, εκπαίδευση για όλο τον κόσμο!!!

Θέλω συνείδηση σε εκείνους που μας κυβερνούν και αποφασίζουν για μας αλλά πολύ περισσότερο και κυρίως, θέλω να στείλεις τη συνείδηση μαζί με μυαλό σε όλους εμάς που τους στέλνουμε εκεί πάνω!!!

Θέλω να στείλεις ένα ζευγάρι πινακίδες (γνήσιες), ασφάλεια αυτοκινήτου και δίπλωμα στον Μιχαλάκη, όνειρα γλυκά και ύπνο ελαφρύ στον Κυριακούλη, πρόγραμμα δωρεάν υπεραστικών κλήσεων στον Αντωνάκη, για να μην χρεώνεται όταν μιλά με τον Θεούλη και στα άλλα τα παιδάκια της Βουλής, ότι χρειάζονται…

Και τελευταίο αλλά όχι ελάσσονος σημασίας (last but not least, που λένε και οι φίλοι μου οι Άγγλοι, εκεί στο Downton Abbey), στείλε στην οικογένεια μου, στους φίλους και στις φίλες, στους κοντινούς και μακρινούς, σε αυτούς που συνάντησα κ σε αυτούς που δεν έχω συναντήσει ακόμα, όλες μου τις ευχαριστίες που με αντέχουν, Υγεία, Αγάπη, Ευτυχία και κάθε καλό!!

Και σε μένα, Άγιε μου Βασίλη, στείλε… ξέρεις εσύ τι θέλω!!

Εύχομαι και φέτος, το 2014 να πάρει μακριά όσες στενοχώριες σας έφερε το 2013 και να φέρει διπλάσιες και τετραπλάσιες και πολλαπλάσιες χαρές! Εύχομαι να σας φέρει Έκτακτες Χαρές και όχι Έκτακτους Φόρους, Τέλος στα Βάσανα και τις Στενοχώριες και όχι Τέλη Κυκλοφορίας, Χαρές και όχι Χαράτσια! Εύχομαι Καρδιές Γεμάτες, Στομάχια Γεμάτα, Σπίτια Γεμάτα, Αυτοκίνητα Γεμάτα (Βενζίνη), Πορτοφόλια Γεμάτα (Λεφτά)!!! Μα πάνω απ΄όλα εύχομαι να έχετε Όλοι και Όλες την Υγεία σας!!

Σας ευχαριστώ για Όλα!!

Ευτυχισμένο το Σωτήριο(;)-ας πούμε το Νέο, να ‘μαστε σίγουροι- Έτος 2014!!!

Τσιακίρη Ειρήνη,

30/12/2013

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι (;)

              Έφτασαν Χριστούγεννα για να καταφέρω να γράψω εδώ!
           Το έχω ξαναπεί, καμιά φορά γεγονότα τρέχουν εσύ νιώθεις ότι έχεις τόσα να πεις μα μπροστά στο άδειο χαρτί συνειδητοποιείς ότι όλα αυτά δεν τα χωράει ο νους σου, προσπαθείς να τα επεξεργαστείς μα το ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να διανοηθεί ότι υπάρχουν άνθρωποι με μισθό άνω των 5000€ που λένε ότι δεν τους φτάνουν, όταν υπάρχουν εκείνοι που αναγκάζονται να επιβιώσουν με 500€. Δεν μπορεί να αντιληφθεί πως γίνεται άνθρωποι που έχουν κατακλέψει τα δημόσια ταμεία να μην πειράζει κανείς ούτε μια τρίχα της κεφαλής τους και άλλοι να χάνουν τα σπίτια τους, να μένουν χωρίς ηλεκτρικό μέσα στον χειμώνα γιατί δεν έχουν μισθό, γιατί δεν έχουν δουλειά και όχι γιατί δεν θέλουν να πληρώσουν. Και κυρίως δεν μπορεί αν αντιληφθεί πως είναι δυνατόν το 2013, όταν ο άνθρωπος έχει κάνει το Γη-Σελήνη, Καμάρα-Αριστοτέλους μπορούν 13χρονα παιδάκια  να χάνουν τη ζωή τους από … μαγκάλι! Από ΜΑΓΚΑΛΙ!  Καθημερινά άνθρωποι αυτοκτονούν και οι αυτοκτονίες αυτές έφτασαν να είναι άλλη μια είδηση του δελτίου, άλλο ένα νούμερο. Ένα νούμερο που ίσως, στην ιστορία που θα γράφουν τα σχολικά βιβλία του μέλλοντος, θα κατατάσσεται στις «παράπλευρες απώλειες» της ανάπτυξης που έρχεται… και έρχεται… και έρχεται … μα ποτέ δεν φτάνει.
          Τα Χριστούγεννα είναι  εδώ, κι ας μην το πολυκαταλαβαίνουμε…  Αργήσαμε να το πούμε φέτος, ακόμα περισσότερο και από πέρυσι. Τα στολισμένα σπίτια είναι ακόμα λιγότερα… Θυμάμαι, δεν έχει πολλά χρόνια, στις πολυκατοικίες ελάχιστα μπαλκόνια δεν είχαν έστω και μια σειρά φωτάκια, έστω ένα αστέρι. Τώρα πια μετράμε τα στολισμένα…           Ποιος θέλει να σιγοτραγουδήσει “I’m dreaming of a White Christmas” ;  Ποιος μπορεί να ονειρεύεται χιόνια και μελομακάρονα δίπλα στο αναμμένο τζάκι όταν τόσοι συνάνθρωποί μας δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν θέρμανση, δεν έχουν φαγητό, δεν έχουν εργασία, δεν έχουν περίθαλψη;
          Χάνουμε την διάθεση μας, κοντεύουμε  χάνουμε την αισιοδοξία μας και ακόμα χειρότερα την ελπίδα μας. Ποιον θα βοηθήσει αυτό; Εμάς σίγουρα όχι. Την κοινωνία μας ακόμα λιγότερο.
          Ας θυμηθούμε φέτος ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο δέντρα, λαμπάκια, ρεβεγιόν, γλυκά και δώρα, είναι κ ανθρωπιά, προσφορά, αγάπη, αλληλεγγύη. Ας μη χάσουμε την ανθρωπιά μας, ας μην αφήσουμε την ελπίδα μας να φύγει, ας προσπαθήσουμε να μείνουμε αισιόδοξοι, πείσμα στο πείσμα τους!  Ας βοηθήσουμε έναν συνάνθρωπο μας που αυτή τη στιγμή έχει μεγαλύτερη ανάγκη από εμάς. Δεν είναι κάποιος άγνωστος, δεν είναι κάποιος μακρινός, είναι αυτός που μέχρι εχθές ήταν ο φίλος μας, ο γείτονας μας, ο αδερφός μας, ο εργαζόμενος, ο οικογενειάρχης που από τη μια μέρα στην άλλη η ζωή του ήρθε τούμπα-ή Χαριλάου, που θα έλεγε και ο μπαμπάς μου ο Αρειανός. Ας μην ξεχάσουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη μόνο σήμερα αλλά κάθε μέρα. Και όσο κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, ας μην επαναπαυόμαστε και ας καταλάβουμε ότι η καλύτερη βοήθεια για όλους μας είναι να ξεσηκωθούμε μπας και γλιτώσουμε, να αγωνιστούμε για να έρθουν καλύτερες μέρες…

Καλά Χριστούγεννα  σε όλο τον κόσμο, σε εσάς και την οικογένεια σας, με Υγεία, Αγάπη, Ευτυχία και Χαρά!!!
Υπόσχομαι να πρωτοτυπήσω στις ευχές την Πρωτοχρονιά! 

Τσιακίρη Ειρήνη.

24/12/2013

Γλωσσικός Αυτοματισμός

Της Σταματίνας Τσιμοπούλου         

      Κοινό τόπο για την εποχή μας αποτελεί το ιδεολόγημα περί γλωσσικής πενίας, το οποίο στο συμφραζόμενο συνυφαίνεται με την επαύξηση των ωρών διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, τη μελέτη της ετυμολογικής προέλευσης του σύγχρονου λεξιλογίου καθώς και την εμβάθυνση στους γραμματικούς και σύνθετους συντακτικούς κανόνες με απώτερο σκοπό την διεύρυνση του γλωσσικού φάσματος των ατόμων και την διασφάλιση της γλωσσικής ποικιλότητας. Παρόλο που οι γλωσσολόγοι έχουν πολλάκις υπογραμμίσει ότι η ενασχόληση με τα αρχαία ελληνικά δεν συνιστά την αναγκαία συνθήκη για την εκμάθηση της νέας ελληνικής γλώσσας και παρά το ότι οι παραπάνω διακηρύξεις φαίνεται να παραγνωρίζουν την διαλεκτική σχέση γλώσσας και κοινωνίας καθώς και τη δυναμική που ενέχει αυτή η σχέση όσον αφορά την εξέλιξη και την αναμόρφωση της γλώσσας, ώστε να ανταποκρίνεται σε νέες πραγματικότητες και ανάγκες, κρούεται επιτακτικά ο κώδων του κινδύνου για τη σύγχρονη αυτή γλωσσική απειλή. Η ευθύνη, λοιπόν, μετατοπίζεται στο εκπαιδευτικό σύστημα και στην διάρθρωση και το περιεχόμενο των αναλυτικών προγραμμάτων με αποτέλεσμα να ακούμε συχνά να ευαγγελίζονται μεταρρυθμίσεις που θα καταπολεμήσουν τον κίνδυνο ώστε να παραμείνει ανέπαφη η γλώσσα. 

        Ο πραγματικός όμως κίνδυνος βρίσκεται αλλού και έγκειται στην αυτοματοποίηση της γλώσσας που παρατηρείται τόσο στα πλαίσια του σχολείου όσο και ευρύτερα στην κοινωνία. Όσο η επικοινωνία εκπίπτει, τόσο ατροφεί η παραγωγή του λόγου. Όταν συνεπώς η καθημερινή ομιλία περιχαρακώνεται σε ένα αυστηρά καθορισμένο και επαναλαμβανόμενο σενάριο (είτε στον σχολικό είτε στον εργασιακό χώρο) τότε η γλωσσική ανάπτυξη φθίνει. Η υιοθέτηση καθ’ ολοκληρίαν δομιστικών προσεγγίσεων στη διδασκαλία της γλώσσας στο επίπεδο του σχολείου μάλλον θα υποδαυλίσει το φαινόμενο παρά θα το διορθώσει, λόγω του στείρου χαρακτήρα αλλά και της παράβλεψης της καλλιέργειας της επικοινωνιακής διάστασης του λόγου. 

        Όταν η καθημερινότητα των ατόμων δεν διαμορφώνει τις

κατάλληλες περιστάσεις και τα απαραίτητα πλαίσια για πολυεπίπεδη και λειτουργική χρήση διαφορετικών ειδών λόγου τότε περιστέλλεται η γλωσσική εξέλιξη. Διότι η γλώσσα όταν χρησιμοποιείται και παράγεται μηχανιστικά και όταν δεν παρουσιάζεται σε πολλαπλές εκφάνσεις δεν ανανεώνεται, δεν συνδιαμορφώνεται από τα άτομα σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, αλλά απλώς περιορίζεται, σμικρύνεται το πεδίο ευρύτητας της και εκφράζει πεπερασμένες κοινωνικές αναπαραστάσεις. 

        Καταληκτικά, λοιπόν, ελλοχεύουν πολύ σημαντικότεροι κίνδυνοι από τον γλωσσικό αυτοματισμό αν αναλογιστούμε πώς η διαδικασία αυτή επηρεάζει την ανθρώπινη σκέψη. Σε τέτοιες περιπτώσεις η νόηση ακολουθεί ανάλογη πορεία. Εγκλωβίζεται το πνεύμα, αφοπλίζεται η σκέψη και παθητικοποιείται το άτομο. Καταστέλλονται οι νοητικές διεργασίες και αυτοματοποιείται η σκέψη. Ως αποτέλεσμα, αποδυναμώνεται η λογική ικανότητα των ανθρώπων και αφοπλίζεται η κριτική τους με κίνδυνο να μετατραπούν τα άτομα σε ασυνείδητες μάζες, έρμαια της κοινωνικής χειραγώγησης με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πορεία του κόσμου που τους περιβάλλει.

(Δεν) Πάμε για Ψώνια!!!

      Κυρίες και κύριοι, διακόπτουμε το πρόγραμμα μας  για να σας ενημερώσουμε ότι…. Ναι! Είναι γεγονός! Η ανάπτυξη έφτασε στην χώρα μας!! Αγουροξυπνημένοι σηκώθηκαν σήμερα όλοι οι Έλληνες πολίτες, μετά το χθεσινό ξεφάντωμα τους, πίνοντας μπύρες και βλέποντας τηλεόραση και ως δια μαγείας, τα πορτοφόλια τους είχαν γεμίσει λεφτά! Άνοιξε η νοικοκυρά το παράθυρο να ξεμυρίσει το σπίτι και στις γλάστρες της ήταν κρεμασμένα χαρτονομίσματα!! Μοβ, πράσινα, κίτρινα, πορτοκαλί!! Οι εισπρακτικές εταιρείες τηλεφώνησαν και ενημέρωσαν ότι τα χρέη ξεπληρώθηκαν, το αφεντικό ξαναπροσέλαβε τους απολυμένους και τους έδωσε αύξηση 50% ενώ στους άστεγους συμπολίτες μας παραχωρήθηκε από ένα τεσσάρι διαμέρισμα ή μεζονέτα σε περιοχή της επιλογής τους και ικανοποιητικό κεφάλαιο στην τράπεζα! Ο Υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε ότι παίρνει πίσω όλους τους φόρους και τα χαράτσια και δίνει αύξηση σε όλους!!
      Ο κόσμος κλαίει, γελάει, πανηγυρίζει και όλοι αποφασίζουν να πάνε για ψώνια…. Μα…. Είναι Κυριακή!! Είναι η μέρα που οι έμποροι, οι καταστηματάρχες, οι πωλητές ξεκουράζονται, μένουν στα σπίτια τους, με τις οικογένειες τους!
      Η κυβέρνηση λύνει και αυτό το πρόβλημα! Ανοίγει τα μαγαζιά!  Τι κι αν είναι αργία, τι και αν αυτοί που δουλεύουν στα μαγαζιά δεν είναι ρομπότ αλλά άνθρωποι! Ο κόσμος έχει λεφτά, δεν έχει όμως χρόνο να τα ξοδέψει, οι έξι μέρες δεν του φτάνουν! Αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο πρόβλημα της άνεργης νοικοκυράς/μητέρας είναι ότι δεν μπορεί να πάρει την φιλενάδα της την Κυριακή το πρωί μετά τη λειτουργία και να πάνε να ρημάξουν την αγορά!
      Κυρία κυβέρνηση, Αντωνάκη μου (δεν είμαι Ελενίτσα εγώ!), φίλτατοι Υπουργοί, κάντε μου μια χάρη ακόμα!
      Ανοίξτε όλα τα μαγαζιά που έχουν βάλει λουκέτο και δώστε σε όλο τον κόσμο τις δουλειές του και τότε να δείτε, θα κινηθεί η αγορά και ας μην είναι ανοιχτή την Κυριακή!!! 

Τσιακίρη Ειρήνη

3//11/2013

Αμφισβητώντας....

   Της Ματίνας Τσιμοπούλου  

    Στον παλμό των τελευταίων εξελίξεων, η ηγεσία, οι βουλευτές και ορισμένα μέλη της Χρυσής Αυγής παρελαύνουν σε καθημερινή βάση στις οθόνες μας. Η εξάρθρωση της εγκληματικής συμμορίας, που προσφάτως εισήλθε στο Κοινοβούλιο αναζητώντας νομιμοποίηση της απεχθούς της δράσης, μονοπωλεί τα ειδησιογραφικά νέα. Αντιστοίχως, η κυβέρνηση προβάλλεται να μονοπωλεί τα εύσημα αυτής της επιχείρησης καταστολής της εγκληματικής δραστηριότητας ενός σχηματισμού που η ίδια ανέθρεφε στους κόρφους της εδώ και τόσο καιρό. Μεγάλο θράσος συνιστά η θριαμβολογία του πρωθυπουργού περί πάταξης του φασισμού και της βίας ενώ στην ουσία πρόκειται για ένα υποκριτικό, άκρως ετεροχρονισμένο και τραγικά αργοπορημένο διάβημα. 

    Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω την δολοφονία ενός Έλληνα πολιτικού αντιφρονούντα καθώς και σημαντικού αριθμού μεταναστών από τους οπαδούς του εθνικιστικού μορφώματος. Δεν είναι αμελητέες, φυσικά, και οι καταγγελίες των γιατρών διαφόρων νοσοκομείων σχετικά με  σωρεία περιστατικών τραυματισμού μεταναστών από επιθέσεις μελών της χρυσής αυγής εν είδει  πογκρόμ. Και όλα αυτά με την ανοχή της κυβέρνησης ώσπου η ανεξέλεγκτη τροπή των πραγμάτων με την δολοφονία του Παύλου Φύσσα επέβαλε στην κυβέρνηση να  διαχωρίσει τη θέση της υπό τη δαμόκλειο σπάθη να θεωρηθεί συνένοχη στο φόνο. 

    Υπήρξε λοιπόν επιτακτική ανάγκη να αποποιηθεί τα σενάρια περί αδελφών κομμάτων με τη Χρυσή Αυγή γιατί διακυβευόταν η βιωσιμότητα του κόμματος στο πολιτικό προσκήνιο. Όπως ήταν επόμενο, δεν ήταν δυνατόν να κωφεύουν απέναντι στις μαζικές και ηχηρές διαμαρτυρίες του αντιφασιστικού κινήματος που διεκδίκησε την αποπομπή της Χρυσής Αυγής με δυναμισμό και συλλογικότητα καθώς κάπως έτσι θα υπέθαλπαν την σχέση τους με την εξουσία.  Καπηλεύθηκαν, λοιπόν, τον αγώνα κατά του φασισμού και τον οικειοποιήθηκαν δίνοντας εντολή για ποινικές διώξεις στα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης. 

     Άλλωστε, με τέτοια τροπή των γεγονότων, η Χρυσή Αυγή ήταν πιο συμφέρον να χρησιμοποιηθεί με αυτόν τον τρόπο, για να αποσοβηθούν και οι όποιες υποψίες για συνεργασία των δύο κομμάτων. Εν κατακλείδι το σύνθημα κατά του φασισμού θα ήταν πολύ ισχυρό χαρτί σε περίπτωση εκλογών και θα άφηνε κάπως γλυκύτερη γεύση στους ψηφοφόρους απ΄ ότι τα νέα μέτρα!

Για την αντιγραφή,
Τσιακίρη Ειρήνη, 

1/10/2013

Υ.Γ. Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω την φίλη και συνάδελφο Σταματίνα Τσιμοπούλου που για άλλη μια φορά έγραψε ένα άρθρο για τα γεγονότα που τρέχουν και με κάλυψε, καθώς για άλλη μια φορά, έμεινα τόσο άναυδη που δεν μπόρεσα να γράψω η ίδια ούτε φωνήεν! 

Να συμπληρώσω μόνο πως αν η δικαιοσύνη δεν κάνει σωστά το έργο της, τα αποτελέσματα θα είναι πολύ χειρότερα για τον απλό κόσμο, για εμάς, απ' ότι φοβόμαστε....

Ήταν μια φορά η κυβέρνηση-ε, ο Πινόκιο…

«Να μείνουν ανοιχτά τα σχολεία», «Όλες οι τάξεις έχουν δάσκαλο», «Να μην υποστούν τα παιδιά τις συνέπειες της κρίσης», «Η παιδεία είναι δικαίωμα».

Κύριε Υπουργέ, ακούτε τι λέτε; Και κυρίως καταλαβαίνετε σε ποιον τα λέτε; Πώς θα μείνουν ανοιχτά τα σχολεία, χωρίς εκπαιδευτικούς; Τι είναι το σχολείο, ντουλάπι και το αφήνουμε ανοιχτό, να αερίζεται;  

Ποιες τάξεις έχουν δάσκαλο, που τα σχολεία έχουν τόσα κενά που αν πέσετε μέσα δεν θα βγείτε ποτέ;

Τι θα πει να μην υποστούν τα παιδιά τις συνέπειες της κρίσης; Έχετε ιδέα τι συμβαίνει στα σπίτια αυτών των παιδιών; Έχετε ιδέα αν οι γονείς τους δουλεύουν, αν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τα απαραίτητα, να πληρώσουν το δάνειο για το σπίτι, το φαγητό από το σούπερ μάρκετ, τα ρούχα, τα παπούτσια, το ρεύμα, το νερό; Πώς μπορεί η κρίση να μην επηρεάσει τα παιδιά, όταν επηρεάζει τους γονείς τους, το σπίτι τους;

Και επίσης, ασφαλώς και η παιδεία είναι δικαίωμα όλων. Όλων των παιδιών. Όχι όλων των πολιτικών που την κάνετε γήπεδο για να παίζετε με τα νεύρα μας πάνω της!

Κι εσείς κάθε μέρα την αφαιρείτε, διώχνοντας δασκάλους, κλείνοντας ειδικότητες, στρέφοντας τους μαθητές σε ιδιωτικά σχολεία, τα οποία δεν μπορούν να πληρώσουν. Δεν αφαιρείτε έτσι το δικαίωμα στην παιδεία;

Και η εργασία είναι δικαίωμα όλων ξέρετε. Και αφήνετε τόσους ανθρώπους άνεργους κάθε χρόνο γιατί είμαστε, λέει, υπεράριθμοι.

Είμαστε υπεράριθμοι αλλά συμπτύσσετε τάξεις για να βρείτε δασκάλους.

Και είμαστε ανεύθυνοι γιατί δεν μας νοιάζει το καλό των μαθητών μας. Σας νοιάζει εσάς δηλαδή!

Και θέλουμε να επιστρέψουμε και στον Μεσαίωνα, επειδή αντιδράμε στην αδικία. Εσείς μας επιστρέφετε στον Μεσαίωνα και στην αρχαία Ελλάδα, όπου η παιδεία ήταν ιδιωτική, μόνο για τους πλούσιους.

Εσείς κύριε Αρβανιτόπουλε και όλη η υπόλοιπη παρέα είστε ψεύτες. Και μια και «ανήκετε» στο χώρο της παιδείας, πρέπει να σας κάνουμε παραμύθι, σαν τον Πινόκιο, που μεγάλωνε η μύτη του. Μόνο που εσάς δεν μεγαλώνει η μύτη σας όταν λέτε ψέματα. Μεγαλώνει το θράσος σας ακόμα περισσότερο και δυστυχώς, αν δεν αλλάξουμε μυαλά, ο αριθμός των ψηφοφόρων σας.

Αυτών, που θα πιστέψουνε ότι, όντως τα σχολεία λειτουργούν μια χαρά, όντως οι εκπαιδευτικοί είναι στη θέση τους, όντως δεν υπάρχει θέμα απομάκρυνσης τους και ότι ναι, όντως, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι ιδιότροποι, αχάριστοι, αναίσθητοι, ανεύθυνοι, σκέφτονται μόνο την τσέπη τους, την πάρτη τους και καθόλου τους μαθητές τους!

Και τότε θα έχετε πετύχει άψογα το επιθυμητό αποτέλεσμα… Βλέπετε, πήγαμε κι εμείς σχολείο, κάπου, κάπως, κάποτε.. Και για κακή σας τύχη, το παρακολουθήσαμε αυτό το μάθημα… Λέγεται «διαίρει και βασίλευε»

Τσιακίρη Ειρήνη

11/09/2013

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες...

Τα γεγονότα τρέχουν, πλήθος ειδήσεων μας κατακλύζουν καθημερινά, κι ενώ θες να πεις τόσα, μα τόσα πολλά, ξαφνικά δεν έχεις λόγια να σχολιάσεις. Οι σκέψεις μπερδεύονται, με σχόλια, με γνώμες, με αντιδράσεις και οι λέξεις φεύγουν από το χαρτί, πετάνε, κρύβονται.  Και ξαφνικά, μπαίνουν όλα στη σειρά με μια τυχαία φράση.
    3 του Σεπτέμβρη εχθές και την θυμόμαστε οι περισσότεροι για δυο λόγους. 1843. Οι Έλληνες ξεσηκώνονται και ζητάνε από τον βασιλιά Όθωνα το αυτονόητο: Σύνταγμα. Ελπιδοφόρο γεγονός. 1974. Ιδρύεται ένα σοσιαλιστικό κόμμα, πολλοί ελπίζουν ότι τώρα τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Σήμερα; Το Σύνταγμα τεντώνεται και παραμορφώνεται όπως βολεύει ορισμένους και το κόμμα έχει σαφώς μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση στην οποία φτάσαμε σήμερα.
    Σήμερα, που δίπλα μας διεξάγεται ένας πόλεμος, που άνθρωποι χάνουν την αξιοπρέπεια τους, το δικαίωμα τους στη ζωή, την ίδια τους τη ζωή. Σήμερα που η φράση που λέγαμε κάνοντας χιούμορ σε κάποιον που λέει βλακείες «ληγμένα τρως;» παύει πια να είναι χιουμοριστική και γίνεται αντικατοπτρισμός της θλιβερής πραγματικότητας.     Μα υπάρχουν ακόμα λόγοι να ελπίζουμε ακόμα. Γιατί η 3^η Σεπτεμβρίου για μας είναι κι άλλα πράγματα. Να, για έναν φίλο είναι μια ευτυχισμένη επέτειος γάμου, μια μέρα που θυμάται με αγάπη! (σ.σ. Να ζήσετε πάντα αγαπημένοι και ευτυχισμένοι!). Έτσι συνειδητοποιούμε ότι γύρω μας, εκτός από θλιβερά γεγονότα, υπάρχουν και χαρούμενα! Και υπάρχουν άνθρωποι, φίλοι, αυτοί που έχουμε συναντήσει, αλλά και αυτοί που δεν έχουμε συναντήσει, αυτοί που έγιναν μέρος της ζωής μας ξαφνικά και είναι εκεί, παρέα, για να γελάμε στις αστείες στιγμές, να χαρούμε στις ευχάριστες, να συμπαρασταθούμε στις δύσκολες. Γιατί μια καλή κουβέντα μπορεί να μην κάνει μεγάλα πράγματα στην πράξη, κάνει όμως στην ψυχολογία. Και όλοι μαζί, με αυτούς και με όλους τους άλλους φίλους, ευελπιστούμε ότι δεν μπορεί, κάποια στιγμή, θα πάνε καλύτερα τα πράγματα και συμφωνούμε ότι πρέπει κι εμείς να παλέψουμε γι’ αυτό! 

Υ.Γ 1. Εξαιρετικά αφιερωμένο.... 

Υ.Γ 2. Δεν ξέρω ποιον και γιατί αγχώνει η ευχή "Καλό Χειμώνα", όμως εγώ, σαν γνήσιο παιδί του χειμώνα, τον αγαπώ, γι' αυτό σας εύχομαι

Καλό Χειμώνα να έχουμε, 

και σίγουρα καλύτερο απ' ότι φοβόμαστε ότι θα είναι!