Ανθρωπιστικές Σπουδές

Της Ματίνας Τσιμοπούλου

 Τελευταία και εν καιρώ «κρίσης», και βάζω τη λέξη σε εισαγωγικά γιατί η κατάσταση την οποία περιγράφει μόνο παροδική δεν φαίνεται να είναι, ισχυρό πλήγμα δέχονται οι ανθρωπιστικές σπουδές και ειδικότερα ο τομέας της φιλοσοφίας. Ο άκρατος οικονομισμός και τεχνοκρατισμός που δεσπόζει παγκοσμίως έχει εξαπολύσει επίθεση έναντι του κύρους, της αξίας και της χρησιμότητας των ανθρωπιστικών σπουδών, αποσκοπώντας στην βαθμιαία απομάκρυνση και υποβάθμισή τους από τον επιστημονικό χώρο και τα αναλυτικά σχολικά προγράμματα.  Η συμβολή και η αξία αυτού του επιστημονικού κλάδου να μπορεί να μετρηθεί με τους όρους της αγοράς που πλέον αποτελούν το ρυθμιστικό παράγοντα και το μέτρο αναφοράς των πάντων. Επιπροσθέτως, δεν φαίνονται να παράγουν κάποιο άμεσο προϊόν εντελώς αφοριστικά χαρακτηρίζονται μη προσοδοφόρες στα πλαίσια των νέων οικονομικών δομών. Η βιωσιμότητά τους λοιπόν μοιάζει αμφισβητήσιμη και η ύπαρξη τους δίχως εγγενή αξία. Είναι γεγονός ότι ο προσανατολισμός των ανθρωπιστικών σπουδών δεν ενδιαφέρει καθόλου τις παγκόσμιες αγορές και τους επενδυτές καθώς δεν παρέχει κάποιο χειροπιαστό και ποσοτικό αποτέλεσμα.

Από τα πρώτα θύματα της στοχευμένης αυτής επίθεσης ήταν και το τμήμα φιλοσοφίας του Middlsex University που αναγκάστηκε το 2010 να βάλει λουκέτο. Παράλληλα το Forbs διαμηνύει να κλείσουν όλα τα πανεπιστημιακά τμήματα φιλοσοφίας, ανθρωπολογίας, ιστορίας τέχνης, κ.ά., που παράγουν ανέργους και οι υποψήφιοι φοιτητές να πάνε να γίνουν απευθείας σερβιτόροι και ξενοδοχοϋπάλληλοι, μιας και η συνέχιση της χρηματοδότησής τους απορροφά πόρους (κτίρια, δασκάλους, διοικήσεις) και ζημιώνει τα υπόλοιπα πιο εφαρμοσμένα τμήματα. Γενικότερα λοιπόν, η ενασχόληση με τις ανθρωπιστικές επιστήμες αποθαρρύνεται και θεωρείται μεγάλο ρίσκο ένα τέτοιο διάβημα καθώς σπάνια θα οδηγήσει σε επαγγελματική αποκατάσταση και καταξίωση. Ακόμα, οι έρευνες στους αντίστοιχους τομείς δεν χρηματοδοτούνται ή υποχρηματοδοτούνται.

Οι ανθρωπιστικές σπουδές συνεπώς, θεωρούνται πλέον παρασιτικές για την οικονομία και περιττές. Εδώ που φτάσαμε η φιλοσοφία και οι υπόλοιπες ανθρωπιστικές επιστήμες καλούνται στο εδώλιο να αποδείξουν το αυταπόδεικτο της σημασίας τους!

Για την αντιγραφή,
Τσιακίρη Ειρήνη

28/08/2013

 

Λιλή Ζωγράφου - Η Συβαρίτισσα

Της Ματίνας Τσιμοπούλου 

Ελευθερία… Έννοια αμφιλεγόμενη, πολύτιμη… Αξία διαχρονική και πανανθρώπινη. Δύσκολο να κατακτηθεί μα και να υποφερθεί. Ιδανικό και χίμαιρα έχει στιγματίσει τον ρου της ιστορίας και έχει ταυτιστεί με την καταξίωση της ύπαρξης. Δυσνόητη έννοια, δυσερμήνευτη, έχει πολλές φορές καπηλευθεί, μα η αίγλη της πνέει αλώβητη στους αιώνες της ανθρωπότητας. Πολλοί την έχουν επικαλεστεί. Την έχουν όμως κατακτήσει;  Σε αυτό το υπαρξιακό ερώτημα η Λιλή Ζωγράφου αντιπαραβάλλει τη « Συβαρίτισσα» της και ταυτόχρονα αποπειράται να ερμηνεύσει το νόημα του υψηλού αυτού ιδανικού μέσα από ένα φεμινιστικό και ρηξικέλευθο πρίσμα.

Η ηρωίδα της, η Ελένη, αναλαμβάνει να μας μυήσει στο κυνήγι της ελευθερίας και να μας ξεναγήσει στις εμπειρίες που της αποκάλυψε η επίτευξη και η προσήλωση στον ελεύθερο τρόπο ζωής. Επιφορτίζεται, λοιπόν, να υποστηρίξει και να ενσαρκώσει την ανακάλυψη και κατάκτηση της ελευθερίας σε καιρούς χαλεπούς τόσο για την εγχώρια όσο και για την παγκόσμια ιστορία. Η Ελένη θα γνωρίσει τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, την εμφύλια σύρραξη που ταλάνισε έντονα τον ελληνικό χώρο καθώς και τα μετεμφυλιακά γεγονότα που ακολούθησαν και θα περιπλανηθεί θα σκοτεινά και ηδονικά μονοπάτια που θα της ανοίξει η πίστη της στην αξία και στην αναζήτηση της ελευθερίας. Πέρα απ’ αυτά, θα γευτεί τον μικροαστισμό και τον συντηρητισμό στο αποκορύφωμα του, είτε ως θλιβερή απότοκο του οικογενειακού πατριαρχισμού, είτε ως απόρροια της φαρισαϊκής κοινωνίας που την στοιχειώνει. Θα ζήσει πολυτάραχη ζωή μα θα κατακτήσει την αυτογνωσία.  Η Ελένη θα καταδικαστεί από την κοινωνία για τον «έκλυτο» βίο της, μια κοινωνία αιμοδιψή, τυφλή μπροστά στο φάρο της αλήθειας και της ελεύθερης ζωής που μαίνεται και ψέγει, δικάζει και καταδικάζει, εγκλωβισμένη στο σκοταδισμό που επισύρει η ηθικολογία.

Η πρωταγωνίστρια θα απαρνηθεί όσα πρεσβεύει η κοινωνία της αποσύνθεσης, όμως θα εκπληρώσει το έργο της στα πλαίσια της , αδιαφορώντας για την ετυμηγορία της. Θα διαδραματίσει ρόλο φωτεινό σε ζοφερούς καιρούς, θα βιώσει και θα φέρει την ανατροπή και θα αναπτύξει την συνειδητότητα της ως αντιρρησίας της εποχής της και των σημείων των καιρών της. Θα διαγράψει τη δική της πορεία βαδίζοντας αντίθετα στο ρεύμα και θα πληρώσει το τίμημα. Το ελεύθερο και αντιστεκόμενο πνεύμα της δεν θα ενδώσει στους περιορισμούς και στην κατακραυγή -που θα επισύρει πάνω της ως ποινή η κοινωνία της υποκρισίας- μα θα την αγκιστρώσει στην μοναχικότητά της ως ύστατο προσωπικό οχυρό. Η Ελένη θα αποκαλύψει όλες τις πλάνες της ζωής , θα απαρνηθεί τους θεούς, θα αγωνιστεί, θα απελευθερωθεί πνευματικά και σεξουαλικά, θα αποκτήσει γνώσεις και εμπειρίες μέσα από άτυχες συγκυρίες και κάτω από δύσκολες συνθήκες. Θα υπογράψει ενσυνείδητα την προσωπική της ιστορία και θα αναλάβει τις ευθύνες και τον προγραμματισμό της ζωής της κατ’ αποκλειστικότητα. Η Συβαρίτισσα δεν εκχωρεί ευθύνες ούτε αποποιείται το χρέος και το ποιόν της. Αποδέχεται τον εαυτό της ως ολότητα και δεν εξουσιοδοτεί σε κανέναν την διαχείριση του εαυτού της. Ολοκληρώνεται και καταξιώνεται μέσω της αυτοδιάθεσης που της παρέχει η ελευθερία της και ανασταίνεται σαν τον φοίνικα κάθε φορά που η κοινωνία την σταυρώνει στο όνομα μιας ανήθικης ηθικής και ψευδοϊδεολογίας. Ως αποτέλεσμα, η ενεργής δράση της  θα την φέρει αντιμέτωπη με τα κακώς κείμενα της εποχής της, τα οποία και θα απογυμνώσει και θα στηλιτεύσει.

Ίσως το τίμημα της ελευθερίας της να ήταν η μοναξιά μα ακόμα και η μοναχικότητα της στερείται μεμψιμοιρίας και αποτελεί αμετάκλητη επιλογή της και η επιμονή της σε αυτή νενοημένο διάβημα προσωπικής προαίρεσης. Καταληκτικά, η Συβαρίτισσα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η ιδανική φιλόσοφος καθώς φιλοσόφησε τη ζωή και ενσάρκωσε κατά γράμμα την φιλοσοφία της στον υπαρκτό κόσμο και γεύτηκε τα αποτελέσματά της. Όσο για το ήθος της, καθώς το προφίλ της σκιαγραφείται εναργώς, το βιβλίο την δικαιώνει πανηγυρικά και την αποκαθηλώνει από τον σταυρό στον οποίο την καταδίκασε και την αφόρισε η κοινωνία της ντροπής.

Η Λιλή Ζωγράφου (1922-1998) έγραψε την Συβαρίτισσα το 1987. 

Για την αντιγραφή,
Τσιακίρη Ειρήνη
18/08/2013

Πού να σφίξουν κι οι ζέστες!!!

      Αυτό θα πει αποχή! Δυο μήνες από το ένα κείμενο στο άλλο! Εντάξει, συγχωρήστε με, μεσολάβησε και μια εξεταστική. Και μια κατασκηνωτική περίοδος ως ομαδάρχισσα, φουλ κουραστική αλλά και φουλ διασκεδαστική! Κάπως έτσι πέρασε κιόλας το μισό καλοκαίρι!
      Από γεγονότα; Άλλο τίποτα!
      Γύρισα που λέτε από την «απομόνωση», ξέρετε, εκεί ούτε ειδήσεις, ούτε ενημέρωση, ούτε τίποτα, ησύχασε το κεφάλι μας από αυτήν την άποψη. Γύρισα λοιπόν και εκεί στην απόπειρα προσγείωσης, τσουπ! όλα ανάποδα. Δεν ήταν λέει η ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση. Του τελείωσε ο κόκκινος μαρκαδόρος του κυρ-Φώτη, σου λέει πού να ψάχνω καινούριο να τραβάω γραμμές, άντε πάμε τώρα.
      Ο Άδωνις, με είπανε, Υπουργός Υγείας. Με ανοιχτό το στόμα έμεινα,  κόντεψα να πάθω καρδιά νέα κοπέλα, αλλά λέω πού να τρέχω τώρα, σε ποιο νοσοκομείο, με τέτοιον αρμόδιο Υπουργό, τον μπελά μου θέλω, να πάω και να βρω ταμπελίτσα «Κλειστό λόγω Άδωνι»;  Να προσέχετε πολύ την υγεία σας! Πάντα δηλαδή να την προσέχετε και πάντα να είστε καλά, σας το εύχομαι! Αλλά τώρα ένα παραπάνω! Βέβαια, αν ποτέ χρειαστείτε κάτι,  κανονίστε  τα ραντεβού σας σε ΙΚΑ κ νοσοκομεία με ένα dm! Και πουθενά αλλού να μην τον βρείτε, εκεί θα τον πετύχετε σίγουρα.
      Έμαθα επίσης ότι ο Κυριάκος ο…  ε, ελάτε τώρα, ξέρετε ποιος, μην με κάνετε να λέω ονόματα κ πέσει το internet, δεν κάνει, δεν μπορεί λέει να κοιμηθεί, από τις τύψεις. Πρέπει να τον λυπηθούμε τώρα. Τόσος κόσμος που δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί έχει να πληρώσει όλες τις φαεινές ιδέες, τόσος κόσμος που δεν έχει μέρος να κοιμηθεί, αυτό μάλλον δεν τον αφορά, ε;
      Και βέβαια, τι να σχολιάσω  για τον πρωθυπουργό μας, πώς να τον χαρακτηρίσω. Καλά, θα με πείτε, αυτός αυτοχαρακτηρίζεται, τι μπορούμε να προσθέσουμε εμείς; Πάντως, πρέπει να του το αναγνωρίσουμε. Αυτός ο άνθρωπος έχει τρομερό ταλέντο στο να γίνεται hashtag και να φτιάχνονται για χάρη του οι καλύτερες ατάκες. Θα θυμίσω μόνο μία,που είχε γράψει κάποιος στο twitter, τότε με το μάτι του, που είναι πάντα άκρως επίκαιρη: «Η γιαγιά του, η Πηνελόπη Δέλτα, το είχε προβλέψει: Τρελαντώνης».  Τα καταφέρνει βρε παιδιά, να μας κάνει να γελάμε, άσχετα βέβαια αν δεν ήταν αυτός ο στόχος μας όταν τον ψηφίσαμε, πράγμα που έχω ξαναγράψει παλαιότερα.
      Να πω και για την ΕΡΤ; Έχουμε πει τόσα, ένα μόνο θα αναφέρω τώρα. Δυστυχώς, πολύ φοβάμαι ότι αυτοί που δήθεν εξαιτίας τους έκλεισε, καθώς έπαιρναν τους παχυλούς μισθούς και διοικούσαν όπως διοικούσαν, και στην καινούρια αντίστοιχη ΕΡΤ, εκεί θα είναι. Αυτοί πάλι που άδικα έχασαν την δουλειά τους, οι απλοί υπάλληλοι, αυτοί θα είναι ίσως και οι τελικοί χαμένοι της ιστορίας, όπως πάντα. Καταλαβαίνετε, μπάχαλο η κατάσταση-τι πρωτότυπο! Πού να σφίξουν κι οι ζέστες- αν και δεν το βλέπω!
      Κατά τ’ άλλα, ξέρω πως είναι δύσκολο, μα προσπαθήστε να περάσετε ένα όμορφο καλοκαίρι. Αν μη τι άλλο, έχουμε τόσες παραλίες, τόσα όμορφα μέρη. Κοιτάξτε να περάσετε όμορφες στιγμές με τους δικούς σας ανθρώπους, να γεμίσετε μπαταρίες! Αν ο χειμώνας  είναι όσο δύσκολος φοβόμαστε, πράγμα που απευχόμαστε βεβαίως βεβαίως, χρειαζόμαστε ενέργεια να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες! Καλό (υπόλοιπο) καλοκαίρι, καλά μπάνια, καλές βουτιές και καλή δύναμη!!! 

Τσιακίρη Ειρήνη,
21/7/2013

Επιστράτευση τώρα! (και μη χειρότερα!)

            Αυτό το «τώρα θυμήθηκαν οι καθηγητές να απεργήσουν, μέσα στις Πανελλήνιες;» που ακούγεται και ξανακούγεται είναι νομίζω μία από τις αποδείξεις του πόσο καλά μας δουλεύει η κυβέρνηση. Λες και ξύπνησαν οι καθηγητές δυο εβδομάδες πριν τις Πανελλήνιες και ξαφνικά έπαψε να τους νοιάζει για τους δικούς τους μαθητές και μαθήτριες, για τα δικά τους παιδιά, που αγωνίζονταν μαζί τους όλη τη χρονιά, που τους προετοίμαζαν για να φτάσουν σε αυτό το σημείο και να περάσουν αυτήν την διαδικασία και είπαν «Ε, πού να τρέχουμε τώρα να επιτηρούμε και να διορθώνουμε, απεργούμε»! Είμαστε σοβαροί;
            Γιατί η αλήθεια είναι μάλλον διαφορετική… Αν την κυβέρνηση την ένοιαζε η ομαλή διεξαγωγή των Πανελληνίων, δεν θα εξέδιδε αυτήν την στιγμή ένα προεδρικό διάταγμα για κάτι που δεν επείγει καν-προφανώς οι αλλαγές θα εφαρμοστούν τον Σεπτέμβρη. Το έκανε για να εξαναγκάσει τους εκπαιδευτικούς να το δεχτούν αδιαμαρτύρητα, να τους φέρει αντιμέτωπους με γονείς και μαθητές, δηλαδή με ολόκληρη την κοινωνία, να τους εκβιάσει να το δεχτούν για να μην στραφούν όλοι εναντίον τους. Κατάφερε να το κάνει σε  έναν βαθμό. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε «Οι δυο ώρες παραπάνω είναι το πρόβλημα; Που δεν δουλεύουν, που κάνουν διακοπές έξι μήνες το χρόνο, που καλοπληρώνονται, που και οι στρατιωτικοί παίρνουν μεταθέσεις και δεν αντιδρούν έτσι». Και βγαίνουν στα κανάλια «κύριοι» -σε πολλά πολλά εισαγωγικά- και έχουν το θράσος να  λένε ότι «όλου του κόσμου οι μισθοί μειώνονται» ενώ οι δικοί τους δεν έχουν υποστεί την παραμικρή μείωση. Και φυσικά αποκρύπτουν ότι οι δύο ώρες παραπάνω σημαίνει μείωση προσλήψεων και αύξηση της ανεργίας, ότι οι εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα σήμερα είναι κάθε άλλο παρά καλοπληρωμένοι και ότι οι στρατιωτικοί που παίρνουν μεταθέσεις πάνε σε μία πόλη και δεν μετακινούνται σε όλο τον νομό.
            Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που αναγνωρίζουν ότι δεν απειλούν οι εκπαιδευτικοί τις πανελλήνιες εξετάσεις. Η κυβέρνηση το κάνει γιατί δεν την νοιάζει. Τώρα θυμήθηκε ο πρωθυπουργός, ο υπουργός, η κυβέρνηση την «ψυχική ηρεμία και γαλήνη των μαθητών και των οικογενειών τους»; Τόσο καιρό που κόβει τους μισθούς, ανεβάζει τους φόρους, τις τιμές, επιβάλλει χαράτσια, που η ανεργία αυξάνεται, που η ελληνική οικογένεια υποφέρει, που ο Έλληνας γονιός μοχθεί για να βοηθήσει τα παιδιά του, ένοιαξε κανέναν τους για την ψυχική ηρεμία αυτών των παιδιών, αυτών των γονιών; Κανέναν. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να στρέφουν την κοινωνία εναντίον του εαυτού της, τον έναν εναντίον του συνανθρώπου του, να διαλύουν την ενότητα, την κοινωνική συνοχή, να μην υπάρχει κανένα κοινό μέτωπο, να νοιάζεται ο καθένας για το συμφέρον του, νομίζοντας ότι ο διπλανός του το ποδοπατά, να στρέφει την οργή του κόσμου αλλού και όχι σε εκείνους που θα έπρεπε, για να μπορούν εκείνοι να δρουν ανενόχλητοι.
            Η λύση είναι απλή. Επιστράτευση τώρα! Στα όπλα! Βάλτε τα χακί και μπείτε στις τάξεις! Εξασφαλισμένη η ψυχική ηρεμία των παιδιών! (Το ήξερα κατά βάθος πριν δυο χρόνια που έδινα ότι οι πανελλήνιες δεν είναι φυσιολογικό φαινόμενο. Τώρα  το επιβεβαιώνει και η κυβέρνηση που το θεωρεί θεομηνία και βάζει μπρος τα μεγάλα μέσα!)
            Φυσικά και δεν φταίνε σε τίποτα οι μαθητές, κανείς δεν θέλει να τους επιβάλλει νέες αγωνίες, αρκετά ψυχοφθόρα είναι από μόνη της η όλη διαδικασία των Πανελληνίων. Οι εκπαιδευτικοί είναι μαζί με τα παιδιά, υπέρ τους, μαζί με εκείνα αγωνίζονται όλη την χρονιά, για εκείνα και το μέλλον τους νοιάζονται. Ας δούμε ποιος πραγματικά φταίει και ας μην τα βάζουμε με αυτούς που θέλουν αυτοί που φταίνε να τα βάλουμε γιατί έτσι, χάρη τους κάνουμε! 

Τσιακίρη Ειρήνη
12/5/2013

Αλληλεγγύη...

            Ήρθε η άνοιξη! Ημερολογιακά τουλάχιστον… Γιατί ο καιρός μας δουλεύει, μια ήλιος μια βροχή… Δεν έχετε την αίσθηση ότι έρχονται Χριστούγεννα και όχι Πάσχα; Αλλά θα ανοίξει ο καιρός, μετά θα σας γκρινιάζω για τη ζέστη οπότε ας πούμε τίποτα άλλο!
            Νομιμοποιήθηκε το φακελάκι, ναι; Γιατί σας κάνει εντύπωση όμως; Μέχρι τώρα απαγορευόταν; Εγώ γιατί δεν είχα καταλάβει κάτι τέτοιο; Τιμωρήθηκε ποτέ κανείς γιατί το ζήτησε ή γιατί το πήρε;
            Μια χαρά βολεύει την πολιτεία να είναι νόμιμο το φακελάκι. Την απαλλάσσει από την ευθύνη να δώσει τους μισθούς που πρέπει στους γιατρούς ώστε να ζουν αξιοπρεπώς! Κάπως έτσι δεν λειτουργεί και η παραπαιδεία; Καλύπτει τα κενά που αφήνει το κράτος.
            Αν το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργούσε όπως θα έπρεπε, δεν θα χρειάζονταν φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα, όπως δεν χρειάζονται σε καμία άλλη χώρα. Αν το σύστημα υγείας λειτουργούσε σωστά, οι γιατροί θα έπαιρναν τους μισθούς τους κανονικά και δεν θα ζητούσαν φακελάκι.
            Αυτό όμως σημαίνει κρατική ευθύνη. Και χρήματα που θα δοθούν για τον κόσμο και δεν θα μπουν στις τσέπες ορισμένων.
            Το «η ένδειξη ευγνωμοσύνης δεν συνιστά πράξη δωροδοκίας» και το «κανείς δεν τιμωρήθηκε για ανθοδέσμες και γλυκά» που ακούσαμε τι σόι επιχειρήματα είναι; Συγγνώμη, πήγατε εσείς σε κανένα γιατρό και σας είπε «Ναι, ξέρετε, για να κάνουμε όμως την εγχείρηση θέλω μια τούρτα σοκολατίνα παγωτό. Και ένα προφιτερόλ για τον αναισθησιολόγο. Ε, και ένα κιλό δεύτερο κέρασμα για τις νοσοκόμες!» Ή: «Ε, πρέπει να μου φέρετε μια ανθοδέσμη ορχιδέες γιατί έχω να πάω μια επίσκεψη μετά. Και για τον αναισθησιολόγο φέρτε μια αγκαλιά τριαντάφυλλα να κάνει την πρόταση γάμου στην καλή του!»
            Πλάκα μας κάνουν; Τα σκέφτονται πολύ για να τα βρουν αυτά τα επιχειρήματα; Κάθονται, συνεδριάζουν και σκέφτονται τι να πουν και καταλήγουν σε αυτό;;; Αυτοί κάθε φορά που λένε «Ας σκεφτώ» βρίσκουν ένα νέο όνομα για ένα χαράτσι το οποίο προεκλογικά υπόσχονταν ότι θα καταργηθεί. Ή ένα τρελό επιχείρημα για εκεί που δεν υπάρχει καμία μα καμία δικαιολογία. Από την πολλή τους την σκέψη φτάσαμε εδώ σήμερα. Βρε αφήστε το, μην κουράζεστε, δεν σας βγαίνει!
            Ξέρουμε ότι αυτή τη στιγμή η ομάδα που βιώνει βαρύτερα την κρίση είναι αυτή που ορίζουμε ως «παραγωγική ηλικία», εκείνη που θέλει να εργαστεί και δεν μπορεί, που της στέρησαν το δικαίωμα και ταυτόχρονα την υποχρέωση της εργασίας. Δυστυχώς αυτή η ομάδα είναι εκείνη που όχι μόνο στερείται την δουλειά της αλλά πλέον και την υγεία της. Βλέπεις, αν δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις ασφάλιση και αν δεν έχεις ασφάλιση, δεν έχεις υγεία. Και, αν δεν έχεις υγεία, πώς θα μπορείς να εργαστείς, να έχεις δουλειά κάποια στιγμή; Η πολιτεία φρόντισε να τα ενώσει όλα μαζί ώστε να αποκλείσει μεγάλη μερίδα του κόσμου από όλα τα βασικά αγαθά μαζί.
            Ποιος νοιάζεται όμως; Αν δεν είσαι παραγωγικός, είσαι άχρηστος και βάρος στο κράτος, δεν του παρέχεις τίποτα, άρα γιατί να σου παρέχει και αυτό;
            Μμμ, μάλλον το σωστό είναι λίγο ανάποδα. Μήπως θα έπρεπε το κράτος να μας παρέχει όσα χρειαζόμαστε, ουσιαστικά και όχι στα λόγια, ώστε και εμείς να πληρώνουμε τους φόρους μας και να είμαστε εντάξει απέναντι του; Η πολιτεία δεν ξέχασε να μας φορολογήσει. Ξέχασε όμως ότι τα χρήματα που παίρνει από τους φόρους πρέπει να διατεθούν για να μας παρέχει δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους, δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους, κατάλληλες υποδομές, ασφαλείς συνθήκες ζωής.
            Και κλείνοντας, ήθελα να πω πόσο πολύ διαφέρει η φιλανθρωπία από την αλληλεγγύη, κάτι που πρόσφατα μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ. Η φιλανθρωπία γίνεται από μερικούς πλούσιους που έχουν καταφέρει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να κερδίσουν μερικά εκατομμύρια, συνήθως εκμεταλλευόμενοι την εργασία του απλού κόσμου και μετά κάνουν φιλανθρωπίες «για να βοηθήσουν τον απλό κόσμο», ξεχνώντας όμως ότι αν αυτοί δεν πλούτιζαν όπως πλούτισαν, ο απλός κόσμος δεν θα χρειαζόταν φιλανθρωπίες για να ζήσει αξιοπρεπώς… Να μας λείπει τέτοιο βύσσινο…
            Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι η αλληλεγγύη, εκείνη η πράξη όπου ο καθένας μας, στις δύσκολες ώρες που περνάμε θα βοηθήσει τον διπλανό του σαν ίσος προς ίσο, όχι σαν ανώτερος προς κατώτερο, σαν άνθρωπος που ξέρει ότι σήμερα βοηθάει και αύριο θα βοηθηθεί, νοιάζεται γιατί τον ενδιαφέρει ο συνάνθρωπος του.
            Αυτό χρειαζόμαστε προκειμένου να μην αφήσουμε να πετύχει η πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» που τόσο θα βόλευε. Αν αρχίσουμε τα «α, καλά να πάθουν οι δημόσιοι υπάλληλοι που τους κόβουν γιατί όλη μέρα κάθονται», «α, καλά να πάθουν οι ιδιωτικοί που μας έλεγαν καλά να πάθουμε», «α, καλά να πάθουν οι ταξιτζήδες, οι γιατροί, οι δάσκαλοι, οι…, οι…., οι…,», αν δεν νοιαστούμε για τους άλλους, γιατί δεν ανήκουμε σε αυτούς, όταν θα έρθει η σειρά μας δεν θα υπάρχει κανείς να νοιαστεί για μας, όπως λέει και το ποίημα (το οποίο, κατά πως φαίνεται ανήκει στον Martin Niemöller, αν και συχνότατα αποδίδεται στον Μπρεχτ).
            Ας νοιαστούμε λοιπόν για όλους, ας δείξουμε αλληλεγγύη και ας μην ξεχνάμε ότι δεν είμαστε μεταξύ μας εχθροί και αντίπαλοι, ότι ο απλός κόσμος είμαστε και θέλουμε να μένουμε ενωμένοι στις δύσκολες στιγμές που περνάμε!

Τσιακίρη Ειρήνη
15/4/2013

Υ.Γ. Για άλλη μια φορά θέλω να σας ευχαριστήσω όλους και όλες που διαβάζετε και στηρίζετε αυτό το blog, χαίρομαι να βλέπω ότι όσα γράφω, διαβάζονται, χαίρομαι με τα σχόλια σας, με βοηθούν να γίνομαι καλύτερη! Σας ευχαριστώ, να είστε καλά, συνεχίστε!! 

Στας Αθήνας....

  Γεια σας, γεια σας! Λοιπόν, για να εξηγούμαστε από την αρχή, εσάς τους φίλους μου τους Αθηναίους πολύ σας συμπαθώ και το ξέρετε. Το λέω για να μην παρεξηγηθείτε παρακάτω. 

    Πέρασα λοιπόν ένα όμορφο τριήμερο στας Αθήνας με όμορφη παρέα και πολύ γέλιο. Αλλά… 

    Κοιτάξτε να δείτε. Έχουμε μία μικρή διαφορά γλώσσας. Συννεννόησης. Και ναι, θα θίξω ένα κλασσικό θέμα. 

  Εκείνο το πράγμα που είναι ένα μακρύ μυτερό ξυλάκι και περνάμε σε αυτό κομματάκια κρέας και το ψήνουμε στα κάρβουνα και το τρώμε και γλείφουμε και τα δάχτυλα μας ονομάζεται ΣΟΥΒΛΑΚΙ !!! Ναι;;;; Γιατί με αυτό ΣΟΥΒΛΙΖΟΥΜΕ το κρέας για να το περάσουμε στο ξύλο. 

  Το άλλο πάλι, που είναι πλαστικό, μοιάζει με σωλήνα και βγαίνει σε πολλά χρώματα και το χρησιμοποιούμε για να πίνουμε καφέ, χυμό και τα συναφή το λέμε ΚΑΛΑΜΑΚΙ. Και δεν τρώγεται γιατί ακριβώς είναι πλαστικό!!! Εντάξει;;;;
   Μάλιστα, το καλαμάκι, σε ορισμένα μέρη το λένε και πορφάν, αυτό δηλαδή που ρουφάν!!!  Στο κάτω κάτω δεν έχω ακούσει και κανέναν σας να λέει «Εμείς το Πάσχα καλαμακώσαμε το αρνί», όλοι «σουβλίσαμε» λέτε!
  Και μόλις θίξουμε εμείς το καυτό αυτό ζήτημα, αρχίζετε το παραμύθι με την μπουγάτσα. Και «όλα μπουγάτσα τα λένε οι Θεσσαλονικείς» κλπ κλπ. Η μπουγάτσα δεν είναι γλυκό, είναι φύλλο. Υπάρχει μπουγάτσα με κρέμα, που είναι γλυκιά, με τυρί, με κιμά, με σπανάκι. Άλλο πράγμα είναι η μπουγάτσα με τυρί και άλλο πράγμα είναι η τυρόπιτα και η διαφορά τους είναι στο φύλλο! Το λύσαμε και αυτό; 

   Γέλασα τόσο πολύ όταν μέσα στο αστικό, μετά από κάμποσα με και σε και τη λέξη Θεσσαλονίκη, δυο συνεπιβάτιδες άρχισαν αμέσως να συζητάνε για τον Τερκενλή και τα τσουρέκια του!!! 

    Ωραία η Αθήνα, τουλάχιστον αυτή που είδα εγώ!

   Λάτρεψα την Πλάκα. Ένα μέρος βγαλμένο από παραμύθι, από άλλη εποχή. Τόσο κοντά στο κέντρο, κάτω από την σκιά της Ακρόπολης, κι όμως μοιάζει σαν να έφτασες εκεί με χρονομηχανή. Στενάκια, όμορφα σπίτια, λουλούδια, γελαστοί άνθρωποι, ατμόσφαιρα σαν από παραμύθι… Και να ακούς συνέχεια στο γραμμόφωνο του νου σου εκείνο το παλιό τραγούδι: Στης Πλάκας τις ανηφοριές/που βγαίνουν οι κληματαριές… Και παρακάτω: Και το ξέρει η ανθρωπότης/πως κι ο Θεός είναι Πλακιώτης… 

      

   Να ένα μέρος που δεν αλλοιώθηκε από τα καυσαέρια και την τσιμεντοποίηση που έφτασαν στην Αθήνα να δείχνει τόσο άσχημη σε πολλά μέρη… 

   Το μετρό πολύ ωραίο μα πολύ ωραίο όμως! Αλλά, όπως και να το κάνουμε, το μετρό της Θεσσαλονίκης πραγματικά δεν υπάρχει!!! Στην κυριολεξία όμως!! (Εντάξει, κλεμμένο το αστείο αλλά πετυχημένο, να τα λέμε αυτά!) Ε, μια και εμείς εδώ δεν θα δούμε ποτέ το δικό μας, χαιρόμαστε το δικό σας. 
  Να πω ακόμα ότι μάλλον η παρέλαση θεσμοθετήθηκε ως γεγονός ιδιωτικής προβολής, σαν επίσημη πρεμιέρα παράστασης ένα πράγμα, και δεν το καταλάβαμε. Φρούριο το σύνταγμα. Αν ήσασταν τόσο σίγουροι πως ότι κάνετε το κάνετε για το καλό μας, τότε γιατί φοβάστε τον κόσμο, κύριοι;;;

  Και τέλος, μια απορία. Γιατί οι τράπεζες όταν κερδίζουν δεν μοιράζουν στους καταθέτες τα κέρδη τους αλλά όταν χάνουν πρέπει οι καταθέτες να πληρώσουν την ζημιά;;;

  Να είστε καλά!

Τσιακίρη Ειρήνη

27/3/2013

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και... κάτι ψιλά γράμματα!

            Η συζήτηση για την εκπαιδευτική αξιολόγηση εντείνεται και, μια και μας αφορά άμεσα εμάς εκεί στη σχολή -αν και, αν θέλετε τη γνώμη μου, όλους μας αφορά- δεν σταματά να διεξάγεται σε αίθουσες και αμφιθέατρα…
            Φτάσαμε μια μέρα να μιλάμε για τον ΑΣΕΠ. Ξέρετε, για εκείνον τον διαγωνισμό που δίνεις μόλις πάρεις πτυχίο για να κρίνουν κάποιοι αν και εφόσον μπορείς να ασκήσεις αυτό που σπούδασες για να διοριστείς και να εργαστείς μόνιμα στο δημόσιο. Λες και το ότι έχεις πτυχίο δεν είναι αρκετό για να θεωρείσαι επαγγελματίας, δεν έχεις περάσει εξετάσεις και εξετάσεις για αν το πάρεις, όχι,χρειάζεται κι άλλη.
            Πριν από μερικά χρόνια υπήρχε η επετηρίδα. Και μετά καταργήθηκε. Ή ορθότερα, την κατήργησαν και έβαλαν στη θέση της τον ΑΣΕΠ. Έναν διαγωνισμό δηλαδή που κρίνει τους πτυχιούχους αν μπορούν να ασκήσουν αυτό το οποίο σπούδασαν, λες και το πτυχίο τους δεν επιβεβαιώνει ότι προφανώς μπορούν να το ασκήσουν! 
            Εγώ θα έλεγα-όπως και μερικοί από τους εξαιρετικούς καθηγητές στη σχολή μας- ότι ο ΑΣΕΠ είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να αποποιηθεί το κράτος την ευθύνη ότι είναι υπεύθυνο για την απασχόληση όσων αποφοιτούν και να μετατρέψει αυτήν την ευθύνη από κρατική σε ατομική. Με μια επετηρίδα, αργά ή γρήγορα, όσοι έχουν πτυχίο, με τη σειρά τους θα διοριστούν. Όλοι. Ενώ με τον ΑΣΕΠ σου λέει  το κράτος «Αν είσαι άξιος να βρεις δουλειά, πέρασε τον ΑΣΕΠ. Αν δεν βρίσκεις δουλειά, εσύ φταις, όχι εγώ.».  Και έχει τη συνείδηση του καθαρότατη.

            Και έρχεται η συζήτηση για τη μονιμότητα. Λοιπόν η μονιμότητα καθιερώθηκε τότε, το 1911  για συγκεκριμένους λόγους. Την καθιέρωσε λοιπόν ο Βενιζέλος, ο Ελευθέριος,  για να σταματήσει το φαινόμενο του διορισμού με βάση πολιτικά συμφέροντα αφού κάθε φορά που άλλαζε η κυβέρνηση, απέλυε τους προηγούμενους δημοσίους υπαλλήλους και διόριζε τους δικούς της. Έτσι, ο Βενιζέλος, για να το σταματήσει αυτό, είπε ότι από ‘δω και πέρα απαγορεύεται να απολύονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, άπαξ και διοριστούν είναι μόνιμοι. Καλά, δεν το σταμάτησε. Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα συνέχισαν να διορίζουν τους δικούς τους. Και φτάσαμε στο άλλο άκρο. Να εκμεταλλεύονται ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι την μονιμότητα αυτοί προς όφελος τους αφού κανείς δεν μπορεί να κουνήσει από την καρέκλα τους.
            Για να αντιμετωπιστεί αυτό, επινοήθηκε η αξιολόγηση. Με συγκεκριμένους τρόπους. Και συγκεκριμένους στόχους. Και εδώ θα μιλήσω μόνο για τον κλάδο των εκπαιδευτικών, όχι τίποτα άλλο, απλά για να μην πω πράγματα που δεν γνωρίζω.
            Με τι γνώμονα θα αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί; Κατά πάσα πιθανότητα, με βάση τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών. Οι οποίες, σε ορισμένα σχολεία θα είναι καλύτερες γιατί για αυτές δεν ευθύνεται μόνο ο δάσκαλος αλλά το πολιτισμικό κεφάλαιο του παιδιού, δηλαδή τι γνωρίζει πριν έρθει στο σχολείο, πώς έχει μεγαλώσει, σε ποια δημόσια αγαθά έχει πρόσβαση, ποια είναι κοινωνικοοικονομική κατάσταση της οικογένειας, ποιο το μορφωτικό της επίπεδο. Ορισμένα σχολεία θα βγάζουν «καλούς» μαθητές και ορισμένα λιγότερο καλούς. Και εκείνοι οι γονείς που θα θέλουν τα παιδιά τους να πάνε καλά και να περάσουν στο πανεπιστήμιο θα τα στέλνουν στα «καλά» σχολεία μια και θα έχουν το δικαίωμα της επιλογής. Και αυτά τα σχολεία θα έχουν περισσότερους οικονομικούς πόρους, γιατί το κράτος θα δίνει κάποιο ποσό ανάλογα με τον αριθμό των μαθητών, ενώ τα άλλα λιγότερους, μέχρι που δεν θα μπορούν να συντηρηθούν και θα κλείσουν. Και οι εκπαιδευτικοί θα μείνουν άνεργοι. Και πόσο εύκολο είναι να προσλάβει ένα «καλό» σχολείο έναν δάσκαλο που δούλευε σε ένα σχολείο που έκλεισε γιατί δεν είχε καλά αποτελέσματα;
            Ακόμα, για όσους εκπαιδευτικούς, εκκρεμεί καταγγελία εις βάρος τους, θα περνάνε  ΕΔΕ  που θα μπορεί να οδηγήσει στην απόλυση. Άψογα. Κάθε γονιός που έχει την δική του άποψη για την εκπαίδευση, το δικό του θέμα με τον δάσκαλο και την δασκάλα θα έχει έτοιμη την απειλή «Θα σας καταγγείλω!». Θα φτάσουμε να επιδιώκουμε τις καλές παιδαγωγικές σχέσεις με τους γονείς των παιδιών μας όχι γιατί είναι απαραίτητες-στο κάτω κάτω, κοινούς στόχους έχουμε- αλλά γιατί θα κρέμεται από πάνω μας η απειλή της καταγγελίας.
            Θα τρέχουμε να κάνουμε δραστηριότητες, εκπαιδευτικά και περιβαλλοντικά προγράμματα για να πάρουμε έναν καλό βαθμό, και συνεπώς έναν καλύτερο μισθό. Και βέβαια θέλουμε να κάνουμε δραστηριότητες. Αλλά να τις κάνουμε όχι γιατί στόχος είναι ο μισθός, ούτε γιατί κρέμεται πάνω από το κεφάλι μας η δαμόκλειος σπάθη της απόλυσης, αλλά γιατί θεωρούμε ότι κάτι έχουν να προσφέρουν.
            Αυτό δεν είναι αξιολόγηση. Αυτό είναι η αρχή μιας δημιουργίας ενός εκπαιδευτικού συστήματος που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα όσων το σχεδιάζουν και θα βγάλει μαθητές ακόμα πιο ατομικιστές και δάσκαλους ανίκανους να διδάξουν ελεύθεροι.
            Κανείς δεν είπε ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν χρειάζεται αξιολόγηση. Αλλά σε ένα σύστημα που οι δάσκαλοι και οι δασκάλες είναι εντελώς αποκομμένοι τόσο από την θέσπιση στόχων, όσο και από τον σχεδιασμό της εκπαίδευσης, οι παθογένειες του συστήματος πρέπει να αναζητηθούν αλλού και όχι στους δασκάλους και τις δασκάλες. Είναι πολύ εύκολο να λέμε « Τι κάνουν μωρέ οι δάσκαλοι, έξι ώρες δουλεύουν την μέρα, και αυτές μισές, δυο βδομάδες διακοπές τα Χριστούγεννα, άλλες τόσες το Πάσχα, δυο μήνες κάθονται το καλοκαίρι». Μόνο που αυτό δεν είναι ούτε το πρόβλημα ούτε η λύση του…
            Αυτά σκέφτομαι γιατί τα συζητάμε τόσο στη σχολή όσο και στην παρέα, και είπα να τα μοιραστώ και μαζί σας…

Υ.Γ. Υποψιάζομαι ότι πρέπει να αρχίσω να ζητάω πνευματικά δικαιώματα από κάποιον καθηγητή μας- όσοι και όσες με ξέρετε, ξέρετε…. 

Τσιακίρη Ειρήνη

11/3/2013