Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και... κάτι ψιλά γράμματα!

            Η συζήτηση για την εκπαιδευτική αξιολόγηση εντείνεται και, μια και μας αφορά άμεσα εμάς εκεί στη σχολή -αν και, αν θέλετε τη γνώμη μου, όλους μας αφορά- δεν σταματά να διεξάγεται σε αίθουσες και αμφιθέατρα…
            Φτάσαμε μια μέρα να μιλάμε για τον ΑΣΕΠ. Ξέρετε, για εκείνον τον διαγωνισμό που δίνεις μόλις πάρεις πτυχίο για να κρίνουν κάποιοι αν και εφόσον μπορείς να ασκήσεις αυτό που σπούδασες για να διοριστείς και να εργαστείς μόνιμα στο δημόσιο. Λες και το ότι έχεις πτυχίο δεν είναι αρκετό για να θεωρείσαι επαγγελματίας, δεν έχεις περάσει εξετάσεις και εξετάσεις για αν το πάρεις, όχι,χρειάζεται κι άλλη.
            Πριν από μερικά χρόνια υπήρχε η επετηρίδα. Και μετά καταργήθηκε. Ή ορθότερα, την κατήργησαν και έβαλαν στη θέση της τον ΑΣΕΠ. Έναν διαγωνισμό δηλαδή που κρίνει τους πτυχιούχους αν μπορούν να ασκήσουν αυτό το οποίο σπούδασαν, λες και το πτυχίο τους δεν επιβεβαιώνει ότι προφανώς μπορούν να το ασκήσουν! 
            Εγώ θα έλεγα-όπως και μερικοί από τους εξαιρετικούς καθηγητές στη σχολή μας- ότι ο ΑΣΕΠ είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να αποποιηθεί το κράτος την ευθύνη ότι είναι υπεύθυνο για την απασχόληση όσων αποφοιτούν και να μετατρέψει αυτήν την ευθύνη από κρατική σε ατομική. Με μια επετηρίδα, αργά ή γρήγορα, όσοι έχουν πτυχίο, με τη σειρά τους θα διοριστούν. Όλοι. Ενώ με τον ΑΣΕΠ σου λέει  το κράτος «Αν είσαι άξιος να βρεις δουλειά, πέρασε τον ΑΣΕΠ. Αν δεν βρίσκεις δουλειά, εσύ φταις, όχι εγώ.».  Και έχει τη συνείδηση του καθαρότατη.

            Και έρχεται η συζήτηση για τη μονιμότητα. Λοιπόν η μονιμότητα καθιερώθηκε τότε, το 1911  για συγκεκριμένους λόγους. Την καθιέρωσε λοιπόν ο Βενιζέλος, ο Ελευθέριος,  για να σταματήσει το φαινόμενο του διορισμού με βάση πολιτικά συμφέροντα αφού κάθε φορά που άλλαζε η κυβέρνηση, απέλυε τους προηγούμενους δημοσίους υπαλλήλους και διόριζε τους δικούς της. Έτσι, ο Βενιζέλος, για να το σταματήσει αυτό, είπε ότι από ‘δω και πέρα απαγορεύεται να απολύονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, άπαξ και διοριστούν είναι μόνιμοι. Καλά, δεν το σταμάτησε. Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα συνέχισαν να διορίζουν τους δικούς τους. Και φτάσαμε στο άλλο άκρο. Να εκμεταλλεύονται ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι την μονιμότητα αυτοί προς όφελος τους αφού κανείς δεν μπορεί να κουνήσει από την καρέκλα τους.
            Για να αντιμετωπιστεί αυτό, επινοήθηκε η αξιολόγηση. Με συγκεκριμένους τρόπους. Και συγκεκριμένους στόχους. Και εδώ θα μιλήσω μόνο για τον κλάδο των εκπαιδευτικών, όχι τίποτα άλλο, απλά για να μην πω πράγματα που δεν γνωρίζω.
            Με τι γνώμονα θα αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί; Κατά πάσα πιθανότητα, με βάση τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών. Οι οποίες, σε ορισμένα σχολεία θα είναι καλύτερες γιατί για αυτές δεν ευθύνεται μόνο ο δάσκαλος αλλά το πολιτισμικό κεφάλαιο του παιδιού, δηλαδή τι γνωρίζει πριν έρθει στο σχολείο, πώς έχει μεγαλώσει, σε ποια δημόσια αγαθά έχει πρόσβαση, ποια είναι κοινωνικοοικονομική κατάσταση της οικογένειας, ποιο το μορφωτικό της επίπεδο. Ορισμένα σχολεία θα βγάζουν «καλούς» μαθητές και ορισμένα λιγότερο καλούς. Και εκείνοι οι γονείς που θα θέλουν τα παιδιά τους να πάνε καλά και να περάσουν στο πανεπιστήμιο θα τα στέλνουν στα «καλά» σχολεία μια και θα έχουν το δικαίωμα της επιλογής. Και αυτά τα σχολεία θα έχουν περισσότερους οικονομικούς πόρους, γιατί το κράτος θα δίνει κάποιο ποσό ανάλογα με τον αριθμό των μαθητών, ενώ τα άλλα λιγότερους, μέχρι που δεν θα μπορούν να συντηρηθούν και θα κλείσουν. Και οι εκπαιδευτικοί θα μείνουν άνεργοι. Και πόσο εύκολο είναι να προσλάβει ένα «καλό» σχολείο έναν δάσκαλο που δούλευε σε ένα σχολείο που έκλεισε γιατί δεν είχε καλά αποτελέσματα;
            Ακόμα, για όσους εκπαιδευτικούς, εκκρεμεί καταγγελία εις βάρος τους, θα περνάνε  ΕΔΕ  που θα μπορεί να οδηγήσει στην απόλυση. Άψογα. Κάθε γονιός που έχει την δική του άποψη για την εκπαίδευση, το δικό του θέμα με τον δάσκαλο και την δασκάλα θα έχει έτοιμη την απειλή «Θα σας καταγγείλω!». Θα φτάσουμε να επιδιώκουμε τις καλές παιδαγωγικές σχέσεις με τους γονείς των παιδιών μας όχι γιατί είναι απαραίτητες-στο κάτω κάτω, κοινούς στόχους έχουμε- αλλά γιατί θα κρέμεται από πάνω μας η απειλή της καταγγελίας.
            Θα τρέχουμε να κάνουμε δραστηριότητες, εκπαιδευτικά και περιβαλλοντικά προγράμματα για να πάρουμε έναν καλό βαθμό, και συνεπώς έναν καλύτερο μισθό. Και βέβαια θέλουμε να κάνουμε δραστηριότητες. Αλλά να τις κάνουμε όχι γιατί στόχος είναι ο μισθός, ούτε γιατί κρέμεται πάνω από το κεφάλι μας η δαμόκλειος σπάθη της απόλυσης, αλλά γιατί θεωρούμε ότι κάτι έχουν να προσφέρουν.
            Αυτό δεν είναι αξιολόγηση. Αυτό είναι η αρχή μιας δημιουργίας ενός εκπαιδευτικού συστήματος που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα όσων το σχεδιάζουν και θα βγάλει μαθητές ακόμα πιο ατομικιστές και δάσκαλους ανίκανους να διδάξουν ελεύθεροι.
            Κανείς δεν είπε ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν χρειάζεται αξιολόγηση. Αλλά σε ένα σύστημα που οι δάσκαλοι και οι δασκάλες είναι εντελώς αποκομμένοι τόσο από την θέσπιση στόχων, όσο και από τον σχεδιασμό της εκπαίδευσης, οι παθογένειες του συστήματος πρέπει να αναζητηθούν αλλού και όχι στους δασκάλους και τις δασκάλες. Είναι πολύ εύκολο να λέμε « Τι κάνουν μωρέ οι δάσκαλοι, έξι ώρες δουλεύουν την μέρα, και αυτές μισές, δυο βδομάδες διακοπές τα Χριστούγεννα, άλλες τόσες το Πάσχα, δυο μήνες κάθονται το καλοκαίρι». Μόνο που αυτό δεν είναι ούτε το πρόβλημα ούτε η λύση του…
            Αυτά σκέφτομαι γιατί τα συζητάμε τόσο στη σχολή όσο και στην παρέα, και είπα να τα μοιραστώ και μαζί σας…

Υ.Γ. Υποψιάζομαι ότι πρέπει να αρχίσω να ζητάω πνευματικά δικαιώματα από κάποιον καθηγητή μας- όσοι και όσες με ξέρετε, ξέρετε…. 

Τσιακίρη Ειρήνη

11/3/2013

Που ΄σαι Αθηνά να ακούσεις!!!

           Σε αναταραχή και ανησυχία βρίσκεται όλος ο φοιτητικός κόσμος τις τελευταίες εβδομάδες εξαιτίας της σύλληψης μιας ιδιοφυούς ιδέας του υπουργού που την ονόμασε «Σχέδιο Αθηνά» για να τονίσει ακριβώς τι σοφία κρύβει μέσα της! Ας μην προβάλλεται όσο οι ιταλικές εκλογές από τα ελληνικά ΜΜΕ, εγώ σήμερα γι’ αυτό θα σας πω ή καλύτερα για ένα κομμάτι του. Για την απαράδεκτη μεταφορά των ΤΕΙ.
          Αρχικά θα αναφερθώ στα ΤΕΙ της Σίνδου. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά είναι τα πλησιέστερα σε μένα. Θέλουν λοιπόν να πάρουν ορισμένα τμήματα των ΤΕΙ από τη Σίνδο και να τα στείλουν στις Σέρρες γιατί…. Ωχ, γιατί;; Ή δεν είμαι ενημερωμένη ή δεν έχω καταλάβει το λόγο. Μάλλον το δεύτερο. Δεν το καταλαβαίνω. Δεν είναι λογικό. Δεν στέκει βρε παιδί μου. Δεν μπορείς άνθρωπε μου να παίρνεις τους φοιτητές και να τους στέλνεις αλλού. Είναι απαράδεκτο, είναι παράλογο, είναι έγκλημα.
          Φοιτητές από τη Θεσσαλονίκη έδωσαν εξετάσεις-εκείνη την εξαντλητική και ανούσια διαδικασία των πανελληνίων- για να περάσουν στην πόλη τους  και να σπουδάσουν γιατί απλά οι γονείς τους δεν θα μπορούσαν να συντηρήσουν δεύτερο σπίτι κάπου αλλού! Τώρα που εσείς κύριοι στέλνετε τα ΤΕΙ αυτά στις Σέρρες αναρωτιέστε πόσοι φοιτητές μπορούν να φύγουν από τα σπίτια τους και να πάνε εκεί; Και, αναρωτιέστε ακόμα τι θα κάνουν όσοι δεν μπορούν να πάνε;
          Δεν είναι ρητορικά τα ερωτήματα, υπάρχει απάντηση. Λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να αφήσουν τα σπίτια τους και να μείνουν αλλού. Και πολλοί εκείνοι που δεν μπορούν να τους ακολουθήσουν. Και θα αφήσουν τις σπουδές τους. Και αυτό έχει όνομα. Και ονομάζεται «σχολική διαρροή». Και σημαίνει ότι μαθητές εγκαταλείπουν την εκπαίδευση ή ορθότερα τους αναγκάζουν να την εγκαταλείψουν. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την σχολική αποτυχία. Για την οποία-μα τι έκπληξη για σας!-όχι, δεν φταίνε οι μαθητές ή οι φοιτητές εν προκειμένω.
          Όλοι οι φοιτητές έδωσαν εξετάσεις για να περάσουν στη σχολή και να σπουδάσουν ένα αντικείμενο. Ένα συγκεκριμένο. Δεν καταλαβαίνω ποιος σας είπε, ιδιοφυείς κύριοι κυβερνώντες ότι μπορείτε εσείς να αποφασίζετε τι πτυχίο θα πάρουν τελικά αυτοί οι φοιτητές που άλλο πράγμα ήθελαν να κάνουν και άλλο τους αναγκάζετε να κάνουν.
          Και δεν καταλαβαίνω ακόμα ποιο είναι το νόημα του να πάρετε τόσους φοιτητές από το ένα μέρος και να τους πάτε σε κάποιες άλλες εγκαταστάσεις μαζί με άλλους τόσους φοιτητές. Και να τους στριμώξετε σε κάποια κτίρια, αφήνοντας κάποια άλλα άδεια και αχρησιμοποίητα και να τα καταστήσετε άχρηστα. Τι λογική είναι αυτή;
          Εκείνο που σίγουρα καταλαβαίνω είναι ότι αν όλα αυτά γίνονται για να κάνετε και καλά οικονομία, για να εξοικονομήσετε χρήματα, υπάρχουν και άλλοι τρόποι, που τους λέμε και τους ξαναλέμε, και ας ξέρουμε πως δεν ακούγονται γιατί δεν σας συμφέρει να ακουστούν. Κόψτε από τους δικούς σας μισθούς, από τις δικές σας απολαβές, ένα μικρό κομμάτι, που ούτε καν θα καταλάβετε την διαφορά του αν αρχίσετε αν ζείτε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι και όχι σαν Κροίσοι και βάλτε τα στα κρατικά ταμεία ή όπου αλλού θα βάζατε τα χρήματα που δήθεν θα εξοικονομούσατε από τα Πανεπιστήμια. Όχι μόνο φτάνουν, περισσεύουν κιόλας.
          Αλλά υποψιάζομαι ότι το κίνητρο σας δεν είναι μόνο αυτό, είναι κι άλλα. Που είναι μια μεγάλη ιστορία και θα την πούμε μια άλλη φορά. 

Τσιακίρη Ειρήνη

26/2/2013

Άντε και του χρόνου!

Γεια σας, γεια σας! Τι μου κάνετε; Ελπίζω όλοι να είστε καλά και να μην ξεχνάτε να χαμογελάτε. Εγώ πάλι σκέφτομαι και είπα να σας τα πω.
                Αύριο είναι λέει του Αγίου Βαλεντίνου. Συμφωνώ ότι ο Άγιος Βαλεντίνος είναι εμπορική γιορτή, για να πουλάνε τα ζαχαροπλαστεία, τα ανθοπωλεία, τα μαγαζιά με είδη δώρων και λοιπά συναφή καταστήματα. Φέτος πραγματικά εύχομαι σε όλους αυτούς τους έμπορους να βγάλουν κάτι.  Όχι τίποτα άλλο, με τέτοια κατάσταση έξω, μακάρι η αγορά να κινηθεί έστω για μία μέρα, έστω γι’ αυτό το λόγο. Αν και αυτό δεν είναι λύση. Είναι λοιπόν μια εμπορική γιορτή, η σημασία της ως γιορτή της εκκλησίας μοιάζει να έχει ξεχασθεί, λίγοι τη θυμούνται…  (έτσι, μήπως θέλετε να την θυμηθείτε ή να την μάθετε:  http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=191710&catid=10). Ώρες ώρες μοιάζει η καραμέλα «είναι εμπορική γιορτή» να είναι απλά παρηγοριά στον άρρωστο, ε, στον μόνο ήθελα να πω.
                Δυο-τρία χρόνια τώρα, τέτοια μέρα μια παλιά συμμαθήτρια με λέει «Άντε και του χρόνου διπλή. Και να ξέρεις, είμαι γουρλού. Πιάνουν οι ευχές μου». Ή είναι τόσο γουρλού όσο ο…-ε, ξέρετε  τώρα ποιος, μην λέμε ονόματα- ή εννοεί στα κιλά.
                Ξέρετε κάτι, θα πω το χιλιοειπωμένο «Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα». Και θα το πω γιατί το πιστεύω. Όποιος είναι ερωτευμένος δεν περιμένει μια μέρα τον χρόνο να το πει ή να τα δείξει. Και αν περιμένει, τότε δεν είναι ερωτευμένος.
                Και όλοι και όλες εμείς που ξυπνάμε το πρωί και καταριόμαστε την μέρα που ξημέρωσε γιατί άλλη μια χρονιά είμαστε μόνοι και μόνες, δεν μας πειράζει η σημερινή μέρα. Μας πειράζουν πολύ περισσότερο οι υπόλοιπες 364. Αλλά ούτε αυτή είναι λύση, να μιζεριάζουμε και να στενοχωριόμαστε.
                Καλύτερα δεν είναι να χαιρόμαστε αυτό που έχουμε; Αν περπατάτε έξω και βλέπετε μόνο ευτυχισμένα ζευγάρια και αναρωτιέστε γιατί όλοι να είναι ζευγάρια και εσείς όχι, θυμηθείτε το εξής: Όταν είσαι μόνος, βλέπεις παντού ευτυχισμένα ζευγάρια. Όταν είσαι ζευγάρι, βλέπεις παντού ευτυχισμένους μόνους. Το να θεωρείς πάντα καλό αυτό που δεν είσαι, το να θες αυτό που δεν έχεις, το να ζηλεύεις αυτούς που είναι ότι δεν είσαι εσύ ένα αποτέλεσμα έχει: Να μην είσαι ποτέ ικανοποιημένος με το παρόν, να μην χαίρεσαι αυτό που ζεις.
                Άρα λοιπόν, εσείς που είστε ερωτευμένοι, χαρείτε το. Βγείτε έξω, γιορτάστε. Αλλά μην επαναπαύεστε στην μέρα αυτή. Κάθε μέρα να γιορτάζετε, κάθε μέρα να δείχνετε ότι αισθάνεστε. Εσείς που δεν είστε, δεν πειράζει. Χαρείτε και εσείς, βγείτε με τους φίλους σας ή χαρείτε την μοναξιά σας, ευχαριστηθείτε αυτό που έχετε για αν είστε χορτασμένοι και να μην το νοσταλγείτε όταν δεν θα το έχετε. Για σας που αγαπάτε, δεν χρειάζεται αν σας πω τίποτα. Και ξέρετε να το δείχνετε κάθε μέρα και δεν επιθυμείτε τίποτα διαφορετικό από αυτό!
                Και όσο για την συγγραφέα, είμαι σίγουρη πως ότι και να κάνω θα περάσω καλά! Ξεκινώντας με ένα υπέροχο μάθημα στη σχολή, με έναν αγαπημένο καθηγητή, και στη συνέχεια… βλέπουμε! Όχι σας το λέω να μην το έχετε άγχος! 

Τσιακίρη Ειρήνη

13/2/2013

Όσα κομμάτια κι αν μπορέσεις να ενώσεις…

            Χθες βράδυ, άκουσα για μια ακόμη φορά, ζωντανά, τον αγαπημένο μου Μιλτιάδη Πασχαλίδη να ερμηνεύει μοναδικά αγαπημένα μας δικά του τραγούδια αλλά και τραγούδια συναδέλφων του, μαζί με την Μιρέλλα Πάχου.
            Σε ένα γεμάτο κόσμο μαγαζί, ο Μίλτος Πασχαλίδης μας ταξίδεψε, μας συγκίνησε, μας έφερε δάκρυα στα μάτια, μας μελαγχόλησε με τα τραγούδια του και μας έκανε να λέμε «Αχ ας μην τελειώσει η βραδιά, ας πει ένα ακόμα, και ένα ακόμα, και ένα ακόμα…»
            Μερικές τέτοιες βραδιές, ανάμεσα σε τόσο κόσμο, ακούγοντας στίχους αγαπημένων τραγουδιών, νιώθεις τόση μοναξιά. Δεν είναι πρωτότυπο αυτό που λέω, είναι όμως αλήθεια. Όσος κόσμος και αν είναι γύρω σου, αν εσύ νιώθεις μόνος, είσαι μόνος. Σε πιάνει και μια πίκρα, ένα παράπονο, τόσο υπέροχους ρομαντικούς στίχους έχει γράψει αυτός ο άνθρωπος, τους τραγουδάς μαζί του και να μην έχεις κάποιον, έστω νοερά, να του απευθυνθείς;  Ή αν έχεις, με το που τον βλέπεις με τη φαντασία σου εκεί, στον τοίχο, απέναντι, να χαμογελά ειρωνικά, λες «Όχι πάλι εσύ, έχεις φύγει, τι θες εδώ;», νιώθεις τα μάτια του να σε τραβάνε πίσω, σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί σου και δεν σ’ αρέσει καθόλου αυτό και τον διώχνεις και ναι, τα καταφέρνεις, φεύγει. Καλύτερα. Μπορείς απλά να τραγουδήσεις στον άγνωστο που δεν έχει έρθει ακόμα «σε σφυρίζω, σε σφυρίζω, στα στενά σε μουρμουρίζω». Άλλωστε μια μέρα θα έρθει!
            Και αλλάζουμε κλίμα. Παραδεχόμαστε πώς ναι, πράγματι, ότι μας δένει στα παλιά, είναι οι κακές συνήθειες, όποιες και αν είναι αυτές, και μπορεί να μην μας αρέσουν αλλά τελικά μαθαίνουμε να ζούμε με αυτές, μας κάνουν αυτό που είμαστε (αρκεί αυτό να μην επηρεάζει αρνητικά αυτούς που αγαπάμε)!
            Μετά γυρνάμε πίσω, στο προηγούμενο θέμα. Σκεφτόμαστε πόσο αλήθεια είναι το μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται και ότι τελικά της αγάπης την ουσία την μετρώ στην απουσία. Ίσως γι’ αυτό και η απουσία, ή η μοναξιά ευρύτερα να είναι τόσο δύσκολη, τόσο μελαγχολική.  Πόσο ελπιδοφόρο είναι να πιστεύεις πως οι έρωτες δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται! Αλλά έρχεται μετά ο Μίλτος μας και σου λέει ότι πρώτον, και βέβαια πεθαίνουν οι έρωτες και δεύτερον, αν πιστέψουμε όσα μας λένε τα τραγούδια και τα βιβλία, την πατήσαμε. Και μας γκρεμοτσακίζει!
            Αλλά εξακολουθούμε να τον αγαπάμε, εγώ δηλαδή τον λατρεύω, για εσάς δεν ξέρω. Και ίσως και να τον πιστεύω. Αλλά τελικά, θα εξακολουθώ να πιστεύω στα βιβλία και στα τραγούδια. Και να ελπίζω-η ελπίδα, το έχουμε πει, είναι απαραίτητη!- ότι μια μέρα θα έρθει εκείνος που θα του εξομολογηθώ όλες αυτές τις σκέψεις και μετά θα του πω Στα είπα όλα, φίλα με τώρα…

Να είστε όλοι καλά!!!

Τσιακίρη  Ειρήνη

25/1/2013

Πανηγύρι η Βουλή!

      Μέρες ήθελα να σχολιάσω αλλά, καταλαβαίνετε, περίμενα να μάθω τι θα ψηφίσει η Βουλή την Πέμπτη που πέρασε, με έτρωγε η αγωνία! Και ενώ είχα αποφασίσει να δω ταινιούλα και να πάω για ύπνο, δεν άντεξα, υπέκυψα στον πειρασμό και αποφάσισα να παρακολουθήσω την συνεδρίαση και μάλιστα ολόκληρη. Αλλά τελικά με νανούρισε εκείνη η εξαίσια μουσική στο δεκαπεντάλεπτο διάλειμμα διάρκειας μίας ώρας, αποκοιμήθηκα και έμαθα την επομένη τα αποτελέσματα… Δεν έχω κανένα πρωτότυπο συμπέρασμα, νομίζω ότι όλα σχολιάστηκαν. Αλλά…
      Γιατί δεν κράτησαν εκείνους τους μαθητές που ήταν από το πρωί εκεί να τους βοηθήσουν να καταλάβουν την διαδικασία; Συγγνώμη, όχι οι βουλευτές να βοηθήσουν τους μαθητές, οι μαθητές να βοηθήσουν τους βουλευτές! Η ψηφοφορία θα είχε ολοκληρωθεί πολύ νωρίτερα-βολικό για τους βουλευτές- και με καλύτερα αποτελέσματα- χρήσιμο για τους υπόλοιπους. Μα δεν κοιτάνε και αυτοί τον συμφέρον τους λίγο; Τους είχανε τώρα εκεί όόόλη μέρα γιατί; Για περίπου 7000 € μισθό! Ας είμαστε λίγο σοβαροί! Ας ελπίσουμε ότι θα πάρουν και κάτι επιπλέον! Βρε σεις, ούτε ο πρωθυπουργός δεν τους λυπήθηκε να τους πάει ένα κοκορέτσι, δέκα κιλά σουβλάκια, μερικά εκλεράκια, καλέ ένα φοντάν έστω, να τους κεράσει  για την γιορτή του! Μα τι τσιγκούνης άνθρωπος! Εκτός αν… λέτε να έβγαλε για ρομαντικό δείπνο την καγκελάριο να κεράσει εκείνη;
      Και ο Αντωνάκης ο Κοκοβίκος ήταν τσιγκούνης και δεν ήθελε να νοικιάσει στην Ελενίτσα του καινούριο διαμέρισμα, αφήστε που γκρίνιαζε και με τα φορέματα που αγόρασε. Αλλά το ταξίδι του μέλιτος, ταξίδι του μέλιτος, κοτζάμ γύρος της… Ακροπόλεως! Ε λοιπόν αν είχαμε εκείνον στην κυβέρνηση-έστω να ήταν ακόμα γραμματέας στο Υπουργείο-η κυρία Ελενίτσα θα έφτιαχνε ένα ταψί σουτζουκάκια (ένα για τον καθένα τους), θα τρώγανε εκείνα τα έρμα τα παιδιά στη Βουλή, θα είχαν και όρεξη να οργανωθούν και να ψηφίσουν. Άλλωστε είναι τοις πάσι γνωστό ότι νηστικό αρκούδι δεν χορεύει-αν και, αν τους στέλναμε για χορό, δεν πιστεύω να είχαν πρόβλημα.
      Ωραία και διασκεδαστικά είναι όλα αυτά, αλλά όπως λέγαμε και με έναν καλό φίλο στο twitter, δεν τους στείλαμε εκεί μέσα για να μας διασκεδάζουν. Τους ψηφίσαμε για να αποφασίζουν για μας. Υποτίθεται ότι είναι οι εκπρόσωποι μας. Ότι επειδή είμαστε πολλοί για να μαζευόμαστε δέκα εκατομμύρια κόσμος και να ψηφίζουμε με ανάταση χειρών, εκλέγουμε αντιπροσώπους, ότι είναι εκεί αντί να είμαστε εμείς εκεί. Μάλλον όμως αυτή η μικρή λεπτομέρεια τους διαφεύγει-και μας διαφεύγει!
      Παραπέμφθηκε λοιπόν ο Παπακωνσταντίνου -ο Γιώργος, μην παρεξηγηθούμε- για να ανακριθεί. Δηλαδή όλοι αυτοί εκεί μέσα θεωρούν ότι ο Βενιζέλος και οι δύο πρώην πρωθυπουργοί είναι αθώοι για την όλη κατάσταση και μόνο ο Παπακωνσταντίνου φταίει; Α, συγγνώμη, δεν είναι η κατάσταση της χώρας μας το πρόβλημα αλλά η λίστα. Εντάξει, με πείσατε. (Θα σκάσω αν δεν το πω: Αυτός ο Γιωργάκης τόσο ανώτερος άνθρωπος πια; Τόση απαξίωση; Τόσος κόπος ήταν να συντάξει τρεις σειρές  και να βγει να πει κάτι; Έστω «είμαι αθώος». Σε ανάκριση θα πήγαινε, κανένα ενδιαφέρον;)
      Ξέρετε, το πραγματικό μας πρόβλημα δεν είναι η λίστα Λαγκάρντ και καμία άλλη λίστα. Ακόμα και αν η λίστα δεν είχε παραποιηθεί, δεν είχε χαθεί αλλά είχαν συλληφθεί όσοι αναφέρονταν σε αυτήν για παράνομα κέρδη και καταθέσεις και ότι άλλο κατηγορούνταν  τι θα γινόταν; Στην χειρότερη -για αυτούς- περίπτωση θα πήγαιναν να κάνουν παρέα στα άλλα τα παιδιά στον Κορυδαλλό. Θα απολάμβαναν τις διακοπές τους, θα είχαν καθαρή συνείδηση αφού θα είχαν «τιμωρηθεί», θα ζούσαν πάλι με τα χρήματα των φορολογούμενων και σε ένα-δυο χρόνια θα γύριζαν πάλι στα σπίτια τους και στις περιουσίες τους.
      Όπως ακριβώς ακούγεται ότι θα συμβεί και στον Τσοχατζόπουλο τους ερχόμενους μήνες. Τι κέρδισε ο λαός από αυτήν την ιστορία; Τίποτα. Πλήρωσε κιόλας για να τον ταΐζει. Τι κέρδισε ο κύριος Τσοχατζόπουλος; Δημοσιότητα, εμπειρίες, χλιδή και γλίτωσε και τα έξοδα διαβίωσης για ένα χρόνο. Θα γυρίσει στο σπίτι του και στα μεγαλεία του και όλα μέλι-γάλα.
      Ε λοιπόν, έκπληξη!!! Δεν θέλουμε να τους συλλάβετε όλους αυτούς που μας κλέβουν τόσα χρόνια και να τους κλείσετε στη φυλακή! Πάλι εμείς θα τους πληρώνουμε. Θέλουμε να πάρετε όλα τα κέρδη που απέκτησαν με παράνομες δραστηριότητες- σπίτια, αυτοκίνητα, πλοία, λεφτά- και να τα βάλετε στα κρατικά ταμεία. Και να τους στείλετε σπίτια τους. Σε αυτά που ζούσαν πριν. Και μετά να μας αφήσετε εμάς να διαλέξουμε με τα σωστά κριτήρια πια ποιους θέλουμε να διαχειριστούν αυτά τα χρήματα που θα υπάρχουν στα ταμεία. Γιατί ελπίζω ότι πράγματι μέχρι τότε θα ξέρουμε ποια είναι τα σωστά κριτήρια με τα οποία διαλέγουμε. Αν θέλουμε να διασκεδάσουμε υπάρχουν οι βόλτες, οι ταινίες, οι συναυλίες, οι παρέες. Η κυβέρνηση και η Βουλή δεν (πρέπει να) είναι πανηγύρι!

      

Τσιακίρη Ειρήνη

19/1/2013

Επιτέλους κιόλας 20 ;;;!!!

      Πέρασαν μόλις δυο μέρες από τα γενέθλια μου… Είμαι και επισήμως 20. Ή έκλεισα τα 20 και μπήκα στα 21… Γιατί ποτέ δεν συνεννοούνται δυο άνθρωποι όταν κάνουν αυτή τη συζήτηση; Τέλος πάντων.
      Είκοσι λοιπόν. Αλλαγή δεκαετίας. Πάει το δέκα-κάτι. Έχω μια αγαπημένη φίλη και με είπε ότι στην αγγλική γλώσσα δεν θεωρούμαι πια teenager(ξέρετε, seven-teen, eight-teen, nine-teen, μέχρι τα 19 στην Αγγλία θεωρείσαι teen-ager). Πάνε αυτά!
      Μου φαίνεται ότι μεγάλωσα πολύ! Ξέρω ότι είμαι λίγο υπερβολική-εσείς οι 40 και κάτι ίσως συμφωνήσετε αλλά όταν με ρώτησαν εχθές «Πόσο χρονών είσαι» και είπα «Είκοσι» μου φάνηκε πολύ περίεργο, σχεδόν ξένο!
      Πόσα πολλά πράγματα άλλαξαν από τότε, από τα early nineties, οπότε γεννήθηκα… Οι κυρίες φορούσαν τεράστιες βάτες και οι κύριοι ροζ πουκάμισα-κάθε φορά που βλέπω το βίντεο της βάφτισης ή του γάμου των γονιών μου αναρωτιέμαι «Μα τι φορούσαν;». Η τηλεόραση έπαιζε το «Χάι Ροκ», τους «Μικρομεσαίους» και τα «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά» και το βίντεο ήταν απαραίτητος οικιακός εξοπλισμός, τώρα πια είναι αντίκα. Τα κινητά τα χρησιμοποιούσαν λίγοι και ήταν τεράστια-θυμάστε τον Σάκη τον υδραυλικό;- και οι υπολογιστές  δεν ήταν εργαλείο καθημερινής χρήσης, πόσο μάλλον το internet!
      Νέα δεκαετία λοιπόν. Η φίλη μου που σας έλεγα, με έχει ταράξει στο δούλεμα… «Γέρασες Ειρήνη» μου λέει. «Δεν θα μπορείς να κατέβεις από το λεωφορείο». Και: «Μέσα σε αυτήν την δεκαετία θες να παντρευτείς, δεν θα προλάβεις, πρέπει να βιαστείς, θα μείνεις γεροντοκόρη». Βλέπετε, εκείνη έχει γενέθλια τον Οκτώβρη, αργεί ακόμα!
Λένε ότι η δεκαετία των 20 είναι πολύ σημαντική για κάθε γυναίκα. Οι περισσότερες θέλουμε μέσα σε αυτήν να τελειώσουμε τις σπουδές μας, να βρούμε δουλειά, να βρούμε ένα καλό παιδί, να ξεκινήσουμε μια οικογένεια… Αλλά δεν βιαζόμαστε κιόλας! Άλλωστε η δεκαετία έχει ακόμα πολλά χρόνια… Μέχρι τα 29…
      Κάθε δεκαετία είναι σημαντική, κρύβει μέσα της καινούριους στόχους, καινούρια θέλω. Έτσι θα είναι και αυτή και η επόμενη και η επόμενη-μολονότι δεν μπορώ καθόλου να με φανταστώ σε εκείνες!
      Από την δεκαετία που πέρασε κρατάω τα καλά. Τις φίλες που έκανα, τις όμορφες σχολικές αναμνήσεις, τις εκδρομές, την επιτυχία στη σχολή που ήθελα, τις νέες γνωριμίες, τις νέες φιλίες και άλλες όμορφες στιγμές με την ευχή να υπάρξουν πολλές πολλές περισσότερες στα χρόνια που έρχονται.
      Όμως, υπόσχομαι στον εαυτό μου να κάνω ότι μπορώ για να αλλάξω τα στραβά. Να πάψω να ασχολούμαι με άτομα που δεν άξιζαν τόσο χρόνο όσο έδωσα, να μην εκνευρίζομαι με ότι δεν αξίζει και δεν έχει σημασία-η δικαιολογία της εφηβείας δεν με καλύπτει πια. Ακόμα, εύχομαι οι δύσκολες συγκυρίες να ξεχαστούν ή έστω να γίνουν θολές αναμνήσεις μα να μείνει η δύναμη που απέκτησα μέσα από αυτές για να αντιμετωπίσω όσες θα προκύψουν.
      Γιατί δύσκολες στιγμές θα υπάρχουν πάντα. Απλά πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε σωστά. Με χαμόγελο, δύναμη και αισιοδοξία!
      Άντε Χρόνια μου Πολλά και Εις άλλα με υγεία και Τα καλύτερα έρχονται!
      Να είστε όλοι καλά και να περνάτε τέλεια!!! Ξέρω ότι είναι λίγο δύσκολο («για τα πολιτικά»- που λέει και η γιαγιά μου- θα πούμε άλλη ώρα!) αλλά να προσπαθείτε και θα τα καταφέρετε!!! 

Τσιακίρη Ειρήνη

12/1/2013

Αεροδρόμιο

Έξω ο αέρας φυσούσε και η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει. Κάπου κάπου το γυρνούσε σε χαλάζι μα μετά η βροχή επέστρεφε δυνατότερη. Πλησίασε την τζαμαρία και κοίταξε έξω. Σκοτάδι μα τα φώτα μερικών αεροπλάνων διακρίνονταν. Ήταν η πέμπτη ώρα που περνούσε σε αυτήν την παγωμένη αίθουσα αναμονής. Και απ’ ότι φαινόταν θα ακολουθούσαν κι άλλες, κι άλλες… Κάπου χίλια χιλιόμετρα βορειότερα η βροχή είχε από ώρα μετατραπεί σε χιόνι που έπεφτε και έστρωνε παχύ χαλί στους αεροδιαδρόμους. Μα τα αεροπλάνα δεν χρειάζονται χαλί για να προσγειωθούν…
            Γύρισε στην καρέκλα της, έπιασε ένα περιοδικό μα τα γράμματα χόρευαν μπροστά στα μάτια της. Τα έκλεισε. Τίποτα. Λευκό. Δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Κοίταξε γύρω της την αίθουσα για 854^η φορά. Αν της έλεγες να την περπατήσει με κλειστά τα μάτια χωρίς να σκοντάψει πουθενά, θα το έκανε πανεύκολα.
            Σηκώθηκε, προχώρησε. Μερικές καρέκλες παρακάτω το βλέμμα της συνάντησε κάποιον γνωστό. Μα, ποιος ήταν αυτός; Τον ξανακοίταξε μα τώρα δεν της φάνηκε και πολύ γνωστός. Για την ακρίβεια, της ήταν παντελώς άγνωστος. Κρίμα όμως… Τον κοίταξε καλύτερα. Ψηλός φαινόταν μα όχι άχαρος, το αντίθετο. Μελαχρινός, αξύριστος, με γυαλιά. Φορούσε μαύρο παντελόνι, πουκάμισο και καρό πουλόβερ. Και ήταν πάνω κάτω στην ηλικία της!
            Προχώρησε προς την απέναντι τζαμαρία για να μην καρφωθεί και κοίταξε πάλι έξω. Το σκηνικό ίδιο. Η αίθουσα καθρεφτιζόταν στο τζάμι. Κοίταξε πάλι τον νεαρό… μα  εκείνος δεν ήταν πια στη θέση του. Ήρθε  προς το μέρος της, στάθηκε δίπλα της και κοίταξε και αυτός έξω από την τζαμαρία χωρίς να πει τίποτα. Τελικά ήταν όντως ψηλός. Τον κοίταξε μέσα από το τζάμι. Την κοίταξε και αυτός και της χαμογέλασε. Χαμογέλασε και εκείνη.
«Άσχημος καιρός απόψε», της είπε.
«Πράγματι. Δεν μας βλέπω να ταξιδεύουμε.»
«Θεσσαλονίκη και εσύ;»
«Ναι! Κι εσύ;»
«Και εγώ. Τέλος οι διακοπές! Δεν πειράζει, φτάνει τόσο».
«Ήρθες στους δικούς σου για τις γιορτές;»
«Ήρθα σε έναν φίλο μου για τις γιορτές, δεν είμαι από ‘δω. Εσύ από εδώ είσαι;»
«Ουου, μεγάλη ιστορία, τι να σου εξηγώ.»
«Και τι φοβάσαι, ότι δεν θα προλάβουμε;»
«Εντάξει, θα σου πω αλλά να θυμάσαι, εσύ το ζήτησες.»
            Προσπάθησε να του εξηγήσει όσο πιο σύντομα μπορούσε και η συζήτηση συνεχίστηκε. Έκαναν μια βόλτα στην αίθουσα, πλησίασαν κάποιον υπάλληλο. Τον σταμάτησαν και τον ρώτησαν αν επρόκειτο να πετάξουν απόψε. «Τι να σας πω, ότι ξέρετε, ξέρω», τους είπε και απομακρύνθηκε βιαστικά. Εκείνος την κοίταξε και της χαμογέλασε. «Δεν καθόμαστε καλύτερα;». Βρήκαν δυο θέσεις, μακριά από τους υπόλοιπους επιβάτες  και κάθισαν.
            Είχαν περάσει ώρες ή μόνο μερικά λεπτά; Δεν είχε ιδέα. Δεν είχε σημασία. Δεν είχαν σταματήσει να κουβεντιάζουν. Εκείνος ήταν τόσο έξυπνος, τόσο ευγενικός, τόσο καλλιεργημένος, με τέτοιο υπέροχο χιούμορ. Κάποτε, κάποια φωνή  ανήγγειλε ότι άρχισε η επιβίβαση για την πτήση τους μα την άκουσε σαν σε όνειρο.
«Λοιπόν φαίνεται ότι θα φύγουμε τελικά» της είπε μα δεν φαινόταν πολύ χαρούμενος. «Τι λες, θες να μου δώσεις τον αριθμό σου να σε πάρω να βγούμε;»
Έβγαλε το κινητό της για να του τον πει. Το μάτι της έπεσε στο ρολόι. Δύο και μισή. Χαμογέλασε. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί κάτι καλύτερο για αυτήν την μέρα.
«Τι σκέφτεσαι;» την ρώτησε.
«Σήμερα είναι τα γενέθλια μου!»

Τσιακίρη Ειρήνη

7/1/2013